Op naar het eind

Maandag 1 maart

Gert & Geertje en Robert & Chistie beginnen de dag met een wandeling. Dezelfde wandeling zullen Piet & Mies later op de ochtend ook maken. Het is de meest populaire korte wandeling van het Zuider eiland. Dat weten nog meer mensen, want als wij die kant op rijden, komen we verschillende starten van korte wandelingen tegen maar hier is het toch wel het drukst. Het Toy & Transport Museum wordt ook door verschillende bezocht. De één vindt het een bijeengeschraapt zooitje en de ander geniet met volle teugen van wat er allemaal staat. Dat is heel veel speelgoed van de afgelopen 60 jaar, tot een stuk of 15 brandweerwagens, enkele vliegtuigen, oude brommers en heel veel oude auto’s. Peter & Joke rijden de lange route naar Queenstown. Ze komen daardoor door het plaatsje Cromwell. Het blijkt een leuk stadje te zijn met een flink aantal historische gebouwen.
Voor de meesten is de korte route favoriet. Een stop bij Cadrona Hotel is dan bijna een must. Al was het alleen maar om foto’s te maken. Vandaag hebben ze warme ‘Dutch’ appeltaart. In ieder geval is Cock sterk en weet de appeltaart af te slaan. Bij het Bungy Jumpen zien we Peter & Joke nog even. Helaas is het gaan regenen en met de wind maakt het de temperatuur niet aangenaam. Als we later in Arrowtown zijn, regent het nog harder. Dus van dit stadje zien we weinig. Als we in Queenstown op de camping staan, is het gelukkig opgehouden met regenen. De lucht trekt gelukkig open, dat hebben we ook nodig, want we eten deze avond bij Bob’s Peak. Met de kabelbaan naar boven en terwijl we aan het eten zijn genieten we van het mooie uitzicht.
Onze Aziatische medemensen zijn er ook. Wij kunnen het verschil niet zien tussen de verschillende landen, maar vermoedelijk zijn het Koreanen. Zij komen binnen, laden hun borden vol, ze hebben er in iedere hand één en het toetje ligt naast het vlees. Ze proppen letterlijk de boel naar binnen en zijn na een half uur al weer weg als wij nog bezig zijn met het voorgerecht. Onze tafels zijn dan ook als laatste klaar. Als het personeel al volop aan het dekken is voor de volgende dag en bijna toe zijn aan onze tafels, gaan wij pas weg. De gondels brengen ons weer naar beneden en we lopen het kleine stukje naar de camping om weer na te genieten van een mooie dag.

Dinsdag 2 maart

Ben & Anneke en Robert gaan een ‘Lord of the Ring´-tour maken. Om kwart over 8 worden ze al opgehaald. Ze hebben mooie dingen gezien alleen het filmgehalte was teleurstellend weinig aanwezig. Eef & Thea maken nog een tocht naar Glenorchie met de camper, de rest blijft in de omgeving of raakt de camper niet aan om te rijden.
We zitten op loopafstand van het gezellige centrum en de meesten onder ons verdoen hun tijd met relaxen in de stad en op jacht naar souvenirs. Een lekker rustig dagje met als afsluiting met zijn allen heerlijk pizza eten bij Winnies.

Woensdag 3 maart

Een rustige route van Queenstown naar Te Anau De enige attractie van onderweg, The Kingston Flyer, is failliet. De oude locomotief en de wagons staan nog wel op het stationnetje van Kingston.
Er is vandaag een mogelijkheid om door te rijden naar de Milford Sound. Veel extra kilometers maar een hele mooie weg er naar toe. Ger & Elly en Albert & Cock gaan richting Milford tot ze het zat zijn en weer terug rijden. Helaas is de route zo mooi dat ze doorgereden zijn tot de Sound. De boottocht hebben ze overgeslagen, maar hebben zeer genoten van de weg er naar toe.

Donderdag 4 maart

Vandaag gaan Piet & Mies de dagwandeling in de Milford maken. Onder begeleiding van een gids zullen ze ruim 5 uur wandelen. Ze hebben genoten van de wandeling en erg mooi weer gehad. De warme trui en de regenjassen waren niet nodig. Robert & Christie gaan met de camper richting de Milford Sound. Onderweg zijn heel veel mooie dingen te zien. Ook komen ze de Nieuw Zeelandse bergpapegaai tegen: de Kea. Een leuke brutale vogel die het vooral gezien heeft op de rubbers van de auto’s. De rest gaat naar de Doubtful Sound. Een schitterende Sound (fjord) waar helaas heel veel regen valt. Ook deze dag. anced/langs/en.js” border=”0″ />8.JPG” border=”0″ />
De groepen van de afgelopen 2 jaar hadden erg veel mazzel: veel zon en geen regen. Maar goed, zij hadden meer regen tijdens de weken ervoor. Je kunt niet altijd en overal geluk hebben. Overigens hebben ze wel een schitterende dag gehad. Zelf hebben we niet veel gedaan. ‘s Morgens in de zon gezeten, wel een plekje gezocht uit de wind en gewacht tot de was klaar was en daarna gegolfd.

Vrijdag 5 maart

Vandaag start de scenic route. Deze loopt van Te Anau naar Dunedin met als hoogte punt onderweg The Catlins. Omdat het een lange route is met heel veel uitstapjes is er een mogelijkheid om een stukje af te snijden en wat bovendien sneller rijdt omdat de weg rechter en breder is. In Tuatapere wordt nog een leuke koffiestop annex museum ontdekt. Ook Monkey Island blijft leuk. Een piepklein eilandje waar je naar toe kan lopen als het eb is.
Maar het hoogte punt van vandaag zijn toch wel de 3 zeeleeuwen die lekker lui liggen te zonnen op het strand van Waipapa Point. De eindbestemming van vandaag is McLeans Falls. Niet veel meer dan een camping en een paar boerderijen en natuurlijk de waterval.

Zaterdag 6 maart

De tweede etappe van de Catlins is niet zo’n hele lange maar met al zijn uitstapjes kun je je tijd makkelijk vol krijgen. Piet & Mies beginnen met een wandeling naar de waterval. Ze dachten dat is 1 uur te doen, maar vergaten dat er nog 3 kwartier bijkwam voor de waterval. Helemaal bezweet komen ze terug van het snelle lopen om niet al te laat weg te rijden van de camping.
Wij hadden graag Cathedral Cove willen bekijken, maar helaas is het weer geen laag water. Zelf zijn we vandaag al vroeg en dus als eersten, op de camping. Eindelijk hebben we op deze camping goede plaatsen toegewezen gekregen. Andere keren dat we hier stonden, kon je overstappen naar je buur zonder uit je camper te gaan. Zo dicht stonden we op elkaar. Het is al vrij laat als Piet & Mies pas op de camping aankomen. Het blijkt dat ze een lekke band gehad hebben. Een vriendelijke Nieuw Zeelandse boer heeft ze geholpen met de band te verwisselen. Helaas is het nu zaterdagavond en is de bandenboer gesloten tot maandag. Gelukkig hoeven we morgen niet te rijden.

Zondag 7 maart

Zo hard als het gisteren waaide, zo windstil is het nu. De eerste bus van even na half 10 zit dan ook vol met Hollanders naar de City. Piet & Mies gaan natuurlijk lopend. Die 3 kilometers zijn peanuts voor hen. Albert & Cock, Ger & Elly en Eef & Thea zitten ‘ s middags in de trein door de Taieri Gorge. Piet & Mies besloten op het laatste moment ook te gaan treinen. De tocht was mooi, maar weinig spectaculair.
Ben & Anneke nemen aansluitend op de bus naar de stad een bus naar het steilste straatje ter wereld. Om kwart over 3 gaan zij met Robert & Christie en Gert & Geertje een ‘wilderness’ tour maken over het schiereiland Otago. Als het aan Christie had gelegen had ze een paar pinguïns meegenomen, zo leuk vindt ze deze beestjes. Peter & Joke gaan na het stadavontuur een mooie strandwandeling maken welke naast de camping ligt. En wij? Wij hebben de ochtend gegolfd en zijn ’s middags de stad in geweest.

Maandag 8 maart

Om 8 uur rijden we meet Piet & Mies naar de bandenboer. Alles is om kwart voor 9 al klaar en zij kunnen starten aan hun één na laatste etappe. Wij blijven nog hangen in Dunedin en gaan pas om 12 uur op pad. Zoals iedereen gaan wij ook naar de Moeraki Boulders.
Dat zijn hele grote steenachtige knikkers die op het strand liggen. Deskundigen zijn er nog steeds niet uit hoe deze ontstaan zijn. Peter & Joke, die al om 7 uur waren vertrokken, hadden hier ‘last’ van het opkomend water en wij van het afnemend water. Je moet dus opletten dat je geen natte voeten krijgt als je zo’n bol nader wilt onderzoeken. Een ander hoogte punt van deze route waren de Clay Cliffs. Hoog puntig geel gesteente aangetast door de tand des tijd steekt vandaag mooi af tegen de blauwe lucht en het is er behoorlijk warm. Al heel in de verte zien we Mount Cook al statig tegen de blauwe achtergrond. Alweer mooie beelden die ons niet meer afgenomen kunnen worden.

Dinsdag 9 maart

De laatste etappe en deze gaat naar Christchurch. Om 7 uur is Mt Cook nog mooi te zien in de eerste ochtend stralen hoewel er al een beetje een waas hangt. Als wij half 10 wegrijden, hangt er al een dikkere waas en bij het uitkijkpunt heeft het eigenlijk al geen zin meer een foto te maken.
Bij Lake Tekapo is het druk als altijd, bussen rijden af en aan en dat voor een piepklein kerkje en een standbeeld van een hond. Geen gewone hond, deze hond vertegenwoordigt al het harde werk dat de schaapshonden doen en hebben gedaan. Bovendien is het gelegen aan een ijsblauw meer omringd door grijze besneeuwde bergen. Je krijgt dus bij dit mooie weer bijna altijd mooie plaatjes. Een leuke stop onderweg is in Geraldine bij een breiwinkel. Geen gewone breiwinkel. De echtgenoot van de bazin heeft een steekje los, om het maar zo te zeggen. Hij heeft achter de winkel een expositieruimte. Hij is uitvinder van hele speciale spelletjes. Kijk maar eens op www.1066.co.nz Bovendien heeft hij samen met zijn dochter een mozaïek gemaakt van het borduurwerk van Bajeux en dat is in deze ruimte te zien. De rest van de route is meer van opschieten om bij de camping te komen. Iedereen is toch wel verzadigd van iedere dag mooie dingen te zien en vooral te doen. Zelf gaan we nog even langs de camperverhuurder om een en ander door te nemen bij het inleveren van de campers. We hebben het tijdstip veranderd van 12 uur naar 9 uur, zodat we meer tijd hebben om in de stad te zijn. Ook gaan we nog even bij het vliegveld langs om te kijken of er wat veranderd is bij het inchecken. Geen schokkende wijzigingen dus dat moet donderdag soepeltjes verlopen.

Woensdag 10 maart

Het inleveren van de campers gaat snel en ruim voor tien uur als de bus moet komen zitten we klaar met een bekertje slappe koffie. Als om 5 over tien de bus er nog niet is, bellen we even met de maatschappij. Bij het hoofdkantoor waren ze vergeten het aangepaste tijdstip door te geven aan de vestiging in Chch. Lekker handig. Er werd gezegd dat we nog 15 a 30 minuten zouden moeten wachten maar gelukkig na 10 minuten was de bus er. Koffers inleveren bij het hotel en de stad in om de laatste inkopen te doen!
Om half 6 staat er weer een bus voor, Dit keer om ons naar het afscheidsdiner te brengen in Willowbank. Hier is ook nog een soort dierentuin met inheemse dieren, waar we eerst een rondleiding krijgen. De Kea’s zijn hier net als in het wild lekker brutaal. De gids geeft ze iets te snoepen en één van de vogels landt op Gert zijn schouder. Ook krijgen we de Kiwi’s nog even redelijk goed te zien ondanks dat we in een donkere ruimte zijn. Kiwi’s zijn immers nachtdieren. Het eten is goed maar op zijn Nieuw Zeelands snel en om kwart voor negen zitten we al weer in de bus richting hotel. We nemen afscheid van Pet

er & Joke, want zij gaan een dag later en reizen via Kuala Lumpur. Een paar van ons nemen nog een kop koffie of een wijntje en dan is het snel naar bed, want de komende 48 uur zal er niet al te veel geslapen worden.

Donderdag 11 maart

Om 7 uur zit iedereen aan het ontbijt en om acht uur in de bus. Na een korte rit zijn we op het vliegveld. Het is trouwens tijd om te vertrekken, want volgens de berichten wordt het weer slechter. Het inchecken verloopt voorspoedig en na ruim een uur wachten, kunnen we aan boord voor de eerste etappe naar Auckland. In 5 kwartier zijn we er. Een piece of cake, als je bedenkt dat we nog 23 uur moeten. De wachttijd is snel voorbij en we kunnen 11 uur zitten tot Hong Kong. In Hong Kong is de wachttijd een kleine 4 uur. Dat valt niet mee als het voor je gevoel midden in de nacht is.

Vrijdag 12 maart

We landen volgens schematijd. Helaas duurt het even voordat we de koffers hebben. Als alles compleet is nemen we van iedereen afscheid en beginnen aan de allerlaatste etappe richting huis.

HET EINDE

Lieve medereizigers, Wij danken jullie allen voor het maken van weer een geweldige herinnering aan een mooi toer door New Zealand. We hopen jullie nogmaals tegen te komen op één van onze andere reizen. Het gaat jullie allen goed en wie weet tot een volgende reis of een reünie.

<<Verder naar het zuiden

Verder naar het zuiden

Zondag 21 februari

Vandaag een rit van ruim 300 kilometer en daarom al vroeg op pad. Er zijn 3 mogelijkheden om naar Wellington te rijden. Via de hoofdwegen 2 en 50 en via een toeristische route. Deze laatste wordt niet echt aangeraden, omdat het toch nog zo’n 40 kilometer meer is en veel langzamer rijdt. Om toch zelf eens te ervaren hoe de weg is, besluiten we zelf de proef aan te gaan. Het eerste stuk is een mooie brede rustige weg en dan volgt er toch wel een lang smal stuk met veel bochten. Het leuke van deze route is dat je langs ’s werelds langste plaatsnaam komt. Een onuitspreekbaar (Maori) woord wat eigenlijk een zin is of eigenlijk een verhaaltje. Het komt er op neer dat een Maori chief die zijn broer verloor bij een strijd, een lied speelt op zijn fluit ter herinnering aan zijn broer.
De route naar de camping viel nog niet mee. Gelukkig was het zondag en dus niet zo druk. Net op het laatste stukje waren er wegopbrekingen en werd de weg zelfs iets verlegd en als klap op de vuurpijl had de camping een iets andere naam gekregen. Maar goed, iedereen heeft het kunnen vinden.

Maandag 22 februari

Om 9 uur zitten we in de bus voor de stadstour door Wellington. Kunnen we vast zien hoe we morgen moeten rijden. De eerste stop is Old St. Pauls. Een oude kerk helemaal van 4 verschillende inheemse houtsoorten gebouwd. De kerk is nog bezet voor een begrafenis dus straks maar even terugkomen. De volgende stop is de Cable Car. Een trammetje dat door een kabel omhooggetrokken wordt. Er is er ook één in San Fransisco en, het schijnt, nergens anders op de wereld. Boven is een mini-museum over deze tram en vandaar uit wandelen we door de Botanische tuinen naar de ‘Greenhouse’ en de ‘Rosegarden’ voor een kop koffie. We rijden dan naar de ‘Beehive’, de op een bijenkorf gelijkende parlementsgebouwen. Aan de overkant staan de oude gebouwen; ook deze zijn helemaal van hout gebouwd. Daarna weer naar St. Pauls, nu is het wel open. We worden ontvangen door een vrijwilliger van de kerk en zij vertelt het één en ander over de geschiedenis. Daarna mogen we rondlopen en foto’s maken.
Net als Auckland heeft Wellington ook een uitkijkpunt. Dat is Mt. Victoria. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de stad. Vervolgens rijden we naar Tepapa, het museum van Nieuw Zeeland. Zo groot als 3 voetbalvelden en gratis entree op een enkele tijdelijke tentoonstelling na. Ook is er een expositie over Anne Frank. Dit is onze laatste stop; we hebben maar kort de tijd om het museum in te gaan en we spreken af dat we of na 20 minuten terug zijn of op eigen gelegenheid met het openbaar vervoer. Iedereen gaat op eigen gelegenheid en de chauffeur kan naar huis.

Dinsdag 23 februari

Iedereen is al vroeg op, want we moeten om half acht bij de terminal van de ferry zijn. Bij Piet ging de wekker zelfs om half 4 al, maar dat was een vergissing. Gelukkig hebben ze nog wel 2 uurtjes kunnen doorslapen. En Eef was vergeten een knopje om te zetten (bij de wekker dus) en de wekker ging helemaal niet. De biologische klok heeft ze toch op tijd gewekt. Zowel bij ons als bij Ger & Elly zaten takjes van een boom op de camper te tikken. We hadden beide de camper al een stuk vooruit gezet, maar kennelijk net niet ver genoeg. Gelukkig heeft het deze nacht niet zo gestoord als gisternacht. Want ook ’s nachts blijft de wind flink doorgaan hier in Wellington, ‘The Windy City’. We rijden in colonne naar de boot. Dit gaat redelijk voorspoedig, want het is nog niet druk. We zitten daarom al om kwart over 7 op de boot. Nog 5 kwartier wachten op het vertrek. Ben heeft al snel een luie stoel opgezocht en heeft de luiken al gesloten. Ook Gert doet verwoede pogingen om te slapen, maar dat lukt maar half.
Na een zeer kalme vaart komen we aan in Picton. Hier scheiden weer voor een paar uur onze wegen. Via de Queen Charlotte Drive en Hwy 6 rijden we naar Nelson. Vooral het eerste deel is zeer bochtig. Onderweg komen we nog een jam-stalletje tegen met een honesty box om het gevraagde geld voor het potje jam in te doen. Wij kopen een potje met een vreemde bes en appel. Na wat later blijkt het een jam te zijn wat een beetje lijkt op appelstroop, maar toch ook weer niet. Rondom Nelson is het een beetje spitsuur, het is er tamelijk druk op de weg. Even na de afslag richting Motueka bezoeken Peter & Joke nog een interessante glasstudio. Ook het laatste stuk van de route is weer zeer bochtig en brengt ons naar een mooie camping vlakbij het strand.

Woensdag 24 februari

Vandaag een mooie wandeling door het Abel Tasman Nationale Park. We hebben het meest ideale weer. Het is droog de zon schijnt en het is niet te heet. Om kwart voor 9 lopen we met zijn allen naar de boot. Piet & Mies zitten op een andere boot. Zij lopen vandaag de lange route en gaan ervan uit dat ze de lunch op het eind in Awaroa Hut niet z

ullen halen gezien de lengte van de wandeling. Peter & Joke zitten wel bij ons op de boot alleen zij stappen een halte later uit, omdat zij voor de korte wandeling hebben gekozen.
Onderweg varen we nog langs Split Apple Rock. Een stapel stenen die van de juiste kant op een gespleten appel lijken. Om 10 uur kunnen we gaan lopen. Het eerste stuk is het zwaarst. Een flinke klim met weinig wind brengt ons op het hoogste punt. Onderweg mooi doorkijkjes naar het strand en een enkele waterval. De eerste etappe lopen we vlot. Iets voor schematijd zijn we weer bij het strand en houden we pauze, eten een boterhammetje en drinken wat. Hier splitst de groep zich. Nog een kleine klim en we zijn bij het strand waar Peter & Joke begonnen zijn. Dit stuk is met vloed niet begaanbaar en er is ook geen uitwijkmogelijkheid de hoogte in zoals op andere stukken. Het is eb en dus geen probleem. Na het strand nog een uurtje doorstappen. We gaan geleidelijk weer omhoog. Gelukkig is het pad breed en redelijk vlak wat het makkelijker maakt dan het eerste deel. Op het eind is er een splitsing. Linksaf ga je naar Awaroa Hut en rechtsaf naar Awaroa Lodge en café. De Lodge is niet meer wat het 2 jaar geleden of zelfs één jaar geleden was. De groenten- en de kruidentuin liggen er wat verwaarloosd bij. Peter & Joke zijn al gearriveerd en hebben al genoten van het strand en de zee. De lunch smaakt ons prima, maar is helaas ook niet meer van de klasse die het had.
Als het half 2 geweest is verwachten we eigenlijk dat Piet & Mies snel zullen komen. De meesten gaan naar het strand om nog even pootje te baden. Om te zwemmen is het helaas al teveel afgekoeld. De bewolking is gekomen en er is meer wind. De boot zal ons er om 4 uur oppikken. Als het bijna half 4 is, zijn Piet & Mies nog niet gearriveerd. We beginnen ons een beetje ongerust te maken. Ze zijn gelukkig zeer ervaren lopers (samen hebben ze al zo’n 100.000 geregistreerde kilometers is hun wandelboekjes staan) maar het ziet er naar uit dat de laatste splitsing hen in verwarring heeft gebracht. Als de boot te vroeg arriveert krijgen we gelukkig nog een kans want ze moeten verderop ook nog mensen oppikken. Geertje loopt nog even de kant op waar Piet & Mies vandaan moeten komen en Marjan loopt ook nog een klein stukje die kant op. Even later ziet ze het drietal lopen en brengt vast het goede nieuws aan de groep. Het blijkt dat ze de verkeerde afslag hebben genomen en dus ruim anderhalf uur extra hebben gelopen. Iedereen is zeer opgelucht en 10 minuten later kunnen we allemaal de boot op die ons weer naar het strand bij de camping zal afzetten.

Donderdag 25 februari

Ook deze dag begint stralend, maar er komt al snel bewolking. Onderweg krijgen we een paar spetters, maar het zet niet echt door.

Een mooie route door Motueka Valley en de Buller Gorge brengt ons bij de zeehonden vlakbij Westport. Hier komen we een aantal groepsleden tegen. Het zeehondenfeest speelt zich beneden op de rotsen af. De ouderen liggen te luieren en de jongen ‘rennen’ achter elkaar aan.
Richting de Pancake Rocks valt er af en toe een fikse bui en de zee is tamelijk onstuimig. Bij deze gestapelde stenen spreken we of zien we iedereen. Piet & Mies hebben steeds mazzel gehad en zijn niet één keer natgeregend anderen wel 3 keer.

Vrijdag 26 februari

Bij helder weer kun je vanaf het strand in Greymouth de gletsjers in de omgeving van Franz Josef zien. Helaas is er nog teveel (hoge) bewolking wat het uitzicht belemmert. Rob & Christie en Gert & Geertje gaan naar Shanty Town. Dit is een kunstmatig gouddelvers dorpje waar je als attractie goud kunt zeven. Christie had gehoopt haar fortuin hier binnen te halen, maar helaas is dat niet gelukt.
Zowel Piet & Mies als Ben & Anneke maken het extra rondje bij Hokitika en Piet & Mies maken nog een extra wandelingetje bij Hokitika Gorge waar mooi blauw water te zien is. Hokitika wordt aardig leeg gekocht, sieraden met Jade zijn hier dan ook te kust en te keur en bij de Glasblazerij zijn mooie glaskunstwerkjes te koop. Geertje heeft haar 2de kunstwerk van deze reis hier gekocht en Elly heeft er een mooie schaal gekocht.

Zaterdag 27 februari

Een stralende dag. Ideaal voor een helikoptervlucht of een wandeling op de gletsjer. Rob & Christie en Gert & Geertje kiezen voor de helikoptervlucht met landing op de witte sneeuw. Gisteren zijn Albert & Cock en Ger & Elly al met een vlucht boven de gletsjers gevlogen, maar dan zonder de landing.
Behalve de eerste 4 genoemden gaat iedereen voor de gletsjerwandeling. Een echte bofdag dus, het regent hier namelijk tamelijk veel en dan valt er eerlijk gezegd weinig te doen. Vliegen en wandelen zijn hier namelijk de hoofdattracties.

Zondag 28 februari

Hoewel de dag goed begint qua weer, is het toch iets minder dan gisteren. We hebben een behoorlijke rit voor de boeg met aardig wat dingen te doen onderweg. Lake Matheson ‘eist’ een vroege start, want dan waait het (bijna) niet en kun je mooie spiegelingen krijgen van de bergen en gletsjers. Doordat er een fikse aardbeving in Chili is geweest is er een tsunami alarm afgegeven voor geheel Nieuw Zeeland. Wij rijden nog een klein stukje langs de kust maar de onstuimigheid van het water is niet veel anders dan andere jaren. Op de route zit een zalmkweker. Behalve dat je er verse zalm kunt kopen is er ook gelegenheid koffie te drinken of zelfs te lunchen. Behalve Eef & Thea stopt iedereen er, al was het alleen maar voor de heerlijke scone met cream. Net voor de langste ‘one lane bridge’ is een picknick plaats en een goede plek om foto’s te maken van deze 800 meter lange brug, ware het niet dat er een hele kolonie sandflies zitten. We hebben de deur nog geen 10 seconden open of de eerste stekertjes zitten al binnen. Je kunt beter 10 muggenbulten hebben dan door 1 sandfly gestoken worden.
Op de weg door de Haast Pass zijn diverse wandelingetjes te maken en verschillende watervallen te bewonderen. Bij de Blue Pools is één en ander verandert. Vroeger hield het wandelingetje op bij een platvorm en nu is er een brug gemaakt en een pad zodat je nog een heel eind kunt doorlopen. Zo hebben er sinds vorig jaar aardig wat veranderingen plaatsgevonden op het Zuider Eiland. Zo zijn er op 2 plekken verkeerslichten geplaatst, is 1 van de 2 ‘one lane’ bruggen die je samen met de trein moest delen verdwenen, het toeristentreintje van Kingston rijdt niet meer (failliet) én we lazen in de krant dat de zeldzame vogel, de Takahe, in het vogelparkje van Te Anau niet meer leeft. Het laatste stuk van de route is langs 2 meren. Een mooi stuk met op de achtergrond de bergen.
Ondertussen is het toch een stuk koeler dan de afgelopen weken, maar ook vandaag geen regen. Dat het in Wanaka lange tijd niet of nauwelijks heeft geregend is duidelijk. Alles is dor en stoffig; een buitje is hier meer dan welkom. Op de camping is dat ook goed te merken. Waar vroeger grasveldjes waren, is nu een soort woestijn. Behalve dat dat een armoedige indruk geeft (veel campings zorgen dat hun gras toch wel een beetje groen blijft) is het er ook niet echt schoon. Een camping dus met een dikke onvoldoende.

<<Zo vrij als een vogel Op naar het eind>>

Zo vrij als een vogel

Dinsdag 16 februari

Het regent behoorlijk om 7 uur en de meesten zijn al druk bezig om weg te komen. Peter & Joke zijn de dagwinnaars. Zij rijden om half 8 al weg. Al snel volgt de rest en volgens traditie zijn Ben & Anneke dè of één van de laatste. Aan Anneke zal het niet liggen. Op zich maakt het natuurlijk niet uit hoe laat je vertrekt, als je maar kunt doen wat je van plan bent en dat je je niet laat tegen houden door de regen. Onderweg lijkt het alleen nog maar harder te regenen en dat houdt in dat we de uitkijkpunten onderweg kunnen overslaan. Wij stoppen traditioneel in Waihi om even in de open goudmijn te kijken. Deze lijkt alweer dieper te zijn dan vorig jaar. In 2005 zou de mijn eigenlijk gesloten worden, maar een nieuwe rendabele goudader heeft dat voorkomen. We komen Ger & Elly en Albert & Cock nog tegen. Zij hebben net een saaie excursie achter de rug. Gelukkig één die ze zelf bedacht hebben en niet één die wij aangeraden hebben. Pffff. Ben & Anneke zitten hier aan de koffie. De gelegenheid ziet er goed uit, dus wij gaan e

r ook even koffie drinken. Peter & Joke wilden hier het treintje naar Waikino nemen. Helaas was deze vandaag gesloten wegens onderhoud. Iedereen heeft de muurschilderingen in Katikati gezien, de één wat meer dan de ander. Ook nu weer vanwege de regen. Deze muurschilderingen zijn gemaakt op initiatief van Jan onze gids van gisteren. Zij is hier ook voor onderscheiden. Zelf gaan we nog naar een vogeltuin. Onder de paraplu lopen we door de mooie tuin. Het aantal (inheemse) vogels viel wat tegen, maar twee groepjes jonge eenden maakten dat weer goed. Als een soort ‘eend kleef aan’ werden we gevolgd door het jonge spul.
In Whakatane aangekomen is het eindelijk wat droger. Gelukkig is er een grote ruimte waar we droog kunnen zitten om de meeting te kunnen houden.

Woensdag 17 februari

Complimenten aan Ben. Vandaag behoren zij tot de eerste die weggaan. Weg traditie. Vandaag rijden we van de kust het binnenland in. Rotorua is het eindpunt. Het weer is weer goed te noemen. Op een klein miezerbuitje na en de zon tussendoor kunnen we deze korte route rijden. Burried Village is één van de plekken waar iedereen geweest is. In 1886 is de vulkaan Tarawera uitgebarsten en hier wordt verteld hoe mooi het er voor die tijd was en over de gevolgen van de uitbarsting.
Het nadeel van deze omgeving is toch wel de rotte eieren lucht. Het mooie zijn de kokende modderpoelen en de vele kleuren van de watertertjes die te aanschouwen zijn in de vele (toch wel dure) parken rondom Rotorua.

Donderdag 18 februari

Vandaag kan de omgeving verkend worden en dat wordt ook volop gedaan, er blijft dan ook niemand op de camping. Deze avond weer een excursie. Even voor 6 worden we opgepikt om de wel 500 meter te overbruggen naar Te Puia om een Hangi, een traditionele Maori maaltijd, bij te wonen. We worden ontvangen op de manier zoals waarschijnlijk ook Abel Tasman is ontvangen. Alleen heeft hij het toen verkeerd geïnterpreteerd, jammer anders was NZ nu Nederlands geweest.
Vervolgens worden we verrast door gezang. De akoestiek is niet zo best en in plaats van echt te kunnen genieten krijgen we een beetje zere oren. Helaas is de maaltijd wat snel; in ruim een uur moeten we alles naar binnen werken. We wisten wel dat het dineren in NZ niet zo gaat als in Nederland, maar dit was wel heel snel. Wel jammer, want het eten was lekker. Vervolgens lopen we nog naar de geisers. Deze doen het in het avondlicht nog goed en met een bekertje chocolademelk wordt de avond beëindigd. We twijfelen nog of we lopend terug zullen gaan, maar als er een kleine bus staat waar een aantal Aziatische mensen worden uitgejaagd, stappen we toch maar in. Het is een beetje een dolle chauffeur. Met James Bond muziek keihard door de speakers en slingerend over de weg worden we naar de camping gebracht.

Vrijdag 19 februari

Via Taupo rijden we naar Napier. Tot Taupo is een druk programma met diverse mogelijkheden om te wandelen. Daar wordt met dit mooie weer goed gebruik van gemaakt. Taupo is een wat saai plaatsje vergeleken met Rotorua, maar heeft wel een mooie boulevard met terrasjes. Met heel veel geluk kunnen de drie vulkanen in de verte gezien worden. We hebben een beetje geluk, één van de drie is voor de helft te zien. In Napier is het feest en daar

om grotendeels afgesloten. Hier spelen dit weekend de jaarlijkse Art Deco feesten. Er zijn ruim honderd oude auto’s en de mensen zijn in stijl gekleed en zullen morgen in de optocht lopen. Jammer dat we zover buiten Napier zitten, terwijl er een hele goede stadscamping is.
Met een oude wat vieze barbecue hebben wij ons eigen feestje. Gelukkig hebben we aluminiumbakjes om wat vlees in te leggen. Iedereen heeft zijn eigen inkopen gedaan en met de lichten van Eef & Thea’s camper en een paar kaarsjes hebben we het gezellig tot een uur of tien en dan is het toch wel bedtijd.

Zaterdag 20 februari

De hele ochtend zijn we vrij, want pas om half 2 zullen we opgepikt worden voor de tractottoer naar Cape Kidnappers voor de Jan van Genten-kolonie. Alleen Eef & Thea en Peter & Joke trotseren de drukte om even in de stad te kijken. Ze zien gelukkig nog wel een stukje van de optocht. Om half 2 prompt zitten we in de bus bestuurd door een hele kleine vrouw. Ze wil ons nog wat van Napier laten zien, maar de leuke dingen zijn nog afgesloten. Het is pas de laatste 10 jaar dat het zo uitgebreid gevierd wordt. Na nog een half uurtje rijden zijn we bij het strand waar de tractors vertrekken. Er zijn er totaal 4; 3 met aanhanger en één zonder en deze laatste is voor ons.
We hebben het meest mooie weer van de wereld. Een staal blauwe lucht en praktisch geen wind en het is een graad of 25. Onderweg op het strand wordt een paar keer gestopt om één en ander uit te leggen. We zien duidelijk de breuklijnen die veroorzaakt zijn door het schuiven van de tektonische platen. Bij het eindpunt is het nog een klein half uurtje lopen naar de Jan-van-Genten. Niet iedereen loopt naar boven vanwege fysieke klachten. Gelukkig zijn er op lage gedeeltes op het strand ook een flink aantal vogels aan het nestelen. In deze warmte is het nog een hele toer om naar boven te lopen. Op sommige stukken staat geen zuchtje wind. Boven op de top waait het wel een beetje en met de stank van de vogels is dit wel welkom. De ouders zijn paartjes voor het leven en verzorgen samen de kuikens. Als de ene ouder voer aan het zoeken is, houdt de andere het kuiken met behulp van het lichaam het jong in de schaduw. Het zijn goede vliegers (zwevers eigenlijk) maar landen is toch wel een kunst apart.
We hoeven pas om half zes terug te zijn bij de tractor, maar even na 5 is het hele stel compleet. Helaas is onze tractorchauffeur even zoek. Als hij weer komt kunnen we de terugreis weer aanvaarden. Bij het eindpunt (of beginpunt, tis maar hoe je het bekijkt) hebben we de tijd om even de toilet te gebruiken voor de Daphny de buschauffeur weer komt. We hadden afgesproken om eerst wat te eten en dan Napier op stelten te zetten. (we hadden de chauffeur omgekocht met een maaltijd, zodat we geen bus of taxi hoefden te bestellen voor de terugreis) Daphny had een restaurant geregeld, wat nog niet meeviel, zeker niet in Napier zelf. Wat betekende dat we in een soort pub cq steakhouse wat gingen eten. Het eten was goed. Alleen . . . .
We zaten aan 2 tafels. We hadden allemaal besteld en tafel 1 kreeg na toch wel geruime tijd het gevraagde. Tafel 2 had grotendeels een mixed grill besteld (volgens het menu een grote portie). En dat duurde toch lang! We hebben toen maar besloten nog een koffie te bestellen en Napier niet meer in te gaan. Als troost had Daphny bedacht nog even over de Marine Parade te rijden (hoofdstraat van Napier, en was de hele dag afgesloten voor verkeer). Helaas, de weg was nog steeds afgesloten. Wel zagen we nog een paar oude auto’s staan en heel veel mensen in de stijl van de jaren 20 en 30 gekleed. Even na 10 uur waren we weer op de camping en konden we gelijk door naar bed want de volgende dag begint weer vroeg.

<< Door de Coromandel Verder naar het zuiden>>

Door de Coromandel

Vrijdag 12 februari

Vandaag weer terug naar het begin. Naar Auckland dus. Het hoogtepunt op deze route is toch wel het Kauri-museum. Hier wordt verteld hoe de bomen tot de jaren 30 werden gekapt en verwerkt tot scheepsmast of koffietafeltje. Bijna iedereen kiest ervoor om via hwy 16 i.p.v. hwy 1 naar Auckland te rijden. Een mooie rustige route. Op deze route kunnen we al onze eerte Jan van Genten zien.
Helaas komt iedereen in de vrijdagavondspits terecht. Niet verwacht en toch gekregen: filerijden in Auckland.

Zaterdag 13 februari

De eerste jarige, bij Albert & Cock is het feest, want Albert is een jaar dichter bij zijn pensioen. De camper van Robert & Christie wordt vandaag opgehaald om te kijken of de watertank gerepareerd kan worden en om er gelijk een nieuwe reserveband onder te doen. Kennelijk is Christie een beetje slaperig nog als ze per ongeluk de camper van Ben & Anneke binnenkomt. Algemene hilariteit dus. De camperverhuurder staat om 8 uur al op de stoep. Een uur eerder dan wat de afspraak is. Het ‘mannetje’ wordt vriendelijk verzocht een uurtje te wachten tot ze klaar zijn. Om kwart voor 9 komt de bus al voor gereden en we kunnen dus op pad. De chauffeur heeft onderweg heel wat te vertellen en onze 1ste stop is Mt. Eden voor een panorama view over Auckland. Helaas begint het iets te spetteren, maar het is helder genoeg om ver te kunnen kijken. De chauffeur vertelt, dat deze top net zo hoog is als de Skytower en alleen een stuk goedkoper. Vervolgens rijden we naar Parnell, een gezellige oude wijk van Auckland. Al rijdend vertelt de chauffeur het één en ander en we komen uit bij de Domain, een groot park met het museum en de wintertuinen. De wintertuinen zijn kassen met schitterende bloemen. Aan de overkant is een koffietentje en al gauw zit iedereen aan de koffie. Op speciaal verzoek gaan we naar Kelly Tarlton. Een (inmiddels overleden) Nieuw-Zeelandse duiker die een groot aquarium heeft (laten) gebouwd met heel veel vissen die in de Nieuw-Zeelandse wateren leven.
We rijden er via de meest dure wijk naar toe. De bus mag er niet stoppen dus langzaam rijdend worden ons de duurste pandjes met de meest schitterende uitzichten getoond. Inmiddels is het lunchtijd en in de City worden we gedropt voor een “quick bite”. Sommigen hebben nog tijd om een souvenirtje te scoren en hierna rijden we via Albert’s Park weer terug naar de camping, alwaar we om half 3 aankomen.

Zondag 14 februari

Een pittige, met veel stuurwerk, maar mooie rit door de Coromandel naar Hot Water Beach. Het regent wat met laag hangende bewolking maar dat mag de pret niet drukken. Mies & Piet krijgen in Thames het volste vertrouwen van een museumbaas. Als ze voor de deur staan om 10 voor 9, is het museum nog niet open. Toevallig komt de baas er net aan en zegt tegen hen, dat als ze niets van plan zijn te stelen, hij de deur opendoet, maar hij moet nog even 10 minuutjes weg. Als hij weer terugkomt heeft hij, gelukkig voor Mies, want ze vond dat hij er niet zo fris uitzag, zich wat opgefrist en omgekleed.
Eef & Thea bezoeken de Water Gardens. Nadat ze deze mooi aangelegde tuin hebben bewonderd rijden ze weer weg. Helaas de verkeerde kant op. Ze komen uit op de oostkant van de Cormandel en besluiten deze toch wel schitterende onverharde weg weer terug te rijden om de reis aan de westkant weer voort te zetten. Dit grapje kost ze meer dan een uur. Ben & Anneke lieten zich afschrikken door de mededeling van het infocentrum dat het treintje pas om 3 uur weer plek zou hebben en 3 grote touringcars zouden nog voor zijn. Doordat dit niet door kon gaan, hadden zij een mogelijkheid om een mooie wandeling te maken terwijl de zon doorbrak. Dit smalspoortreintje is aangelegd door een kunstenaar die klei nodig had uit het achterland. Het is nu uitgegroeid tot een toeristische attractie. Albert & Cock, Ger & Elly, Gert & Geertje en Robert & Christie waren er rond dezelfde tijd als Ben & Anneke maar zij waren bij de entree wezen informeren met als gevolg dat zij allemaal het treinritje konden maken!

Maandag 15 februari

Vandaag de natuur in. Om kwart voor negen komt de bus met chauffeur Peter en gids Jannys ons halen voor een natuurwandeling. Na een uurtje rijden komen we op een plek waar vroeger veel goud gewonnen werd. Jannys laat een

foto zien uit die tijd op de plek waar we nu staan en ze verteld met trots dat de natuur zich al flink heeft hersteld na de schade die is aangebracht door het goud winnen. De wandeling brengt ons naar restanten uit de goudtijd en Jannys vertelt ondertussen over de bomen, struiken en vogeltjes die we onderweg tegenkomen.
Na zo’n twee uurtjes wandelen is het tijd voor een heerlijke lunch. Langs een riviertje onder bessendragende bomen, waar veel vogeltjes zitten te zingen, genieten we van de omgeving en de lunch. Na de lunch gaan we de bus weer in en rijden we terug naar de kust. Eerst naar een plek waar vroeger een soort nederzetting was van Maori’s Op de weg terug gaan de wat zwakkere onder ons netjes over het pad terug naar de bus en de waaghalzen klimmen samen met Jannys over rotsen langs het water. We stappen de bus weer in en rijden naar Cathedral Cove. In de verte kunnen we er een klein stukje van zien en Jannys verteld dat met afgelopen kerst een deel is ingestort. Wij lopen vervolgens de andere kant uit naar beneden naar het strand. Jannys complimenteert ons dat we allemaal goede lopers zijn. En als toetje krijgen we daarom nog een extra stukje te lopen over het strand naar Hot Water Beach.
Op dit kleine stukje strand kun je je eigen kuil graven, hier stroomt dan heet bronwater in en om niet je gatje te verbranden gooi je er af en toe wat kouder zeewater bij. Nu is het nog maar een heel kleine stukje naar de camping, sommigen lopen dit en anderen nemen de bus. Moe en voldaan komen we aan na een prachtige dag vertoeven in de Coromandel.

<< We zijn er Zo vrij als een vogel >>

We zijn er

Donderdag 4 Februari

Als de oppas is gearriveerd hoeven wij alleen nog de tassen dicht te ritsen een laatste telefoonnummer op te zoeken en dan kunnen we naar het station. Oppas Jos biedt aan om ons even naar het station te brengen. Dat is een aanbod dat we natuurlijk niet afslaan en binnen 10 minuten staan we op het perron. Een voorspoedige reis brengt ons naar station Schiphol en we kunnen gelijk de shuttlebus in om naar ons hotel gebracht te worden. Na een heerlijke maaltijd en even tv kijken kunnen we ontspannen het bed in stappen.

Vrijdag 5 Februari

Bij het ontbijt komen we Robert & Christie tegen. Zij hebben ook gekozen voor een ontspannen start van de reis. De rest ontmoeten we bij de incheckbalie behalve Peter & Joke want zij zijn gisteren al vertrokken voor een extra nacht om de jetlag wat op te vangen. Het inchecken verloopt erg traag met als gevolg dat we de slottijd missen en moeten wachten tot er weer een gaatje vrijkomt zodat wij ook het luchtruim in kunnen. Dit kost ons totaal een uur op de geplande vertrektijd.

Zaterdag 6 Februari

In alle vroegte landen we in Hong Kong. De groep splitst zich in tweeën. De fanatiekelingen gaan een stadstour maken en de meer gematigden kiezen voor uitrusten op het vliegveld. We hebben ondanks de vertraging op Schiphol drie kwartier kunnen inhalen op schematijd en dus tijd zat om een tour van zo’n 4 uur te maken. Een uur voor vertrek treffen we elkaar weer bij de gate. Het instappen verloopt vlot en binnen 11 uur zullen we in Auckland zijn.

Zondag 7 Februari

Na twee toch wel heel rustige vluchten zijn we dan eindelijk gearriveerd.
Snel naar de bus die ons naar het hotel in het centrum zal brengen. Het is nog erg vroeg als we bij het hotel aankomen. Helaas kunnen we nog niet op onze kamers. Tot onze schrik horen we dat het pas om drie uur kan. De bagage kan wel veilig weggezet worden. Gelukkig zitten we in het centrum vlakbij de haven. Daar zijn leuke terrasjes om een paar uurtjes door te brengen. Iedereen is toch wel behoorlijk vermoeid en om een uur of één begint de drang naar een bed toch wel behoorlijk toe te nemen. Gelukkig kunnen de eerste drie stellen dan naar hun kamers. Helaas moeten de laatste echt tot drie uur wachten. Om half 7 verzamelen we om uit eten te gaan. Na een kwartier wachten zijn Ben & Anneke en Eef & Thea nog niet gearriveerd. Jack loopt nog even naar hun kamers en klopt op de deur, maar er komt geen reactie. Dus dat wordt een etentje zonder hen. We kunnen aanschuiven voor een heerlijk buffet. De entourage is wat kaal maar de tafels zijn gezellig gedekt en het eten is voortreffelijk. Tegen de tijd dat we klaar zijn komen er achter elkaar 2 telefoontjes binnen. De vier hebben zich gigantisch verslapen. De stellen besluiten ieder los van elkaar een stekje aan het water te zoeken en daar wat te eten. Om ongeveer half tien zijn we weer op onze kamers om te beginnen aan een welverdiende nachtrust.

Maandag 8 Februari

Vandaag krijgen we onze campers. Om kwart voor negen staan we allemaal paraat om de bus in te stappen. Omdat we allemaal lekker op tijd zijn (kwartiertje vroeger op schema) rijden we al vlot weg. We zien nog een paar kleine files van auto’s die de stad ingaan maar gelukkig hebben wij daar geen problemen mee.
Bij de camperverhuurder aangekomen wordt er snel wat uitleg gegeven over de campers en iedereen besluit achter ons aan te rijden naar de supermarkt. Tegen onze gewoonte in gaan we naar een andere supermarkt. Achteraf geen juiste beslissing want om vanaf hier naar de juiste snelweg te komen geeft voor de meeste problemen. Een aantal dwalen wat rond, sommigen vinden uiteindelijk zelf de juiste weg en anderen worden geholpen door zeer vriendelijke Nieuw Zeelanders. Uiteindelijk komt iedereen gelukkig op de juiste camping aan. Kennelijk dringt het bij veel reisorganisaties en camperverhuurders niet door dat als je in een vreemd land rijdt een goede kaart onontbeerlijk is. Ook nu zijn de geleverde kaarten van onvoldoende kwaliteit. We adviseren iedereen die lid is van de ANWB dan ook om even in Whangarei langs de AA te gaan (zuster van de ANWB) om daar hele goede kaarten te halen.

Dinsdag 9 Februari

Als tegen half tien iedereen vertrokken is en wij ook op het punt staan te vertrekken, krijgen we een telefoontje van Rob. Hij staat met een lekke band. We spreken af dat we zo snel mogelijk ter plekke komen. Even voor Wellsford zien we ze staan aan de kant van de weg. Het valt nog niet mee om de band onder de auto vandaan te halen maar als dat eindelijk is gelukt is het niet verantwoord om een scheef staande auto op een krik te zetten. Het risico is te groot dat de auto er vanaf schuift.
Dus toch maar wachten op de hulp. Na een half uurtje is de ‘towcar’ met de hulp gearriveerd en de band is snel verwisseld. Wij zullen de band meenemen en kijken waar deze geplakt kan worden. Firestone in Wellsford concludeert dat de band niet geplakt kan worden omdat de band te beschadigd is. Zij hebben geen band voorradig en verwijzen ons naar Firestone in Whangarei. Ook daar is de band niet te krijgen. Zij adviseren ons naar een concurrent te gaan. Voor de zekerheid nemen we contact op met de camperverhuurder. Ze zeggen doodleuk dat ze geen contract hebben met deze andere firma en dat we pas in Auckland een nieuwe band kunnen krijgen. In Whangarei hebben Robert & Christie en Eef & Thea een paar hele goede kaarten bij de AA gehaald. En omdat ze lid zijn van de ANWB, krijgen ze deze kaarten gratis. Dat is dan weer mooi meegenomen. Zeker de helft van de groep heeft de mooie kustwandeling deels of geheel gemaakt en sommigen van hen zijn met een rood kleurtje teruggekomen ondanks de gebruikte zonnebrand. Onze witte winterhuidjes kunnen nog niet zo best tegen de zon. Een andere leuke stop was het openbare toilet(gebouw) in Kawakawa, ontworpen door de Oostenrijkse kunstenaar Huntertwasser.
Mooi mozaïek op de muren en in de wanden zijn bijvoorbeeld ook flessen verwerkt. Zelfs de dakbedekking is bijzonder, namelijk gras en andere planten.

Woensdag 10 Februari

Een vrije dag om de omgeving te verkennen. Paihia, Russell, Waitangi en Kerikeri konden bewonderd worden en dat werd door iedereen ook gedaan.
Piet & Mies hebben er veel gewandeld en zo een aantal dingen bekeken en Peter & Joke hebben een gravelroad genomen en genoten van de stilte en de schitterende omgeving. Ondanks dat de dag geboekt stond als ‘rustdag’ is het toch een vrij intensieve dag geweest.

Donderdag 11 Februari

De dag begint vroeg vandaag. Iedereen is om half 7 al druk in de weer met douchen, aankleden of eten. We worden namelijk om kwart voor acht bij de boot verwacht voor een dolfijnenexcursie. Ruim op tijd zijn we aanwezig en na even wachten kunnen we aan boord. Het is een niet zo grote catamaran waar ongeveer 30 mensen op kunnen. Er worden eerst nog een paar mensen in Russell opgepikt en dan kunnen we echt beginnen. Er wordt e.e.a uitgelegd wat wel en niet mag tijdens het varen en, wat minstens zo belangrijk is, bij het zwemmen met dolfijnen. Al vrij snel worden de eerste dolfijnen gespot. Deze dobberen een beetje in het water. Het blijkt dat ze eten aan het zoeken zijn. Al snel nadat wij de dolfijnen gespot hebben, komen er nog twee boten aangesneld.
Na een tijdje worden de dolfijnen wat joliger en springen hoog uit het water. Na ruim een uur genoten te hebben van dit spektakel kunnen de liefhebbers te water. Uit de groep gaan Gert, Albert en Cock te water. Het valt nog niet mee in de buurt te komen van de dolfijnen en als ze al vlakbij je zijn mag je ze niet aanraken. Het laatste uur wordt vol gemaakt met nog een rondje varen en om 12 uur worden we weer gedropt om de reis met de camper te vervolgen. Een ander hoogtepunt van deze dag zijn toch wel de Kauribomen. Iedereen neemt de moeite om de korte wandelingen te maken om deze woudreuzen te aanschouwen. De grootste boom is de Tane Mahuta, 51 meter hoog en een omtrek van bijna 14 meter. Een goede tweede is de Te Matea Ngahere. Deze is slechts 29 meter hoog maar met zijn dikkere stam van 16 meter lijkt de boom indrukwekkender. En als je je dan bedenkt dat deze bomen 1500 en 2000 jaar oud zijn, zijn wij mensen toch maar erg nietig.
Gert & Geertje krijgen strafpunten. Ondanks de vele waarschuwingsbordjes om niet te dicht bij de bomen te komen in verband met het hoog gelegen kwetsbare wortelstelsel gaan zij aan de voet van een boom zitten om op de foto te gaan. Hopelijk hebben ze niet te veel schade aangericht zodat deze boom er over 1200 jaar nog staat en dan mogelijk nog groter is dan de 2 eerder genoemde woudreuzen. De avondmeeting is wat korter, omdat om negen uur een avondwandeling begint. Er kunnen slechts 9 mensen mee omdat één van de guides verlof heeft en er geen vervanger voor handen is. Eerst leek het een probleem te worden omdat iedereen eigenlijk wel wilde. Er werd afgesproken dat ieder koppel een afgevaardigde mocht leveren en de laatste plek zou verloot worden. Bij aankomst op de camping kwamen er al spoedig diverse afmeldingen binnen. Met als gevolg dat Eef & Thea, Peter & Joke, Ben & Anneke, Gert, Robert en Jack uiteindelijk de gelukkigen waren die konden deelnemen.

Door de Coromandel>>