Bij de Kerstman op bezoek

Dag 11 Seward

Dinsdag 22 juni 2010

De dag begint goed. De zon schijnt en hier en daar zijn wat wolkjes. Er is wat lichte consternatie in de doucheruimtes. Wil signaleert een man in de vrouwenafdeling. Zij vraagt vertwijfelt of zij eigenlijk wel goed zit. Ja hoor, Wil zit goed, maar wie zal die man zijn achter dat witte gordijn? Het raadsel wordt al snel onthuld: het is Ad die tastend achter het gordijn vandaan komt. Hij mag van Adrienne zijn bril niet op doen, stel dat deze valt, en was bovendien linksaf gegaan en niet rechtsaf naar de mannenafdeling. Met het schaamrood op de kaken snelt hij weg.
Om half 10 is het al zo warm dat Paul en zelfs Marja buiten in het zonnetje zitten te lezen. Het moet dus wel warm zijn, want volgens Paul heeft Marja het bijna altijd koud.
De bus is er om kwart over 10 en iedereen stapt met een goed gevoel in. Op de boot proberen veel mensen een plekje buiten te bemachtigen. Er is zelfs één stel (vermoedelijk Amerikanen) dat een plekje buiten én binnen claimt door er hun tas neer te zetten. Sjors & Ria moeten sterk de neiging onderdrukken om de tas niet overboord te gooien. Als de boot vaart wordt het tamelijk fris en veel mensen vluchten naar binnen. Wij stoere Nederlanders blijven zo lang mogelijk buiten. De eerste stop is bij een kolonie meeuwen die op rotsen aan het nestelen zijn. De onderste hebben soms pech, als het water wat te hoog komt spoelt hun nestje weg, heel vervelend. Er zitten hier en daar ook wat aalscholvers, deze zijn met een donkere blauw – groene verenpak moeilijk te zien. Even verderop zitten een aantal Stellar Sea Lions, De bull tussen de vrouwtjes ziet er erg indrukwekkend uit. Vervolgens krijgen we een vogel te zien die qua bewegingen veel op de pinguïn lijkt, alleen deze vliegen. Als toetje zit er ook nog een berggeit met jong op de rotsen. Dit is nog eens een leuk begin van een boottocht!
Een klein stukje verder zitten een aantal papegaaiduikers. Wat een leuke vogels om te zien, vooral als ze vliegen lijkt het niet of de knaloranje pootjes er schuin onder wapperen.
Als we in open water komen krijgen we de eerste orka’s te zien, het valt niet mee om deze op de gevoelige plaat te zetten. Onze “chauffeur” neemt in ieder geval de tijd om ons flink te laten oefenen. Helaas werd het weer iets minder, zeer laag hangende bewolking en heel iets nattigheid. Als we de volgen baai invaren, klaart het weer op. We varen nu naar de Aialik Glacier, onderdeel van de Harding Icefields. Een enorme gletsjer van wel 2 km breed, 1 km dik en vele kilometers lang.

We blijven hier ruim een half uur stilliggen. Iedereen is onder de indruk. Af en toe een enorm gedonder en dan brak er weer een stuk ijs af. Meestal buiten ons gezichtsveld, maar af en toe zagen we ook nog stukken ijs vallen.
Omdat we vrij lang overal gestopt hebben, mede door het hele mooie weer, moesten we snel weer terug. We kregen nog een paar keer een glimp van een walvis te zien en een groepje Porpoise Dolfins en waren uiteindelijk tegen half 6 weer in de haven. Als afsluiting zijn we met 13 man gaan eten in een plaatselijk restaurant om uiteindelijk door de organisatie van de boottrip op 9 uur weer netjes voor de deur afgezet te worden. Wat was dit een geweldige dag!

Dag 12 Seward – Homer

Woensdag 23 juni 2010

De camping ligt een kilometer of 9 van Seward verwijderd aan een riviertje, in een dalletje. We hebben deze ochtend al volop zon. Als we weg rijden en op de hoofdweg komen is het zonnetje nagenoeg weg. Vreemde gewaarwording. We komen nog bij een uitzichtpunt wat nu dus door de bewolking aan schoonheid wordt ondermijnd.
Bij de Russian River Ferry is het behoorlijk druk . Even verderop zien we waarom: er staan tig vissers in en bij het water op zalm te vissen. Wij stoppen om even te kijken. We staan bij een paar Amerikanen waarvan het ene stel vertelt dat er aan de overkant een beer zit. Nog geen 5 minuten later komt de beer er aan. Kijkt even om zich heen (de vissers kijken naar hem), struint het water in, pakt een vis en loopt doodgemoedereerd de

struiken weer in.

Helaas voor Paul & Marja, zij waren net te vroeg weer weggelopen.
Na al diverse waarschuwingsborden te zijn tegengekomen zien we eindelijk een moose (= eland) die we kunnen fotograferen. Bijna iedereen heeft deze gezien en op de gevoelige plaat gezet.
We gaan nog even van de route af naar Kenai. Hier zien we Piet & Stieneke, Kees & Anneke, Ad & Adrienne, Paul & Marja en Rob & Wil met Karinka. We zijn allemaal wel geïnteresseerd in de Russische kerk en de andere oude gebouwen van rond 1900. De kerk is in verval en staat op het punt gerenoveerd te worden. Dat is jammer.
Omdat wij wat hongerig zijn besluiten we even snel een broodje hamburger te eten bij de Burgerbus. Een oude bus omgebouwd tot hamburger specialist. Behalve een toch wel hele dikke hamburger, die overigens heel goed smaakt, krijgen we er ook nog een portie frietjes bij. Wel lekker, maar niet echt de bedoeling.
Onderweg naar Ninilchik zien we hele mooie plaatjes aan de overkant van de baai met als slagroom op een toetje nog een moeder-eland met 1 jong en nog een eindje verder nog een moeder moose met jong die oversteken. In Ninilchik treffen we Ad, Adrienne in het kerkje binnen en Ad dacht dat hij met korte broek niet naar binnen mocht. Als Paul & Marja er ook aan komen, komt Ad ook mee naar binnen. Adrienne is druk in gesprek met de priester. Ze hebben het onder andere over de overeenkomsten en verschillen tussen het katholieke geloof en het Russische Orthodoxe. Zeer interessant. Adrienne had de priester gevraagd of ze een foto mocht maken en ze had toestemming gekregen. Paul en Marjan maken daar dankbaar ook gebruik van.
Als we weer verder rijden, krijgen we de kers op de slagroom van het toetje. Er staat een moeder moose met 3 jongen aan de kant van de weg te grazen. Al snel zijn we daarna bij Homer en aan het eind van de pier is onze camping. Als we na het eten een ommetje willen maken, worden we uitgenodigd bij Sjors & Ria. Zij hebben liters (letterlijk liters) wijn ingeslagen en willen die graag met de rest van de groep delen. Ondanks dat het eigenlijk wel fris is en er een stevige wind staat, zitten we tot half 11 in het zonnetje. Als we om 11 uur in de schaduw zitten en opbreken schijnt de zon nog steeds. Toch wel een aparte gewaarwording.

Dag 13 Homer

Donderdag 24 juni 2010

Vandaag een echte vrije dag. Geen verplichtingen, geen excursies. Iedereen blijft wat langer op bed om wat uit te slapen en ver na 10 uur vertrekken de eersten met de camper. De meesten rijden via de East End Road langs de baai en genieten van het uitzicht op de bergen en de gletsjers. Kees & Anneke, Sjors & Ria en Piet & Stieneke treffen elkaar daar toevallig en gaan gezellig met elkaar een bakje koffie drinken. Zelf rijden we ook nog de Skyline Drive een ‘Loop Road’ met uitzicht op de Homer Spit, de pier van Homer waar wij op het eind de camping hebben. We komen ook nog een moose tegen. Hij zit heel verveeld net achter een bosje. Gelukkig komt er een wandelaar aan, waar hij van schrikt, en zo kunnen we toch nog een mooie foto maken. Eindelijk zien Piet & Stieneke ook een moose, niet 1 maar wel 3 verschillende waarvan 1 met kind.
Ons drietal (Rob & Wil en Karinka) hebben vandaag gevlogen. Een vlucht van een uur bracht hen boven de gletsjers en de hele omgeving.
Aan het eind van de middag komen de vissersboten binnen met de vangst van de dag. Toeristen die een dagje zeevissen hebben beleefd kunnen met hun vangst op de foto en hun buit gefileerd en wel meenemen.

Zelf hebben we de halve dag ook nog achter de laptop gezeten, Jack om de site op orde te krijgen en Marjan om foto’s te sorteren en de dagverslagen voor de site bij te werken.

Dag 14 Homer – Anchorage

Vrijdag 25 juni 2010

Het is niet zo fijn weer, behoorlijk grauw en laag hangende bewolking. Wat een verschil met de heenreis. Ook nu komen we (uiteraard) weer langs Anchor Point, de meest westelijke highway van de USA. Het bord staat een beetje verdekt opgesteld, maar bij toeval zien we deze, dus gauw een fotootje gemaakt.

Omdat we in Homer buitenshuis ontbeten hebben, hebben we wat tijd verloren. Dus onderweg doen we niet zo gek veel. Wat boodschappen gedaan, even gestopt bij de rivier of er toevallig niet nog een beer te zien was, en een stop bij een vogelplaats, waar je veel vogels kunt spotten niet gek ver onder Anchorage.
De camping ligt pal aan de meest drukke doorgaande weg van Anchorage. Na een kleine 2 weken van bijna absolute stilte ’s nachts, is dit wel een afknapper. De campingbaas is uiterst behulpzaam door met kaartjes van Google-maps de busstop te markeren van en uit de stad, voor als er morgen iemand gebruik wil maken van het OV.

Dag 15 Anchorage

Zaterdag 26 juni 2010

Het weer is een beetje somber, maar het is gelukkig wel droog. Met 5 campers en 16 mensen gaan we naar het Alaska Native Heritage Center. Hier wordt het één en ander verteld over de 5 oorspronkelijke bevolkingsgroepen van Alaska. We wonen een dansvoorstelling bij, zien hoe vroeger de mensen woonden, bekijken een kleine tentoonstelling, bewonderen plaatselijke kunst en drinken uiteraard een kop koffie (een enorme kop, kleine kennen ze niet).

Vervolgens gaan we verspreid de stad in. Bij het spoor is een grote parkeerplaats en dat is weer aan de rand van het centrum. Er is vandaag en morgen markt de ‘Anchorage Market & Festival’, met o.a plaatselijke kunst en voornamelijk souvenirs. Ook staan er diverse kraampjes waar bij de meeste een toch wel vette hap te krijgen is. Iedereen gaat hier zijn eigen weg en we spreken af dat we om 5 uur op de camping opgepikt worden voor het diner. Karinka, Rob & Wil blijven in de stad en komen naar het restaurant. Anchorage is niet de meest eenerverende stad. Het is natuurlijk niet zo groot en oud, maar goed er is een museum en een soort trammetje waarmee je de hoogtepunten langs rijdt. Ook zijn er een flink aantal grote souvenirwinkels waar je goed je slag kan slaan.
We worden mooi op tijd opgepikt en met twee kleine busjes naar het restaurant gereden. We krijgen 2 tafels toegewezen en kunnen zelf van de kaart kiezen wat we willen eten. Het eten was heerlijk en ruim voldoende.
Toen we half 10 weer terug waren op de camping, konden we nog even lekker met elkaar in het zonnetje zitten voor we naar bed gingen.

Dag 16 Anchorage – Denali

Zondag 27 juni 2010

Nadat de dag gisteren redelijk zonnig eindigde, was het best een teleurstelling dat het vanmorgen behoorlijk regende. Toch is iedereen op tijd weg. Zelf gaan we nog bij een andere camping kijken, want deze van Anchorage lag wel aan een hele drukke weg met veel lawaai en dicht op elkaar zonder een spatje groen.
Bijna iedereen maakt een stop in Eklutna, het oudste indianendorp van Alaska. Hier is een bijzonder kerkhofje. Op ieder graf is een klein kleurig huisje gebouwd. Dat is om de geesten op aarde te houden en de kleuren bovenop vertellen wat voor leven de overledene heeft gehad. Er staat ook nog een Russisch Orthodox kerkje, waar, toen wij eraan kwamen, net de kerkdienst was afgelopen.

In het plaatsje Trapper Creek zit ene meneer Mike met zijn winkel van sinkel Helaas is hij vandaag gesloten, maar alle rommel buiten zijn winkel doet vermoeden dat je je kont niet kunt keren in zijn winkel.
Op een parkeerplaats, als we al over de helft van de vandaag af te leggen kilometers zijn, treffen we Paul & Marja en Piet & Stieneke. We maken even een babbeltje en vertellen dat we net gehoord hebben dat, als ze het wandelpad willen nemen, lawaai, in de zin van praten of zingen, moeten maken want de kans op beren is aanwezig.
Als we verder rijden wordt het zowaar droog. Nog een paar keer krijgen we een klein buitje, maar het ziet er hier toch iets beter uit en we zien zelfs af en toe de zon.
Als wij bij de camping zijn, kunnen we aan de overkant bij een lodge onze tickets halen voor de tour van morgen. Als we pech hebben, begint de tour om 6 uur. Als we de tickets hebben, zien we dat de tour om 8 uur begint. Een hele mooie tijd en voor de meesten zelfs later dan dat ze gewoonlijk vertrekken.
Een dag of 2 geleden hebben Sjors & Ria een visser gesproken in Kenai die wat vis over had. Het was de bedoeling deze in Denali op de bbq te leggen en dan gezamenlijk te eten. Als we op de camping zijn, wordt er eerst nog getwijfeld wat we doen. Maar al snel hebben we zoiets van: nu is het droog, morgen weten we niet wat voor weer we hebben. Dus er wordt hout verzameld, een vuur gemaakt, iedereen pakt iets te eten bij de vis, er worden 2 picknicktafels naast elkaar gezet en Wereldcontact zorgt voor de wijn. Af en toe krijgen we een klein buitje en met een aantal paraplu’s en een aantal glaasjes wijn is het reuze gezellig.

Om een uur of tien was de wijn op en omdat we allemaal om kwart over 7 paraat moeten staan houden we er maar mee op. Eigenlijk heel raar want de zon schijnt nog wel alsof het pas een uur of 6 is.

Dag 17 Denali

Maandag 28 juni 2010

Het viel vanmorgen niet mee om uit bed te komen. We hebben dan ook gisteren zo’n 15 flessen wijn weggewerkt met zijn allen en ondanks dat het zwaar viel uit bed te komen ziet iedereen er fris en fruitig uit.
Aan de overkant van de weg worden we opgepikt door de bus die ons het park inbrengt en, als het meezit, de dieren moet laten zien. We treffen het met het weer, het is bewolkt en de zon schijnt er iets doorheen en hier en daar zijn blauwe plekken. De temperatuur is aangenaam en het blijkt het mooiste weer van de afgelopen dagen te zijn.
Voor we het Nationale Park Denali inrijden, zien we een moose langs de kant van de weg. Helaas mag de chauffeur hier niet stoppen, maar gelukkig hebben de meesten van ons zo’n beestje al mooi op de foto staan. Het eerste wat we zien zijn heel in de verte op behoorlijke hoogte een aantal Dall Sheep. Een soort klimgeit. Na ruim een uur rijden is er de eerste pitstop. Weer een half uur later zien we het eerste echte spektakel. Een moeder Grizzly met 2 grote jongen staan een aantal meter aan de kant te eten en te spelen. Ze lopen wat heen en weer en gaan zelfs de weg op. We kunnen mooie plaatjes maken.

Tijdens deze 6 tot 8 uur durende trip ben je voor succes heel afhankelijk of de beesten zich laten zien en of je Mount Mc Kinley ziet. (de hoogste berg van Noord Amerika van ruim 6000 meter hoog die meestal met zijn kop in de wolken zit). Ook de duur van de trip is afhankelijk van wat je ziet. Kennelijk zijn de goden ons gunstig gestemd. We zien dus Grizzlyberen, diverse Karibou (een hertensoort), Dall Sheep, Mountain Goats en, wat heel uitzonderlijk is, een paar wolven, waarvan één met een stuk prooi aan de wandel is. Als extra beloning kregen we ook de top van Mount Mc Kinley te zien. Zoiets blijft mooi, of de berg nu 3000 meter is of ruim 6000, dat maakt niet zoveel uit.
Moe en voldaan kwamen we dan ook ruim 8 uur na vertrek weer aan bij het vertrekpunt. Met een paar mensen gaan we koffie drinken en uiteindelijk zijn we om even na 5 uur weer op de camping, alwaar we om half 6 bij Paul & Marja verwacht worden om de verjaardag van Paul te vieren. Het werd weer een gezellige afsluiting van de dag.

Dag 18 Denali – Fairbanks (Chena Hot Springs)

Dinsdag 29 juni 2010

Er is weer veel bewolking, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben gisteren immers een fantastische dag gehad. We rijden bijna allemaal Nenana in. Dit is vanwege het ijs op de rivier.
Het ijs op de Nenana River speelt in Nenana een grote rol en bezorgt het dorp faam tot over de grens van Alaska. Het begon met een weddenschap in 1917, toen de arbeiders van de Alaska Railroad $800 inzetten op de datum waarop het ijs van de Nenana River zou breken en de lente officieel zijn intrede zou doen. Dit groeide uit tot één van de beroemdste festiviteiten van de staat: The Nenana Ice Classic. Sommige jaren incasseerden de winnaars meer dan $300.000, omdat ze de datum en uur waarop het ijs zou breken, tot op de minuut correct hadden voorspeld. Het beslissende moment wordt gemeten met een grote houten driepoot. Een exemplaar uit de jaren 70 (dat niet wegdreef) pronkt nu als een groot statief naast de blokhut van het Visitor Center. Eenzelfde soort driepoot wordt ’s winters 60 cm diep in het ijs verankerd. Zodra het ijs breekt valt de driepoot, waardoor het uurwerk op de oever afklokt. Normaal vriest de rivier dicht in oktober. In de loop van de winter groeit de ijslaag aan tot meer dan 1 meter. In april begint het ijs te smelten om tegen het einde van de maand, of soms pas in mei, open te scheuren. Iedereen mag meedoen aan de Ice Classic. Het is leuk om de driepoot in het echt te zien, maar het dorp valt helaas tegen. Ons inziens zouden ze er meer uit kunnen halen.

Een gewild museum in Fairbanks is Museum of the North. Dit is voor nu een juiste keus. Niet alleen omdat het reuze interessant is, maar ook omdat het zowaar is gaan regenen. We zijn er dan ook bijna allemaal te vinden.
Na Fairbanks is het nog zo’n 90 kilometer rijden naar de camping. Het is een rustige weg met diverse watertjes waar mogelijk een moose zou kunnen zitten. Als wij daar rijden zien we een camper langs stil de weg staan. Meestal is er dan wat te zien. Inderdaad, het zijn Piet & Stieneke die een moose gespot hebben. Wij gaan er natuurlijk ook staan en schieten diverse plaatjes van de moose. Als wij net iets eerder dan Piet & Stieneke wegrijden, duurt het niet al te lang of wij zien weer een moose. Deze is mogelijk nog beter te fotograferen. Piet & Stieneke volgen al snel en als we bijna bij de camping zijn, zien we derde moose. En ook deze is leuk genoeg om op de foto te zetten.

Dag 19 Fairbanks (Chena Hot Springs)

Woensdag 30 juni 2010

Vandaag wasdag en als het mogelijk is de website bijwerken. We hebben ontdekt, dat we gratis kunnen meevaren op de betaalde wifi. Nu maar hopen dat de verbinding snel genoeg is. De was doen we gezellig samen met Ad & Adrienne en we krijgen tussendoor ook nog aanloop. Omdat het iets te gezellig is, komt er weinig van het bijwerken van de site. Dat moet dus maar een andere keer.
In de loop van de middag gaan we met Ad & Adrienne naar Fairbanks om te golfen. De lucht is verder opengegaan en het zonnetje is er ook bij. Onderweg zien we een stuk of 3 mooses. Eén staat langs de kant van de weg en de andere staan in het water.
We zullen dus spelen op Noord Amerika’s meest noordelijk golfbaan. Ze hebben een leuke touristpackage. Je krijgt speelmateriaal mee, een karretje om mee te rijden (hoe decadent, maar heel leuk), we mogen allemaal een clubpet of golfhanddoekje uitzoeken en aan het eind krijgen we een speciaal clubgolfballetje en een certificaat dat we daar gespeeld hebben. Al met al vermaken we ons daar ruim 3 uur en uiteindelijk zijn we tegen 21 uur weer op de camping.

We gaan in het restaurant op de camping eten (overigens goed eten). Onze ober komt uit Bulgarije en woont al een jaar of 4 in dit oord. Hij vindt Nederland helemaal top en heeft ook gewed op het Nederlandse elftal, omdat hij dat het beste team vindt. Morgenochtend moet Nederland spelen. Voor hem iets te vroeg (6 uur), maar hij neemt de wedstrijd op om deze op een later tijdstip te bekijken.

Dag 20 Fairbanks (Chena Hot Springs) – Tok

Donderdag 1 juli 2010

Vandaag bij de Kerstman langs. Ongeveer 20 km voorbij Fairbanks ligt het plaatsje North Pole en hier woont dus de Kerstman. Overigens is het hele dorp op dit thema aangepast. Kerst-thema straten zijn onder andere Santa Claus Lane, de St. Nicolas Drive, Snowman Lane en Kris Kringle Drive. Straatverlichting in de stad ziet er uit als een snoepgoed staaf en vele lokale bedrijven hebben soortgelijke decoraties. De brandweer en ambulances zijn allemaal rood, terwijl de politie auto’s allemaal groen en wit zijn. Brieven uit de hele wereld komen hier binnen en ook hier doet het hele dorp mee om deze te beantwoorden. En hier is dus ook een hele grote kerstwinkel. Op het moment dat wij er waren, was de Kerstman er ook. Niet in vol ornaat maar in zijn vrijetijdskleding. Voornamelijk de vrouwen die nietsvermoedend de winkel binnenwandelen, willen bij Santa op schoot. Eigenlijk is het geen gezicht.

Bij Rika’s Roadhouse gaan we de Tanana River over. Evenwijdig aan de weg loopt ook de oliepijp, welke met een imposante constructie de rivier over geleid wordt.
Onderweg zien we nog een beer de bosjes inschieten. In de nationale parken van West Canada zoals Banff en Jasper blijven de beren rustig in de berm doen waarmee ze bezig zijn zonder zich iets aan te trekken van de mensen die hem beloeren. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat ze daar beschermd zijn, er mag niet op hen gejaagd worden. En hier mag dat wel. Dus een mens is een groot gevaar voor een beer.
We staan vannacht weer op dezelfde camping als 2 weken geleden. Dat wordt dus weer pannenkoeken gooien voor een gratis ontbijtje.

<<Naar de gletsjers

Naar de gletsjers

Dag 6 Haines Junction – Tok

Donderdag 17 juni 2010

De ANWB stond ook op deze camping, maar dan voor 2 nachten. Vreemde keus als je je bedenkt, dat hier in de omgeving niet veel te doen is. Behalve een dure vlucht en dan ook alleen maar als het weer helder genoeg is. Bovendien rijden ze met 24 campers, dat komt dus neer, inclusief leiding, op een man of 50! Wij moeten allemaal er niet aan denken om met zo’n grote groep te reizen. We hebben een lange rit te gaan. Gelukkig is het heel rustig op de weg en is de weg breed en hebben we hele mooie vergezichten, Onderweg pakken we nog een museumpje mee. Stelt niet heel veel voor, er zijn een aantal opgezette dieren met een beschrijving erbij en een kleine tentoonstelling over de oorspronkelijke bewoners. Een eindje verderop komen we Karinka en Wil & Rob nog tegen. Na een babbeltje en een paar foto’s rijden we weer verder.

De camping in Tok is een hele aparte. Iedere dag is er muziek van een uur of 5 tot een uur of 6. Jawel country en western, uitgevoerd door een kwartet van in de 70. Daarna is er pannenkoeken gooien. Eén van de 2 kleine pancakes die je krijgt, moet je in een grote emmer zien te gooien. Is er één raak, dan verdien je een gratis ontbijt. Van de 8 uit de groep gooien er 3 raak. Dat wordt smullen morgenochtend.

Dag 7 Tok _ Valdez

Vrijdag 18 juni 2010

Sjors, Ad en Jack waren de winnaars en met Ria en Marjan wordt er ontbeten. Het is een simpel buffet, pancakes, worst, jam wat fruit uit blik zoals perzik en nog een paar dingen, maar dat mag de pret niet drukken. We eten allemaal ons buikje rond en kunnen er weer voor een paar uurtjes tegen.
Veel hele grote privé-campers hebben vaak een auto op sleeptouw. Zou handig moeten zijn als je op de camping staat. Je zou denken dat het dan een Ford Ka formaat is, maar meestal is het een formaat zoals een Crysler Voyager of een Ford Pick Up, groot dus. Nu kwamen we een camper tegen met een Humner op sleeptouw. Veel gekker kan haas niet.
In Gakona, bij een oud roadhouse komen we Kees & Anneke en Ad & Adrienne nog tegen. Adrienne is helemaal blij. Ze heeft het eerste stuk in de camper gereden en ze vindt het nog leuk ook. Dat zullen dus nog meer ritjes worden.
We rijden verder langs de The Wrangell Mountains, het visitor center slaan wij over maar horen later van Paul & Marja en Ad & Adrienne dat het zeer de moeite waard is. Dat is dus voor de terugweg, want dan komen we er weer langs. Onze volgende stop is Worthington Glacier. De gletsjer is van dichtbij te bewonderen, je mag er zelfs (op eigen risico weliswaar) naar toe lopen. Dat doen we toch maar niet, het ziet er iets te indrukwekkend uit. Het uitzicht bij de gletsjer is mogelijk mooier.

Hier kijken we richting blauwe lucht, grijze bergen met een wit dakje en jong groen op de bodem en struiken. Als we weer verder rijden, komen we door een mooie pas met twee watervallen, de Bridal Veil Falls en de Horseshoe Falls. Nu is het nog maar een klein stukje naar Valdez.
De camping is netjes en groot. Helaas is het het type grote parkeerplaats. Naast de camping zit een Bald Eagle op een lantaarnpaal. Hij is daar niet weg te branden en dat geeft ons de kans mooie foto’s te maken. Even later komt er nog een groepje overgevlogen, ook nu worden ze op de gevoelige plaat gezet.
We gaan met Paul & Marja en Ad & Adrienne wat eten. We stranden bij een soort diner en eten Fish & Chips, geen culinair hoogstandje maar het smaakt best.

Dag 8 Valdez

Zaterdag 19 juni 2010

Jammer, maar het is zwaar bewolkt en het miezert iets, als we wakker worden. Als onze bus komt om ons op te pikken is het inmiddels droog maar de wolken hangen nog steeds laag.
In 1989 is hier een grote olieramp geweest met de Exxon Valdez. De olie heeft Valdez niet bereikt, de lekkage deed zich voor zo’n 40 km uit de kust op de Bligh Reef, maar helaas vernietigde het een groot deel van het zee leven in de omgeving. Tegenwoordig lijkt de natuur zich zo goed als te hebben hersteld. Als we wegvaren is het eerste wat we zien, de grote olie opslag tanken en terminal. Geen fraai gezicht. Al gauw wordt onze blik getrokken door een groepje zeeotters. Zij stelen al snel de show met hun koddige kopjes en schattige bewegingen met hun pootjes.

Als we nog geen uur onderweg zijn wordt er al een beer gespot op de oever. Het lijkt erop dat hij in de gaten heeft dat er naar hem gekeken wordt en al snel klimt hij tegen een rotswand op en is verdwenen. Vervolgens zien we heel in de verte 2 Bald Eagles gebroederlijk naast elkaar in de top van een boom zitten. Valt niet mee om ze op de foto te krijgen. Dan zien we een zeeleeuw op een zeebaken liggen. We vragen ons af hoe hij erop geklommen is. Dan komen we bij grote brokken ijs die drijven in de zee. Het zijn stukken ijs die van de Columbia gletsjer zijn afgebroken. Omdat het nu zo bewolkt is, zegt men dat de kleur blauw van het ijs nu mooier is dan als het zonnig is. Dit nemen we maar aan, hoewel sommigen van ons toch liever wat zon erbij zouden willen. Een beetje heldere lucht zou zeker van pas komen om de gletsjer goed te kunnen zien. Nu zie je helaas niet waar de gletsjer stopt en waar de bewolking begint. We zien ook nog een Bald Eagle op een stuk ijs zitten. Dat die pootjes niet bevriezen!

Als we weer wegvaren van het ijs, komen we nog een paar walvissen tegen. Ze maken een paar mooie duiken en wij mogen dan de staart fotograferen, als we dus snel genoeg zijn. Na die ene zeeleeuw op de zeebaken zien we er ook nog een heel stel op de rotsen liggen. Als laatste worden we nog getrakteerd op een groepje Popoise Dolfins. Een razend snel soort die alleen Piet goed heeft kunnen vangen met zijn camera. Hij is dan ook degene met een filmcamera. Als we in de haven aankomen, is er nog een attractie: er is een zeeotter die een hele show weggeeft. Hij ligt lekker op zijn rug te dobberen, voetjes op elkaar en zit zijn kopje te wassen. We zijn er bijna niet van weg te slaan.
Na deze eenerverende dag gaan we met zijn allen nog eten bij Mike’s Palace, een door velen aanbevolen restaurant. Als we om 10 uur richting camping lopen is het nog licht en als de zon voor de wolken had geschenen, hadden we deze zeker nog gezien.

Dag 9 Valdez – Palmer

Zondag 20 juni 2010

Als wij om even na 9 uur vertrekken, is het nog bewolkt. Eerst rijden we richting de olieterminal. Voor 9/11 (2001 de aanslagen in Amerika) waren er excursies naar de terminal. Omdat men bang is dat er mogelijk een aanslag gepleegd kan worden, zijn de excursies sindsdien niet meer mogelijk. Een paar honderd meter voor de terminal staat er een afbakening dat je niet verder mag. We proberen een paar foto’s te maken, maar zien eigenlijk niet veel. Wel zit er heel parmantig een Bald Eagle op een paal mooi te wezen voor op een foto. We belonen hem en maken een paar kiekjes.

De watervallen van de heenreis komen we natuurlijk ook weer tegen. Toch maar een paar foto’s maken, je weet maar nooit of deze beter zijn. Van de pipeline komen we langs pumpstation nummer 12. We proberen hier nog even te kijken maar ook hier is alles afgesloten. Als we bij het visitor center van Wrangel St Elias National Park komen, zien we de campers van Kees & Anneke, Rob & Wil en Karinka daar ook. Piet & Stieneke spreken we nog even in de souvenir shop. De film (die volgens Paul en de anderen die het gezien hebben erg mooi is) slaan wij over vanwege tijdsgebrek. Wel kopen we de video zodat we die op ons gemak kunnen bekijken.
Bij de Klutina River maken we een stop om even te kijken bij de zalmvissers. We zien 5 vissers een zalm vangen en 4 van hen verliezen de strijd met de zalm.
Langs de weg zien we de enorme Matanuska Glacier opdoemen en overgaan in een rivier. Er is een mogelijkheid om aan de voet van de gletsjer te komen en er zelfs op te wandelen, Paul & Marja maken van de gelegenheid gebruik, maar komen hierdoor net iets te laat op de Musk Ox Farm. Paul mocht gelukkig nog wel een foto maken van deze beesten.
De camping ligt mooi, we staan tussen de bomen, maar helaas zitten we vlakbij een T-splitsing van 2 toch wel drukke hoofdwegen.
Omdat Wil vandaag jarig is en het ook nog eens mooi weer is, zitten we lekker in het zonnetje en drinken een wijntje op de gezondheid van Wil.

Dag 10 Palmer – Seward

Maandag 21 juni 2010

Op de camping van hier had iedereen wel een paar daagjes willen blijven. Leuke plekken, kans op een Moose beneden in het dal en vooral het mooie weer van gistermiddag bepaalden deze wens. Maar aan alle leuke dingen komen een eind dus reizen we gewoon weer verder. De afstand van vandaag is niet zo groot, maar er is veel te zien en te doen onderweg.
Bij onze eerste stop komen we Paul & Marja tegen. Zij hebben op hun vorige stop al oog in oog gestaan met een jonge Moose. Paul kon dan ook mooie foto’s maken.

In het skioord Alyeska, het grootste skigebied van Alaska en het laagst gelegen in Amerika, komen we Wil & Rob en Karinka tegen. Zij zijn met de tramway de bult op geweest en hebben een tijdje naar het parapenten gekeken. Als wij boven komen zien we Ad & Adrienne lekker in de sneeuw stappen. Zelf lopen we het hele stuk naar boven, dat valt niet mee zo in de glibberige sneeuw.
Bij het Begich-Boggs Visitor Center zien we Paul & Marja weer en ook zien we Piet & Stieneke. Ook dit is een interessant visitor center met onder andere een aantal displays en ook hier wordt een video getoond.
Wel apart, overdag komen we Leo & Hanna nooit tegen en ook Sjors & Ria zien we sporadisch, terwijl we de rest regelmatig tegenkomen.
Als we in Seward aankomen, rijden we door naar de haven om te informeren voor de excursie van morgen. We zullen ongeveer om kwart over 10 opgepikt worden en als de excursie voorbij is kunnen we tussen 6 en 9 uur weer terug gebracht worden. Dat is wel fijn, want dan kunnen we na de boottocht nog uit eten met degenen die dat willen en die dat niet wil kan al terug naar de camping.

<<Via Yukon naar Alaska Bij de Kerstman op bezoek>>

Via Yukon naar Alaska

Dag 1 Schiphol

Zaterdag 12 juni 2010

Om kwart voor één zal onze trein vertrekken. We lopen naar het station met de koffers achter ons aan gesleept en een backpack op de rug. Helemaal bezweet komen we aan bij het station. We zijn nog maar net op het perron en de trein komt er al aan. Een voorspoedige reis brengt ons naar Schiphol. We zijn ruim op tijd aanwezig en er zijn al 3 stellen ingecheckt en wel. Iedereen is half 3 aanwezig (de afgesproken tijd) en ingecheckt. We gaan gezamenlijk door de douane en hier scheiden onze wegen voor de komende 2 uur.

Bij de gate verloopt alles ook snel en het vliegtuig kan op tijd vertrekken. De plaatsen in het toestel zijn zoals verwacht vrij krap (zeker voor de 4 mannen die toch wel boven de 1,90 m uitsteken). De verzorging is prima voor elkaar; op zijn tijd het natje en droogje.
Voor schematijd komen we aan en we zijn snel door de douane. Hier zullen we ook Leo & Hanna zien. Zij zijn namelijk een dag eerder vertrokken om de nodige jetlag al op te vangen. Uiteindelijk komen we om kwart over 12 aan in Whitehorse. Hier worden we opgevangen door een Nederlands stel dat hier naar toe is geëmigreerd en een bedrijf heeft overgenomen. Zij fungeren nu als taxi maar maken ook natuurtrips met toeristen. In het hotel hebben we snel onze kamersleutels en met de afspraak dat we morgenochtend om 10 uur opgepikt worden om naar de camperverhuurder te gaan kunnen we eindelijk in een echt bed gaan slapen.

Dag 2 Whitehorse

Zondag 13 juni 2010

De zon straalt aan de hemel als we wakker worden en het belooft een mooie dag te worden. Na het ontbijt lopen we even naar buiten. Dat valt toch nog tegen: de wind is tamelijk koud.

De camperverhuurder is vandaag speciaal voor ons open. We worden geholpen door de Nederlandse Bob. Hij was er vorig jaar ook bij toen we in Vancouver de campers gingen halen. Hij legt het allemaal goed uit, alleen duurt het een beetje lang. Het is uiteindelijk 2 uur geweest als wij samen met Ad & Adrienne en Kees & Anneke als laatste wegrijden. Eerst gaan we met zijn zessen naar Tim Horton, koffie drinken en een broodje eten en vervolgens de boodschappen doen.
Zelf gaan we nog even naar het informatie centrum en krijgen daar een soort promotiefilm zien over de Yukon. Het loopt iets uit en kwart voor 6 zijn we pas op de camping, het tijdstip dat we opgehaald worden voor het kennismakingsdiner. Helaas geen tijd meer om om te kleden en snel gaan we de busjes in richting het restaurant.

Het eten is heerlijk en best wel veel. Meestal is er bij een kennismakingsdiner een 3 gangen menu en koffie of thee toe. Nu hadden we wel een stuk of 6 gerechten en echt geen kleine porties. Doordat er zoveel gerechten waren konden we lekker lang tafelen. We waren dan ook pas tegen half 10 weer op de camping.

Dag 3 Whitehorse – Skagway

Maandag 14 juni 2010

Er zijn vannacht een paar fikse buien gevallen en het ziet er nog tamelijk grauw uit. Niemand is echt vroeg. Paul & Marja zijn met de laptop even wezen internetten bij de receptie. Toen wij daar kwamen, waren Ad & Adrienne daar ook. En Ad was (vlgs Adrienne) al zijn zoveelste pet aan het passen.
De weg naar Skagway is erg mooi. Gelukkig klaart het weer op en hebben we hele mooie vergezichten. Ook de meren hebben uitzonderlijke kleuren groen. Helaas hebben we toch nog iets teveel bewolking, maar toch is het nu ook al mooi. Wat wel heel erg apart is, is een stukje heuse woestijn, de Carcross Desert ook wel de kleinste woestijn ter wereld genoemd. Over bijna 2 kilometer strekken de zandduinen zich uit ten oosten van de hwy. En in de verte zie je de met sneeuw bedekte bergen.

In Carcross zien we Stieneke & Piet, Ad & Adrienne en Paul & Marja lopen. Carcross was oorspronkelijk een indiaans jachtkamp en heette Carribou Crossing. Dit schepte nogal verwarring voor de postdiensten, omdat er in British Columbia een plaats met dezelfde naam was en de bisschop wilde toch wel weten waar hij zijn post moest halen en beval de naamswijziging. Het visitor centre is in het oude treinstation gevestigd. De gebouwen aan de andere kant van het spoor, het hotel en het kruidenierswinkeltje stammen uit dezelfde tijd en zijn nog steeds in gebruik. Bij het kruidenierswinkeltje is koffie te krijgen. Het ziet er niet uit maar smaakt goed.
Bij de grens heeft niemand moeilijkheden. Het kost alleen wel veel tijd. Er worden vingerafdrukken genomen, een fotootje van het hoofd en er moeten de nodige papieren ingevuld worden. Over voedsel invoeren vanuit Canada doen ze vandaag niet moeilijk.

Trouwens heel apart, tussen de Canadese grenspost en de Amerikaanse zit wel meer dan 20 kilometer. Als we de bult (berg) afrijden krijgen we in de verte Skagway te zien. Althans de haven met de grote cruise schepen. De camping ligt pal aan het spoor. Gelukkig wordt deze in hoofdzaak gebruikt door de toeristentrein, The White Pass Train. En deze rijdt allen overdag.

Dag 4

Dinsdag 15 juni 2010

Deze ochtend hebben we de tijd om wat door Skagway te slenteren en souveniers te scoren. En vanmiddag maken we de toeristische treinreis. Deze plaats wordt namelijk door vele cruiseschepen aangedaan. En één van de bezigheden van de passagiers is souveniers kopen. Zelf bezoeken we Captain Moore’s Cabin, een blokhut, het eerste huis in Skagway. Het werd gebouwd in 1887, elf jaar voor de goudvondsten. Een ander interessant gebouw is de Artic Brotherhood Hall de in 1899 gebouwde lodge van de ‘Arctische broederschap’.

De verweerde gevel bestaat uit duizenden stukken drijfhout en wordt dan ook veel gefotografeerd. Ook moeten wij nog even bij de ferry langs om de tickets op te halen. Het wordt niet alleen ophalen, want de meneer achter de balie heeft er nog heel wat werk aan, er moeten namelijk 102 tickets verzameld en geprint worden. Nou ja, het kostte wat tijd maar dan mogen we ook allemaal mee morgen.
Na een lekker broodje en een mok koffie bij de Starbucks brengt de tijd ons al bij 12 uur. We hadden met de groep afgesproken bij het station voor de White Pass Yukon Railroad Summit treinreis. Een 3 uur durende treinreis brengt ons langs mooie stukjes van de Klondike Hwy. Het is mogelijk om tijdens de treinreis op het ‘achterdek’ te staan. De meesten houden het niet heel lang uit, zeker niet als je in de ijskoude wind staat. Er vertrekken een paar minuten uit elkaar 3 treinen.

Dit is leuk, omdat je tijdens de reis een trein in de verte ziet tegen de bergwand aangeplakt of over een enge houten brug ziet rijden. Als we weer terug zijn gaan we nog uit eten. Helaas kunnen 2 stellen niet mee, omdat ze al met koken bezig waren op het moment dat er werd besloten dit te gaan doen. Ondanks dat ze er niet bij waren, hebben we het gezellig gehad en ook nog lekker gegeten.

Dag 5 Skagway – Haines Junction

Woensdag 16 juni 2010

Vanmorgen extra vroeg op, want we gaan met de ferry van 7 uur naar Haines en dat betekent dat we om kwart voor 6 al in de haven moeten zijn. Paul stond om 12 uur middernacht al naast zijn bed om tot de conclusie te komen dat dit toch wel heel erg vroeg was om op te staan. Vervolgens was het even na 4 dat hij weer naast zijn bed stond. Uiteindelijk was het Jack die hen om 5 uur wakker maakte. Ze waren wel als eerste bij de ferry! Ook bij Leo & Hanna liep het niet even soepel. Zij waren oom al om 4 uur uit bed, maar dat was met de gedachte dat het al 5 uur was. Toen ze na 5 minuten de vergissing in de gaten hadden, zijn ze toch nog maar een uurtje verder gaan slapen. Uiteindelijk stonden we allemaal kwart voor zes in de rij.

De overtocht liep voorspoedig. Even na 8 uur waren we in Haines. Daar wilden wij en Ad & Adrienne bij een bakker ontbijten, maar helaas deze was op woensdag gesloten.
Langs een gedeelte van de weg is het Chilkat Bald Eagle Preserve. Hier zitten (als de zalm er is) ca. 3500 van deze vogels. Ook buiten het zalmseizoen is de kans groot, dat je ze ziet. Karinka en Rob & Wil hebben er een paar kunnen spotten. George & Ria waren de gelukkigen die een beer gezien hebben. Het viel nog niet mee om het beestje op de gevoelige plaat te krijgen.
Onderweg hebben we natuurlijk kunnen genieten van de mooie vergezichten. Besneeuwde bergen doen het over het algemeen wel goed bij ons Hollanders.

Hoe dichter we bij Haines Junction kwamen des te beter werd het weer en eindelijk hadden we de mogelijkheid om een heuse meeting te houden. Of zoals Wil graag hoort: een eerste samenkomst.

Naar de gletsjers>>