Zo vrij als een vogel

Dinsdag 16 februari

Het regent behoorlijk om 7 uur en de meesten zijn al druk bezig om weg te komen. Peter & Joke zijn de dagwinnaars. Zij rijden om half 8 al weg. Al snel volgt de rest en volgens traditie zijn Ben & Anneke dè of één van de laatste. Aan Anneke zal het niet liggen. Op zich maakt het natuurlijk niet uit hoe laat je vertrekt, als je maar kunt doen wat je van plan bent en dat je je niet laat tegen houden door de regen. Onderweg lijkt het alleen nog maar harder te regenen en dat houdt in dat we de uitkijkpunten onderweg kunnen overslaan. Wij stoppen traditioneel in Waihi om even in de open goudmijn te kijken. Deze lijkt alweer dieper te zijn dan vorig jaar. In 2005 zou de mijn eigenlijk gesloten worden, maar een nieuwe rendabele goudader heeft dat voorkomen. We komen Ger & Elly en Albert & Cock nog tegen. Zij hebben net een saaie excursie achter de rug. Gelukkig één die ze zelf bedacht hebben en niet één die wij aangeraden hebben. Pffff. Ben & Anneke zitten hier aan de koffie. De gelegenheid ziet er goed uit, dus wij gaan e

r ook even koffie drinken. Peter & Joke wilden hier het treintje naar Waikino nemen. Helaas was deze vandaag gesloten wegens onderhoud. Iedereen heeft de muurschilderingen in Katikati gezien, de één wat meer dan de ander. Ook nu weer vanwege de regen. Deze muurschilderingen zijn gemaakt op initiatief van Jan onze gids van gisteren. Zij is hier ook voor onderscheiden. Zelf gaan we nog naar een vogeltuin. Onder de paraplu lopen we door de mooie tuin. Het aantal (inheemse) vogels viel wat tegen, maar twee groepjes jonge eenden maakten dat weer goed. Als een soort ‘eend kleef aan’ werden we gevolgd door het jonge spul.
In Whakatane aangekomen is het eindelijk wat droger. Gelukkig is er een grote ruimte waar we droog kunnen zitten om de meeting te kunnen houden.

Woensdag 17 februari

Complimenten aan Ben. Vandaag behoren zij tot de eerste die weggaan. Weg traditie. Vandaag rijden we van de kust het binnenland in. Rotorua is het eindpunt. Het weer is weer goed te noemen. Op een klein miezerbuitje na en de zon tussendoor kunnen we deze korte route rijden. Burried Village is één van de plekken waar iedereen geweest is. In 1886 is de vulkaan Tarawera uitgebarsten en hier wordt verteld hoe mooi het er voor die tijd was en over de gevolgen van de uitbarsting.
Het nadeel van deze omgeving is toch wel de rotte eieren lucht. Het mooie zijn de kokende modderpoelen en de vele kleuren van de watertertjes die te aanschouwen zijn in de vele (toch wel dure) parken rondom Rotorua.

Donderdag 18 februari

Vandaag kan de omgeving verkend worden en dat wordt ook volop gedaan, er blijft dan ook niemand op de camping. Deze avond weer een excursie. Even voor 6 worden we opgepikt om de wel 500 meter te overbruggen naar Te Puia om een Hangi, een traditionele Maori maaltijd, bij te wonen. We worden ontvangen op de manier zoals waarschijnlijk ook Abel Tasman is ontvangen. Alleen heeft hij het toen verkeerd geïnterpreteerd, jammer anders was NZ nu Nederlands geweest.
Vervolgens worden we verrast door gezang. De akoestiek is niet zo best en in plaats van echt te kunnen genieten krijgen we een beetje zere oren. Helaas is de maaltijd wat snel; in ruim een uur moeten we alles naar binnen werken. We wisten wel dat het dineren in NZ niet zo gaat als in Nederland, maar dit was wel heel snel. Wel jammer, want het eten was lekker. Vervolgens lopen we nog naar de geisers. Deze doen het in het avondlicht nog goed en met een bekertje chocolademelk wordt de avond beëindigd. We twijfelen nog of we lopend terug zullen gaan, maar als er een kleine bus staat waar een aantal Aziatische mensen worden uitgejaagd, stappen we toch maar in. Het is een beetje een dolle chauffeur. Met James Bond muziek keihard door de speakers en slingerend over de weg worden we naar de camping gebracht.

Vrijdag 19 februari

Via Taupo rijden we naar Napier. Tot Taupo is een druk programma met diverse mogelijkheden om te wandelen. Daar wordt met dit mooie weer goed gebruik van gemaakt. Taupo is een wat saai plaatsje vergeleken met Rotorua, maar heeft wel een mooie boulevard met terrasjes. Met heel veel geluk kunnen de drie vulkanen in de verte gezien worden. We hebben een beetje geluk, één van de drie is voor de helft te zien. In Napier is het feest en daar

om grotendeels afgesloten. Hier spelen dit weekend de jaarlijkse Art Deco feesten. Er zijn ruim honderd oude auto’s en de mensen zijn in stijl gekleed en zullen morgen in de optocht lopen. Jammer dat we zover buiten Napier zitten, terwijl er een hele goede stadscamping is.
Met een oude wat vieze barbecue hebben wij ons eigen feestje. Gelukkig hebben we aluminiumbakjes om wat vlees in te leggen. Iedereen heeft zijn eigen inkopen gedaan en met de lichten van Eef & Thea’s camper en een paar kaarsjes hebben we het gezellig tot een uur of tien en dan is het toch wel bedtijd.

Zaterdag 20 februari

De hele ochtend zijn we vrij, want pas om half 2 zullen we opgepikt worden voor de tractottoer naar Cape Kidnappers voor de Jan van Genten-kolonie. Alleen Eef & Thea en Peter & Joke trotseren de drukte om even in de stad te kijken. Ze zien gelukkig nog wel een stukje van de optocht. Om half 2 prompt zitten we in de bus bestuurd door een hele kleine vrouw. Ze wil ons nog wat van Napier laten zien, maar de leuke dingen zijn nog afgesloten. Het is pas de laatste 10 jaar dat het zo uitgebreid gevierd wordt. Na nog een half uurtje rijden zijn we bij het strand waar de tractors vertrekken. Er zijn er totaal 4; 3 met aanhanger en één zonder en deze laatste is voor ons.
We hebben het meest mooie weer van de wereld. Een staal blauwe lucht en praktisch geen wind en het is een graad of 25. Onderweg op het strand wordt een paar keer gestopt om één en ander uit te leggen. We zien duidelijk de breuklijnen die veroorzaakt zijn door het schuiven van de tektonische platen. Bij het eindpunt is het nog een klein half uurtje lopen naar de Jan-van-Genten. Niet iedereen loopt naar boven vanwege fysieke klachten. Gelukkig zijn er op lage gedeeltes op het strand ook een flink aantal vogels aan het nestelen. In deze warmte is het nog een hele toer om naar boven te lopen. Op sommige stukken staat geen zuchtje wind. Boven op de top waait het wel een beetje en met de stank van de vogels is dit wel welkom. De ouders zijn paartjes voor het leven en verzorgen samen de kuikens. Als de ene ouder voer aan het zoeken is, houdt de andere het kuiken met behulp van het lichaam het jong in de schaduw. Het zijn goede vliegers (zwevers eigenlijk) maar landen is toch wel een kunst apart.
We hoeven pas om half zes terug te zijn bij de tractor, maar even na 5 is het hele stel compleet. Helaas is onze tractorchauffeur even zoek. Als hij weer komt kunnen we de terugreis weer aanvaarden. Bij het eindpunt (of beginpunt, tis maar hoe je het bekijkt) hebben we de tijd om even de toilet te gebruiken voor de Daphny de buschauffeur weer komt. We hadden afgesproken om eerst wat te eten en dan Napier op stelten te zetten. (we hadden de chauffeur omgekocht met een maaltijd, zodat we geen bus of taxi hoefden te bestellen voor de terugreis) Daphny had een restaurant geregeld, wat nog niet meeviel, zeker niet in Napier zelf. Wat betekende dat we in een soort pub cq steakhouse wat gingen eten. Het eten was goed. Alleen . . . .
We zaten aan 2 tafels. We hadden allemaal besteld en tafel 1 kreeg na toch wel geruime tijd het gevraagde. Tafel 2 had grotendeels een mixed grill besteld (volgens het menu een grote portie). En dat duurde toch lang! We hebben toen maar besloten nog een koffie te bestellen en Napier niet meer in te gaan. Als troost had Daphny bedacht nog even over de Marine Parade te rijden (hoofdstraat van Napier, en was de hele dag afgesloten voor verkeer). Helaas, de weg was nog steeds afgesloten. Wel zagen we nog een paar oude auto’s staan en heel veel mensen in de stijl van de jaren 20 en 30 gekleed. Even na 10 uur waren we weer op de camping en konden we gelijk door naar bed want de volgende dag begint weer vroeg.

<< Door de Coromandel Verder naar het zuiden>>

Door de Coromandel

Vrijdag 12 februari

Vandaag weer terug naar het begin. Naar Auckland dus. Het hoogtepunt op deze route is toch wel het Kauri-museum. Hier wordt verteld hoe de bomen tot de jaren 30 werden gekapt en verwerkt tot scheepsmast of koffietafeltje. Bijna iedereen kiest ervoor om via hwy 16 i.p.v. hwy 1 naar Auckland te rijden. Een mooie rustige route. Op deze route kunnen we al onze eerte Jan van Genten zien.
Helaas komt iedereen in de vrijdagavondspits terecht. Niet verwacht en toch gekregen: filerijden in Auckland.

Zaterdag 13 februari

De eerste jarige, bij Albert & Cock is het feest, want Albert is een jaar dichter bij zijn pensioen. De camper van Robert & Christie wordt vandaag opgehaald om te kijken of de watertank gerepareerd kan worden en om er gelijk een nieuwe reserveband onder te doen. Kennelijk is Christie een beetje slaperig nog als ze per ongeluk de camper van Ben & Anneke binnenkomt. Algemene hilariteit dus. De camperverhuurder staat om 8 uur al op de stoep. Een uur eerder dan wat de afspraak is. Het ‘mannetje’ wordt vriendelijk verzocht een uurtje te wachten tot ze klaar zijn. Om kwart voor 9 komt de bus al voor gereden en we kunnen dus op pad. De chauffeur heeft onderweg heel wat te vertellen en onze 1ste stop is Mt. Eden voor een panorama view over Auckland. Helaas begint het iets te spetteren, maar het is helder genoeg om ver te kunnen kijken. De chauffeur vertelt, dat deze top net zo hoog is als de Skytower en alleen een stuk goedkoper. Vervolgens rijden we naar Parnell, een gezellige oude wijk van Auckland. Al rijdend vertelt de chauffeur het één en ander en we komen uit bij de Domain, een groot park met het museum en de wintertuinen. De wintertuinen zijn kassen met schitterende bloemen. Aan de overkant is een koffietentje en al gauw zit iedereen aan de koffie. Op speciaal verzoek gaan we naar Kelly Tarlton. Een (inmiddels overleden) Nieuw-Zeelandse duiker die een groot aquarium heeft (laten) gebouwd met heel veel vissen die in de Nieuw-Zeelandse wateren leven.
We rijden er via de meest dure wijk naar toe. De bus mag er niet stoppen dus langzaam rijdend worden ons de duurste pandjes met de meest schitterende uitzichten getoond. Inmiddels is het lunchtijd en in de City worden we gedropt voor een “quick bite”. Sommigen hebben nog tijd om een souvenirtje te scoren en hierna rijden we via Albert’s Park weer terug naar de camping, alwaar we om half 3 aankomen.

Zondag 14 februari

Een pittige, met veel stuurwerk, maar mooie rit door de Coromandel naar Hot Water Beach. Het regent wat met laag hangende bewolking maar dat mag de pret niet drukken. Mies & Piet krijgen in Thames het volste vertrouwen van een museumbaas. Als ze voor de deur staan om 10 voor 9, is het museum nog niet open. Toevallig komt de baas er net aan en zegt tegen hen, dat als ze niets van plan zijn te stelen, hij de deur opendoet, maar hij moet nog even 10 minuutjes weg. Als hij weer terugkomt heeft hij, gelukkig voor Mies, want ze vond dat hij er niet zo fris uitzag, zich wat opgefrist en omgekleed.
Eef & Thea bezoeken de Water Gardens. Nadat ze deze mooi aangelegde tuin hebben bewonderd rijden ze weer weg. Helaas de verkeerde kant op. Ze komen uit op de oostkant van de Cormandel en besluiten deze toch wel schitterende onverharde weg weer terug te rijden om de reis aan de westkant weer voort te zetten. Dit grapje kost ze meer dan een uur. Ben & Anneke lieten zich afschrikken door de mededeling van het infocentrum dat het treintje pas om 3 uur weer plek zou hebben en 3 grote touringcars zouden nog voor zijn. Doordat dit niet door kon gaan, hadden zij een mogelijkheid om een mooie wandeling te maken terwijl de zon doorbrak. Dit smalspoortreintje is aangelegd door een kunstenaar die klei nodig had uit het achterland. Het is nu uitgegroeid tot een toeristische attractie. Albert & Cock, Ger & Elly, Gert & Geertje en Robert & Christie waren er rond dezelfde tijd als Ben & Anneke maar zij waren bij de entree wezen informeren met als gevolg dat zij allemaal het treinritje konden maken!

Maandag 15 februari

Vandaag de natuur in. Om kwart voor negen komt de bus met chauffeur Peter en gids Jannys ons halen voor een natuurwandeling. Na een uurtje rijden komen we op een plek waar vroeger veel goud gewonnen werd. Jannys laat een

foto zien uit die tijd op de plek waar we nu staan en ze verteld met trots dat de natuur zich al flink heeft hersteld na de schade die is aangebracht door het goud winnen. De wandeling brengt ons naar restanten uit de goudtijd en Jannys vertelt ondertussen over de bomen, struiken en vogeltjes die we onderweg tegenkomen.
Na zo’n twee uurtjes wandelen is het tijd voor een heerlijke lunch. Langs een riviertje onder bessendragende bomen, waar veel vogeltjes zitten te zingen, genieten we van de omgeving en de lunch. Na de lunch gaan we de bus weer in en rijden we terug naar de kust. Eerst naar een plek waar vroeger een soort nederzetting was van Maori’s Op de weg terug gaan de wat zwakkere onder ons netjes over het pad terug naar de bus en de waaghalzen klimmen samen met Jannys over rotsen langs het water. We stappen de bus weer in en rijden naar Cathedral Cove. In de verte kunnen we er een klein stukje van zien en Jannys verteld dat met afgelopen kerst een deel is ingestort. Wij lopen vervolgens de andere kant uit naar beneden naar het strand. Jannys complimenteert ons dat we allemaal goede lopers zijn. En als toetje krijgen we daarom nog een extra stukje te lopen over het strand naar Hot Water Beach.
Op dit kleine stukje strand kun je je eigen kuil graven, hier stroomt dan heet bronwater in en om niet je gatje te verbranden gooi je er af en toe wat kouder zeewater bij. Nu is het nog maar een heel kleine stukje naar de camping, sommigen lopen dit en anderen nemen de bus. Moe en voldaan komen we aan na een prachtige dag vertoeven in de Coromandel.

<< We zijn er Zo vrij als een vogel >>

We zijn er

Donderdag 4 Februari

Als de oppas is gearriveerd hoeven wij alleen nog de tassen dicht te ritsen een laatste telefoonnummer op te zoeken en dan kunnen we naar het station. Oppas Jos biedt aan om ons even naar het station te brengen. Dat is een aanbod dat we natuurlijk niet afslaan en binnen 10 minuten staan we op het perron. Een voorspoedige reis brengt ons naar station Schiphol en we kunnen gelijk de shuttlebus in om naar ons hotel gebracht te worden. Na een heerlijke maaltijd en even tv kijken kunnen we ontspannen het bed in stappen.

Vrijdag 5 Februari

Bij het ontbijt komen we Robert & Christie tegen. Zij hebben ook gekozen voor een ontspannen start van de reis. De rest ontmoeten we bij de incheckbalie behalve Peter & Joke want zij zijn gisteren al vertrokken voor een extra nacht om de jetlag wat op te vangen. Het inchecken verloopt erg traag met als gevolg dat we de slottijd missen en moeten wachten tot er weer een gaatje vrijkomt zodat wij ook het luchtruim in kunnen. Dit kost ons totaal een uur op de geplande vertrektijd.

Zaterdag 6 Februari

In alle vroegte landen we in Hong Kong. De groep splitst zich in tweeën. De fanatiekelingen gaan een stadstour maken en de meer gematigden kiezen voor uitrusten op het vliegveld. We hebben ondanks de vertraging op Schiphol drie kwartier kunnen inhalen op schematijd en dus tijd zat om een tour van zo’n 4 uur te maken. Een uur voor vertrek treffen we elkaar weer bij de gate. Het instappen verloopt vlot en binnen 11 uur zullen we in Auckland zijn.

Zondag 7 Februari

Na twee toch wel heel rustige vluchten zijn we dan eindelijk gearriveerd.
Snel naar de bus die ons naar het hotel in het centrum zal brengen. Het is nog erg vroeg als we bij het hotel aankomen. Helaas kunnen we nog niet op onze kamers. Tot onze schrik horen we dat het pas om drie uur kan. De bagage kan wel veilig weggezet worden. Gelukkig zitten we in het centrum vlakbij de haven. Daar zijn leuke terrasjes om een paar uurtjes door te brengen. Iedereen is toch wel behoorlijk vermoeid en om een uur of één begint de drang naar een bed toch wel behoorlijk toe te nemen. Gelukkig kunnen de eerste drie stellen dan naar hun kamers. Helaas moeten de laatste echt tot drie uur wachten. Om half 7 verzamelen we om uit eten te gaan. Na een kwartier wachten zijn Ben & Anneke en Eef & Thea nog niet gearriveerd. Jack loopt nog even naar hun kamers en klopt op de deur, maar er komt geen reactie. Dus dat wordt een etentje zonder hen. We kunnen aanschuiven voor een heerlijk buffet. De entourage is wat kaal maar de tafels zijn gezellig gedekt en het eten is voortreffelijk. Tegen de tijd dat we klaar zijn komen er achter elkaar 2 telefoontjes binnen. De vier hebben zich gigantisch verslapen. De stellen besluiten ieder los van elkaar een stekje aan het water te zoeken en daar wat te eten. Om ongeveer half tien zijn we weer op onze kamers om te beginnen aan een welverdiende nachtrust.

Maandag 8 Februari

Vandaag krijgen we onze campers. Om kwart voor negen staan we allemaal paraat om de bus in te stappen. Omdat we allemaal lekker op tijd zijn (kwartiertje vroeger op schema) rijden we al vlot weg. We zien nog een paar kleine files van auto’s die de stad ingaan maar gelukkig hebben wij daar geen problemen mee.
Bij de camperverhuurder aangekomen wordt er snel wat uitleg gegeven over de campers en iedereen besluit achter ons aan te rijden naar de supermarkt. Tegen onze gewoonte in gaan we naar een andere supermarkt. Achteraf geen juiste beslissing want om vanaf hier naar de juiste snelweg te komen geeft voor de meeste problemen. Een aantal dwalen wat rond, sommigen vinden uiteindelijk zelf de juiste weg en anderen worden geholpen door zeer vriendelijke Nieuw Zeelanders. Uiteindelijk komt iedereen gelukkig op de juiste camping aan. Kennelijk dringt het bij veel reisorganisaties en camperverhuurders niet door dat als je in een vreemd land rijdt een goede kaart onontbeerlijk is. Ook nu zijn de geleverde kaarten van onvoldoende kwaliteit. We adviseren iedereen die lid is van de ANWB dan ook om even in Whangarei langs de AA te gaan (zuster van de ANWB) om daar hele goede kaarten te halen.

Dinsdag 9 Februari

Als tegen half tien iedereen vertrokken is en wij ook op het punt staan te vertrekken, krijgen we een telefoontje van Rob. Hij staat met een lekke band. We spreken af dat we zo snel mogelijk ter plekke komen. Even voor Wellsford zien we ze staan aan de kant van de weg. Het valt nog niet mee om de band onder de auto vandaan te halen maar als dat eindelijk is gelukt is het niet verantwoord om een scheef staande auto op een krik te zetten. Het risico is te groot dat de auto er vanaf schuift.
Dus toch maar wachten op de hulp. Na een half uurtje is de ‘towcar’ met de hulp gearriveerd en de band is snel verwisseld. Wij zullen de band meenemen en kijken waar deze geplakt kan worden. Firestone in Wellsford concludeert dat de band niet geplakt kan worden omdat de band te beschadigd is. Zij hebben geen band voorradig en verwijzen ons naar Firestone in Whangarei. Ook daar is de band niet te krijgen. Zij adviseren ons naar een concurrent te gaan. Voor de zekerheid nemen we contact op met de camperverhuurder. Ze zeggen doodleuk dat ze geen contract hebben met deze andere firma en dat we pas in Auckland een nieuwe band kunnen krijgen. In Whangarei hebben Robert & Christie en Eef & Thea een paar hele goede kaarten bij de AA gehaald. En omdat ze lid zijn van de ANWB, krijgen ze deze kaarten gratis. Dat is dan weer mooi meegenomen. Zeker de helft van de groep heeft de mooie kustwandeling deels of geheel gemaakt en sommigen van hen zijn met een rood kleurtje teruggekomen ondanks de gebruikte zonnebrand. Onze witte winterhuidjes kunnen nog niet zo best tegen de zon. Een andere leuke stop was het openbare toilet(gebouw) in Kawakawa, ontworpen door de Oostenrijkse kunstenaar Huntertwasser.
Mooi mozaïek op de muren en in de wanden zijn bijvoorbeeld ook flessen verwerkt. Zelfs de dakbedekking is bijzonder, namelijk gras en andere planten.

Woensdag 10 Februari

Een vrije dag om de omgeving te verkennen. Paihia, Russell, Waitangi en Kerikeri konden bewonderd worden en dat werd door iedereen ook gedaan.
Piet & Mies hebben er veel gewandeld en zo een aantal dingen bekeken en Peter & Joke hebben een gravelroad genomen en genoten van de stilte en de schitterende omgeving. Ondanks dat de dag geboekt stond als ‘rustdag’ is het toch een vrij intensieve dag geweest.

Donderdag 11 Februari

De dag begint vroeg vandaag. Iedereen is om half 7 al druk in de weer met douchen, aankleden of eten. We worden namelijk om kwart voor acht bij de boot verwacht voor een dolfijnenexcursie. Ruim op tijd zijn we aanwezig en na even wachten kunnen we aan boord. Het is een niet zo grote catamaran waar ongeveer 30 mensen op kunnen. Er worden eerst nog een paar mensen in Russell opgepikt en dan kunnen we echt beginnen. Er wordt e.e.a uitgelegd wat wel en niet mag tijdens het varen en, wat minstens zo belangrijk is, bij het zwemmen met dolfijnen. Al vrij snel worden de eerste dolfijnen gespot. Deze dobberen een beetje in het water. Het blijkt dat ze eten aan het zoeken zijn. Al snel nadat wij de dolfijnen gespot hebben, komen er nog twee boten aangesneld.
Na een tijdje worden de dolfijnen wat joliger en springen hoog uit het water. Na ruim een uur genoten te hebben van dit spektakel kunnen de liefhebbers te water. Uit de groep gaan Gert, Albert en Cock te water. Het valt nog niet mee in de buurt te komen van de dolfijnen en als ze al vlakbij je zijn mag je ze niet aanraken. Het laatste uur wordt vol gemaakt met nog een rondje varen en om 12 uur worden we weer gedropt om de reis met de camper te vervolgen. Een ander hoogtepunt van deze dag zijn toch wel de Kauribomen. Iedereen neemt de moeite om de korte wandelingen te maken om deze woudreuzen te aanschouwen. De grootste boom is de Tane Mahuta, 51 meter hoog en een omtrek van bijna 14 meter. Een goede tweede is de Te Matea Ngahere. Deze is slechts 29 meter hoog maar met zijn dikkere stam van 16 meter lijkt de boom indrukwekkender. En als je je dan bedenkt dat deze bomen 1500 en 2000 jaar oud zijn, zijn wij mensen toch maar erg nietig.
Gert & Geertje krijgen strafpunten. Ondanks de vele waarschuwingsbordjes om niet te dicht bij de bomen te komen in verband met het hoog gelegen kwetsbare wortelstelsel gaan zij aan de voet van een boom zitten om op de foto te gaan. Hopelijk hebben ze niet te veel schade aangericht zodat deze boom er over 1200 jaar nog staat en dan mogelijk nog groter is dan de 2 eerder genoemde woudreuzen. De avondmeeting is wat korter, omdat om negen uur een avondwandeling begint. Er kunnen slechts 9 mensen mee omdat één van de guides verlof heeft en er geen vervanger voor handen is. Eerst leek het een probleem te worden omdat iedereen eigenlijk wel wilde. Er werd afgesproken dat ieder koppel een afgevaardigde mocht leveren en de laatste plek zou verloot worden. Bij aankomst op de camping kwamen er al spoedig diverse afmeldingen binnen. Met als gevolg dat Eef & Thea, Peter & Joke, Ben & Anneke, Gert, Robert en Jack uiteindelijk de gelukkigen waren die konden deelnemen.

Door de Coromandel>>

Op naar Aotearoa (februari 2010)

Het houdt maar niet op. Waarom ook niet.  Nieuw Zeeland blijft een land om naar uit te kijken. Ook nu gaan we met een groep enthousiaste camperaars naar Nieuw Zeeland.

Dit keer gaan we (Jack & Marjan) samen met (in willekeurige volgorde) Piet & Mies, Robert & Christie, Albert & Cock, Gert & Geertje, Ben & Anneke, Ger & Elly, Eef & Thea, Peter & Joke op 5 februari naar Aotearoa.

Voor de foto’s moet je zijn op: Foto’s van camperreis Nieuw Zeeland Februari 2010

11 februari: We zijn er
17 februari: Door de Coromandel
21 februari: Zo vrij als een vogel
5 maart: Verder naar het zuiden
12 maart: Op naar het eind

error-file:tidyout.log


Op naar het eind

Maandag 1 maart

Gert & Geertje en Robert & Chistie beginnen de dag met een wandeling. Dezelfde wandeling zullen Piet & Mies later op de ochtend ook maken. Het is de meest populaire korte wandeling van het Zuider eiland. Dat weten nog meer mensen, want als wij die kant op rijden, komen we verschillende starten van korte wandelingen tegen maar hier … Lees verder

Silver Fern

Kelly Carlton's

Verder naar het zuiden

Zondag 21 februari

Vandaag een rit van ruim 300 kilometer en daarom al vroeg op pad. Er zijn 3 mogelijkheden om naar Wellington te rijden. Via de hoofdwegen 2 en 50 en via een toeristische route. Deze laatste wordt niet echt aangeraden, omdat het toch nog … Lees verder


Zo vrij als een vogel

Donderdag 16 Februari

Het regent behoorlijk om 7 uur en de meesten zijn al druk bezig om weg te komen. Peter & Joke zijn de dagwinnaars. Zij rijden om half 8 al weg. Al snel volgt de rest en volgens traditie zijn Ben & Anneke dè of één van de laatste. Aan Anneke zal het niet liggen. Op zich …Lees verder

Silver Fern

Kelly Carlton's

Door de Coromandel

Vrijdag 12 februari

Vandaag weer terug naar het begin. Naar Auckland dus. Het hoogtepunt op deze route is toch wel het Kauri-museum. Hier wordt verteld hoe de bomen tot de jaren 30 werden gekapt en verwerkt tot scheepsmast of koffietafeltje.
Bijna iedereen kiest ervoor … Lees verder


We zijn er

Donderdag 4 Februari

Als de oppas is gearriveerd hoeven wij alleen nog de tassen dicht te ritsen een laatste telefoonnummer op te zoeken en dan kunnen we naar het station. Oppas Jos biedt aan om ons even naar het station te brengen. Dat is een aanbod dat we natuurlijk niet afslaan en binnen 10 minuten staan we op het perron. Een voorspoe…Lees verder

Silver Fern