Op naar het eind

Maandag 1 maart

Gert & Geertje en Robert & Chistie beginnen de dag met een wandeling. Dezelfde wandeling zullen Piet & Mies later op de ochtend ook maken. Het is de meest populaire korte wandeling van het Zuider eiland. Dat weten nog meer mensen, want als wij die kant op rijden, komen we verschillende starten van korte wandelingen tegen maar hier is het toch wel het drukst. Het Toy & Transport Museum wordt ook door verschillende bezocht. De één vindt het een bijeengeschraapt zooitje en de ander geniet met volle teugen van wat er allemaal staat. Dat is heel veel speelgoed van de afgelopen 60 jaar, tot een stuk of 15 brandweerwagens, enkele vliegtuigen, oude brommers en heel veel oude auto’s. Peter & Joke rijden de lange route naar Queenstown. Ze komen daardoor door het plaatsje Cromwell. Het blijkt een leuk stadje te zijn met een flink aantal historische gebouwen.
Voor de meesten is de korte route favoriet. Een stop bij Cadrona Hotel is dan bijna een must. Al was het alleen maar om foto’s te maken. Vandaag hebben ze warme ‘Dutch’ appeltaart. In ieder geval is Cock sterk en weet de appeltaart af te slaan. Bij het Bungy Jumpen zien we Peter & Joke nog even. Helaas is het gaan regenen en met de wind maakt het de temperatuur niet aangenaam. Als we later in Arrowtown zijn, regent het nog harder. Dus van dit stadje zien we weinig. Als we in Queenstown op de camping staan, is het gelukkig opgehouden met regenen. De lucht trekt gelukkig open, dat hebben we ook nodig, want we eten deze avond bij Bob’s Peak. Met de kabelbaan naar boven en terwijl we aan het eten zijn genieten we van het mooie uitzicht.
Onze Aziatische medemensen zijn er ook. Wij kunnen het verschil niet zien tussen de verschillende landen, maar vermoedelijk zijn het Koreanen. Zij komen binnen, laden hun borden vol, ze hebben er in iedere hand één en het toetje ligt naast het vlees. Ze proppen letterlijk de boel naar binnen en zijn na een half uur al weer weg als wij nog bezig zijn met het voorgerecht. Onze tafels zijn dan ook als laatste klaar. Als het personeel al volop aan het dekken is voor de volgende dag en bijna toe zijn aan onze tafels, gaan wij pas weg. De gondels brengen ons weer naar beneden en we lopen het kleine stukje naar de camping om weer na te genieten van een mooie dag.

Dinsdag 2 maart

Ben & Anneke en Robert gaan een ‘Lord of the Ring´-tour maken. Om kwart over 8 worden ze al opgehaald. Ze hebben mooie dingen gezien alleen het filmgehalte was teleurstellend weinig aanwezig. Eef & Thea maken nog een tocht naar Glenorchie met de camper, de rest blijft in de omgeving of raakt de camper niet aan om te rijden.
We zitten op loopafstand van het gezellige centrum en de meesten onder ons verdoen hun tijd met relaxen in de stad en op jacht naar souvenirs. Een lekker rustig dagje met als afsluiting met zijn allen heerlijk pizza eten bij Winnies.

Woensdag 3 maart

Een rustige route van Queenstown naar Te Anau De enige attractie van onderweg, The Kingston Flyer, is failliet. De oude locomotief en de wagons staan nog wel op het stationnetje van Kingston.
Er is vandaag een mogelijkheid om door te rijden naar de Milford Sound. Veel extra kilometers maar een hele mooie weg er naar toe. Ger & Elly en Albert & Cock gaan richting Milford tot ze het zat zijn en weer terug rijden. Helaas is de route zo mooi dat ze doorgereden zijn tot de Sound. De boottocht hebben ze overgeslagen, maar hebben zeer genoten van de weg er naar toe.

Donderdag 4 maart

Vandaag gaan Piet & Mies de dagwandeling in de Milford maken. Onder begeleiding van een gids zullen ze ruim 5 uur wandelen. Ze hebben genoten van de wandeling en erg mooi weer gehad. De warme trui en de regenjassen waren niet nodig. Robert & Christie gaan met de camper richting de Milford Sound. Onderweg zijn heel veel mooie dingen te zien. Ook komen ze de Nieuw Zeelandse bergpapegaai tegen: de Kea. Een leuke brutale vogel die het vooral gezien heeft op de rubbers van de auto’s. De rest gaat naar de Doubtful Sound. Een schitterende Sound (fjord) waar helaas heel veel regen valt. Ook deze dag. anced/langs/en.js” border=”0″ />8.JPG” border=”0″ />
De groepen van de afgelopen 2 jaar hadden erg veel mazzel: veel zon en geen regen. Maar goed, zij hadden meer regen tijdens de weken ervoor. Je kunt niet altijd en overal geluk hebben. Overigens hebben ze wel een schitterende dag gehad. Zelf hebben we niet veel gedaan. ‘s Morgens in de zon gezeten, wel een plekje gezocht uit de wind en gewacht tot de was klaar was en daarna gegolfd.

Vrijdag 5 maart

Vandaag start de scenic route. Deze loopt van Te Anau naar Dunedin met als hoogte punt onderweg The Catlins. Omdat het een lange route is met heel veel uitstapjes is er een mogelijkheid om een stukje af te snijden en wat bovendien sneller rijdt omdat de weg rechter en breder is. In Tuatapere wordt nog een leuke koffiestop annex museum ontdekt. Ook Monkey Island blijft leuk. Een piepklein eilandje waar je naar toe kan lopen als het eb is.
Maar het hoogte punt van vandaag zijn toch wel de 3 zeeleeuwen die lekker lui liggen te zonnen op het strand van Waipapa Point. De eindbestemming van vandaag is McLeans Falls. Niet veel meer dan een camping en een paar boerderijen en natuurlijk de waterval.

Zaterdag 6 maart

De tweede etappe van de Catlins is niet zo’n hele lange maar met al zijn uitstapjes kun je je tijd makkelijk vol krijgen. Piet & Mies beginnen met een wandeling naar de waterval. Ze dachten dat is 1 uur te doen, maar vergaten dat er nog 3 kwartier bijkwam voor de waterval. Helemaal bezweet komen ze terug van het snelle lopen om niet al te laat weg te rijden van de camping.
Wij hadden graag Cathedral Cove willen bekijken, maar helaas is het weer geen laag water. Zelf zijn we vandaag al vroeg en dus als eersten, op de camping. Eindelijk hebben we op deze camping goede plaatsen toegewezen gekregen. Andere keren dat we hier stonden, kon je overstappen naar je buur zonder uit je camper te gaan. Zo dicht stonden we op elkaar. Het is al vrij laat als Piet & Mies pas op de camping aankomen. Het blijkt dat ze een lekke band gehad hebben. Een vriendelijke Nieuw Zeelandse boer heeft ze geholpen met de band te verwisselen. Helaas is het nu zaterdagavond en is de bandenboer gesloten tot maandag. Gelukkig hoeven we morgen niet te rijden.

Zondag 7 maart

Zo hard als het gisteren waaide, zo windstil is het nu. De eerste bus van even na half 10 zit dan ook vol met Hollanders naar de City. Piet & Mies gaan natuurlijk lopend. Die 3 kilometers zijn peanuts voor hen. Albert & Cock, Ger & Elly en Eef & Thea zitten ‘ s middags in de trein door de Taieri Gorge. Piet & Mies besloten op het laatste moment ook te gaan treinen. De tocht was mooi, maar weinig spectaculair.
Ben & Anneke nemen aansluitend op de bus naar de stad een bus naar het steilste straatje ter wereld. Om kwart over 3 gaan zij met Robert & Christie en Gert & Geertje een ‘wilderness’ tour maken over het schiereiland Otago. Als het aan Christie had gelegen had ze een paar pinguïns meegenomen, zo leuk vindt ze deze beestjes. Peter & Joke gaan na het stadavontuur een mooie strandwandeling maken welke naast de camping ligt. En wij? Wij hebben de ochtend gegolfd en zijn ’s middags de stad in geweest.

Maandag 8 maart

Om 8 uur rijden we meet Piet & Mies naar de bandenboer. Alles is om kwart voor 9 al klaar en zij kunnen starten aan hun één na laatste etappe. Wij blijven nog hangen in Dunedin en gaan pas om 12 uur op pad. Zoals iedereen gaan wij ook naar de Moeraki Boulders.
Dat zijn hele grote steenachtige knikkers die op het strand liggen. Deskundigen zijn er nog steeds niet uit hoe deze ontstaan zijn. Peter & Joke, die al om 7 uur waren vertrokken, hadden hier ‘last’ van het opkomend water en wij van het afnemend water. Je moet dus opletten dat je geen natte voeten krijgt als je zo’n bol nader wilt onderzoeken. Een ander hoogte punt van deze route waren de Clay Cliffs. Hoog puntig geel gesteente aangetast door de tand des tijd steekt vandaag mooi af tegen de blauwe lucht en het is er behoorlijk warm. Al heel in de verte zien we Mount Cook al statig tegen de blauwe achtergrond. Alweer mooie beelden die ons niet meer afgenomen kunnen worden.

Dinsdag 9 maart

De laatste etappe en deze gaat naar Christchurch. Om 7 uur is Mt Cook nog mooi te zien in de eerste ochtend stralen hoewel er al een beetje een waas hangt. Als wij half 10 wegrijden, hangt er al een dikkere waas en bij het uitkijkpunt heeft het eigenlijk al geen zin meer een foto te maken.
Bij Lake Tekapo is het druk als altijd, bussen rijden af en aan en dat voor een piepklein kerkje en een standbeeld van een hond. Geen gewone hond, deze hond vertegenwoordigt al het harde werk dat de schaapshonden doen en hebben gedaan. Bovendien is het gelegen aan een ijsblauw meer omringd door grijze besneeuwde bergen. Je krijgt dus bij dit mooie weer bijna altijd mooie plaatjes. Een leuke stop onderweg is in Geraldine bij een breiwinkel. Geen gewone breiwinkel. De echtgenoot van de bazin heeft een steekje los, om het maar zo te zeggen. Hij heeft achter de winkel een expositieruimte. Hij is uitvinder van hele speciale spelletjes. Kijk maar eens op www.1066.co.nz Bovendien heeft hij samen met zijn dochter een mozaïek gemaakt van het borduurwerk van Bajeux en dat is in deze ruimte te zien. De rest van de route is meer van opschieten om bij de camping te komen. Iedereen is toch wel verzadigd van iedere dag mooie dingen te zien en vooral te doen. Zelf gaan we nog even langs de camperverhuurder om een en ander door te nemen bij het inleveren van de campers. We hebben het tijdstip veranderd van 12 uur naar 9 uur, zodat we meer tijd hebben om in de stad te zijn. Ook gaan we nog even bij het vliegveld langs om te kijken of er wat veranderd is bij het inchecken. Geen schokkende wijzigingen dus dat moet donderdag soepeltjes verlopen.

Woensdag 10 maart

Het inleveren van de campers gaat snel en ruim voor tien uur als de bus moet komen zitten we klaar met een bekertje slappe koffie. Als om 5 over tien de bus er nog niet is, bellen we even met de maatschappij. Bij het hoofdkantoor waren ze vergeten het aangepaste tijdstip door te geven aan de vestiging in Chch. Lekker handig. Er werd gezegd dat we nog 15 a 30 minuten zouden moeten wachten maar gelukkig na 10 minuten was de bus er. Koffers inleveren bij het hotel en de stad in om de laatste inkopen te doen!
Om half 6 staat er weer een bus voor, Dit keer om ons naar het afscheidsdiner te brengen in Willowbank. Hier is ook nog een soort dierentuin met inheemse dieren, waar we eerst een rondleiding krijgen. De Kea’s zijn hier net als in het wild lekker brutaal. De gids geeft ze iets te snoepen en één van de vogels landt op Gert zijn schouder. Ook krijgen we de Kiwi’s nog even redelijk goed te zien ondanks dat we in een donkere ruimte zijn. Kiwi’s zijn immers nachtdieren. Het eten is goed maar op zijn Nieuw Zeelands snel en om kwart voor negen zitten we al weer in de bus richting hotel. We nemen afscheid van Pet

er & Joke, want zij gaan een dag later en reizen via Kuala Lumpur. Een paar van ons nemen nog een kop koffie of een wijntje en dan is het snel naar bed, want de komende 48 uur zal er niet al te veel geslapen worden.

Donderdag 11 maart

Om 7 uur zit iedereen aan het ontbijt en om acht uur in de bus. Na een korte rit zijn we op het vliegveld. Het is trouwens tijd om te vertrekken, want volgens de berichten wordt het weer slechter. Het inchecken verloopt voorspoedig en na ruim een uur wachten, kunnen we aan boord voor de eerste etappe naar Auckland. In 5 kwartier zijn we er. Een piece of cake, als je bedenkt dat we nog 23 uur moeten. De wachttijd is snel voorbij en we kunnen 11 uur zitten tot Hong Kong. In Hong Kong is de wachttijd een kleine 4 uur. Dat valt niet mee als het voor je gevoel midden in de nacht is.

Vrijdag 12 maart

We landen volgens schematijd. Helaas duurt het even voordat we de koffers hebben. Als alles compleet is nemen we van iedereen afscheid en beginnen aan de allerlaatste etappe richting huis.

HET EINDE

Lieve medereizigers, Wij danken jullie allen voor het maken van weer een geweldige herinnering aan een mooi toer door New Zealand. We hopen jullie nogmaals tegen te komen op één van onze andere reizen. Het gaat jullie allen goed en wie weet tot een volgende reis of een reünie.

<<Verder naar het zuiden

Verder naar het zuiden

Zondag 21 februari

Vandaag een rit van ruim 300 kilometer en daarom al vroeg op pad. Er zijn 3 mogelijkheden om naar Wellington te rijden. Via de hoofdwegen 2 en 50 en via een toeristische route. Deze laatste wordt niet echt aangeraden, omdat het toch nog zo’n 40 kilometer meer is en veel langzamer rijdt. Om toch zelf eens te ervaren hoe de weg is, besluiten we zelf de proef aan te gaan. Het eerste stuk is een mooie brede rustige weg en dan volgt er toch wel een lang smal stuk met veel bochten. Het leuke van deze route is dat je langs ’s werelds langste plaatsnaam komt. Een onuitspreekbaar (Maori) woord wat eigenlijk een zin is of eigenlijk een verhaaltje. Het komt er op neer dat een Maori chief die zijn broer verloor bij een strijd, een lied speelt op zijn fluit ter herinnering aan zijn broer.
De route naar de camping viel nog niet mee. Gelukkig was het zondag en dus niet zo druk. Net op het laatste stukje waren er wegopbrekingen en werd de weg zelfs iets verlegd en als klap op de vuurpijl had de camping een iets andere naam gekregen. Maar goed, iedereen heeft het kunnen vinden.

Maandag 22 februari

Om 9 uur zitten we in de bus voor de stadstour door Wellington. Kunnen we vast zien hoe we morgen moeten rijden. De eerste stop is Old St. Pauls. Een oude kerk helemaal van 4 verschillende inheemse houtsoorten gebouwd. De kerk is nog bezet voor een begrafenis dus straks maar even terugkomen. De volgende stop is de Cable Car. Een trammetje dat door een kabel omhooggetrokken wordt. Er is er ook één in San Fransisco en, het schijnt, nergens anders op de wereld. Boven is een mini-museum over deze tram en vandaar uit wandelen we door de Botanische tuinen naar de ‘Greenhouse’ en de ‘Rosegarden’ voor een kop koffie. We rijden dan naar de ‘Beehive’, de op een bijenkorf gelijkende parlementsgebouwen. Aan de overkant staan de oude gebouwen; ook deze zijn helemaal van hout gebouwd. Daarna weer naar St. Pauls, nu is het wel open. We worden ontvangen door een vrijwilliger van de kerk en zij vertelt het één en ander over de geschiedenis. Daarna mogen we rondlopen en foto’s maken.
Net als Auckland heeft Wellington ook een uitkijkpunt. Dat is Mt. Victoria. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de stad. Vervolgens rijden we naar Tepapa, het museum van Nieuw Zeeland. Zo groot als 3 voetbalvelden en gratis entree op een enkele tijdelijke tentoonstelling na. Ook is er een expositie over Anne Frank. Dit is onze laatste stop; we hebben maar kort de tijd om het museum in te gaan en we spreken af dat we of na 20 minuten terug zijn of op eigen gelegenheid met het openbaar vervoer. Iedereen gaat op eigen gelegenheid en de chauffeur kan naar huis.

Dinsdag 23 februari

Iedereen is al vroeg op, want we moeten om half acht bij de terminal van de ferry zijn. Bij Piet ging de wekker zelfs om half 4 al, maar dat was een vergissing. Gelukkig hebben ze nog wel 2 uurtjes kunnen doorslapen. En Eef was vergeten een knopje om te zetten (bij de wekker dus) en de wekker ging helemaal niet. De biologische klok heeft ze toch op tijd gewekt. Zowel bij ons als bij Ger & Elly zaten takjes van een boom op de camper te tikken. We hadden beide de camper al een stuk vooruit gezet, maar kennelijk net niet ver genoeg. Gelukkig heeft het deze nacht niet zo gestoord als gisternacht. Want ook ’s nachts blijft de wind flink doorgaan hier in Wellington, ‘The Windy City’. We rijden in colonne naar de boot. Dit gaat redelijk voorspoedig, want het is nog niet druk. We zitten daarom al om kwart over 7 op de boot. Nog 5 kwartier wachten op het vertrek. Ben heeft al snel een luie stoel opgezocht en heeft de luiken al gesloten. Ook Gert doet verwoede pogingen om te slapen, maar dat lukt maar half.
Na een zeer kalme vaart komen we aan in Picton. Hier scheiden weer voor een paar uur onze wegen. Via de Queen Charlotte Drive en Hwy 6 rijden we naar Nelson. Vooral het eerste deel is zeer bochtig. Onderweg komen we nog een jam-stalletje tegen met een honesty box om het gevraagde geld voor het potje jam in te doen. Wij kopen een potje met een vreemde bes en appel. Na wat later blijkt het een jam te zijn wat een beetje lijkt op appelstroop, maar toch ook weer niet. Rondom Nelson is het een beetje spitsuur, het is er tamelijk druk op de weg. Even na de afslag richting Motueka bezoeken Peter & Joke nog een interessante glasstudio. Ook het laatste stuk van de route is weer zeer bochtig en brengt ons naar een mooie camping vlakbij het strand.

Woensdag 24 februari

Vandaag een mooie wandeling door het Abel Tasman Nationale Park. We hebben het meest ideale weer. Het is droog de zon schijnt en het is niet te heet. Om kwart voor 9 lopen we met zijn allen naar de boot. Piet & Mies zitten op een andere boot. Zij lopen vandaag de lange route en gaan ervan uit dat ze de lunch op het eind in Awaroa Hut niet z

ullen halen gezien de lengte van de wandeling. Peter & Joke zitten wel bij ons op de boot alleen zij stappen een halte later uit, omdat zij voor de korte wandeling hebben gekozen.
Onderweg varen we nog langs Split Apple Rock. Een stapel stenen die van de juiste kant op een gespleten appel lijken. Om 10 uur kunnen we gaan lopen. Het eerste stuk is het zwaarst. Een flinke klim met weinig wind brengt ons op het hoogste punt. Onderweg mooi doorkijkjes naar het strand en een enkele waterval. De eerste etappe lopen we vlot. Iets voor schematijd zijn we weer bij het strand en houden we pauze, eten een boterhammetje en drinken wat. Hier splitst de groep zich. Nog een kleine klim en we zijn bij het strand waar Peter & Joke begonnen zijn. Dit stuk is met vloed niet begaanbaar en er is ook geen uitwijkmogelijkheid de hoogte in zoals op andere stukken. Het is eb en dus geen probleem. Na het strand nog een uurtje doorstappen. We gaan geleidelijk weer omhoog. Gelukkig is het pad breed en redelijk vlak wat het makkelijker maakt dan het eerste deel. Op het eind is er een splitsing. Linksaf ga je naar Awaroa Hut en rechtsaf naar Awaroa Lodge en café. De Lodge is niet meer wat het 2 jaar geleden of zelfs één jaar geleden was. De groenten- en de kruidentuin liggen er wat verwaarloosd bij. Peter & Joke zijn al gearriveerd en hebben al genoten van het strand en de zee. De lunch smaakt ons prima, maar is helaas ook niet meer van de klasse die het had.
Als het half 2 geweest is verwachten we eigenlijk dat Piet & Mies snel zullen komen. De meesten gaan naar het strand om nog even pootje te baden. Om te zwemmen is het helaas al teveel afgekoeld. De bewolking is gekomen en er is meer wind. De boot zal ons er om 4 uur oppikken. Als het bijna half 4 is, zijn Piet & Mies nog niet gearriveerd. We beginnen ons een beetje ongerust te maken. Ze zijn gelukkig zeer ervaren lopers (samen hebben ze al zo’n 100.000 geregistreerde kilometers is hun wandelboekjes staan) maar het ziet er naar uit dat de laatste splitsing hen in verwarring heeft gebracht. Als de boot te vroeg arriveert krijgen we gelukkig nog een kans want ze moeten verderop ook nog mensen oppikken. Geertje loopt nog even de kant op waar Piet & Mies vandaan moeten komen en Marjan loopt ook nog een klein stukje die kant op. Even later ziet ze het drietal lopen en brengt vast het goede nieuws aan de groep. Het blijkt dat ze de verkeerde afslag hebben genomen en dus ruim anderhalf uur extra hebben gelopen. Iedereen is zeer opgelucht en 10 minuten later kunnen we allemaal de boot op die ons weer naar het strand bij de camping zal afzetten.

Donderdag 25 februari

Ook deze dag begint stralend, maar er komt al snel bewolking. Onderweg krijgen we een paar spetters, maar het zet niet echt door.

Een mooie route door Motueka Valley en de Buller Gorge brengt ons bij de zeehonden vlakbij Westport. Hier komen we een aantal groepsleden tegen. Het zeehondenfeest speelt zich beneden op de rotsen af. De ouderen liggen te luieren en de jongen ‘rennen’ achter elkaar aan.
Richting de Pancake Rocks valt er af en toe een fikse bui en de zee is tamelijk onstuimig. Bij deze gestapelde stenen spreken we of zien we iedereen. Piet & Mies hebben steeds mazzel gehad en zijn niet één keer natgeregend anderen wel 3 keer.

Vrijdag 26 februari

Bij helder weer kun je vanaf het strand in Greymouth de gletsjers in de omgeving van Franz Josef zien. Helaas is er nog teveel (hoge) bewolking wat het uitzicht belemmert. Rob & Christie en Gert & Geertje gaan naar Shanty Town. Dit is een kunstmatig gouddelvers dorpje waar je als attractie goud kunt zeven. Christie had gehoopt haar fortuin hier binnen te halen, maar helaas is dat niet gelukt.
Zowel Piet & Mies als Ben & Anneke maken het extra rondje bij Hokitika en Piet & Mies maken nog een extra wandelingetje bij Hokitika Gorge waar mooi blauw water te zien is. Hokitika wordt aardig leeg gekocht, sieraden met Jade zijn hier dan ook te kust en te keur en bij de Glasblazerij zijn mooie glaskunstwerkjes te koop. Geertje heeft haar 2de kunstwerk van deze reis hier gekocht en Elly heeft er een mooie schaal gekocht.

Zaterdag 27 februari

Een stralende dag. Ideaal voor een helikoptervlucht of een wandeling op de gletsjer. Rob & Christie en Gert & Geertje kiezen voor de helikoptervlucht met landing op de witte sneeuw. Gisteren zijn Albert & Cock en Ger & Elly al met een vlucht boven de gletsjers gevlogen, maar dan zonder de landing.
Behalve de eerste 4 genoemden gaat iedereen voor de gletsjerwandeling. Een echte bofdag dus, het regent hier namelijk tamelijk veel en dan valt er eerlijk gezegd weinig te doen. Vliegen en wandelen zijn hier namelijk de hoofdattracties.

Zondag 28 februari

Hoewel de dag goed begint qua weer, is het toch iets minder dan gisteren. We hebben een behoorlijke rit voor de boeg met aardig wat dingen te doen onderweg. Lake Matheson ‘eist’ een vroege start, want dan waait het (bijna) niet en kun je mooie spiegelingen krijgen van de bergen en gletsjers. Doordat er een fikse aardbeving in Chili is geweest is er een tsunami alarm afgegeven voor geheel Nieuw Zeeland. Wij rijden nog een klein stukje langs de kust maar de onstuimigheid van het water is niet veel anders dan andere jaren. Op de route zit een zalmkweker. Behalve dat je er verse zalm kunt kopen is er ook gelegenheid koffie te drinken of zelfs te lunchen. Behalve Eef & Thea stopt iedereen er, al was het alleen maar voor de heerlijke scone met cream. Net voor de langste ‘one lane bridge’ is een picknick plaats en een goede plek om foto’s te maken van deze 800 meter lange brug, ware het niet dat er een hele kolonie sandflies zitten. We hebben de deur nog geen 10 seconden open of de eerste stekertjes zitten al binnen. Je kunt beter 10 muggenbulten hebben dan door 1 sandfly gestoken worden.
Op de weg door de Haast Pass zijn diverse wandelingetjes te maken en verschillende watervallen te bewonderen. Bij de Blue Pools is één en ander verandert. Vroeger hield het wandelingetje op bij een platvorm en nu is er een brug gemaakt en een pad zodat je nog een heel eind kunt doorlopen. Zo hebben er sinds vorig jaar aardig wat veranderingen plaatsgevonden op het Zuider Eiland. Zo zijn er op 2 plekken verkeerslichten geplaatst, is 1 van de 2 ‘one lane’ bruggen die je samen met de trein moest delen verdwenen, het toeristentreintje van Kingston rijdt niet meer (failliet) én we lazen in de krant dat de zeldzame vogel, de Takahe, in het vogelparkje van Te Anau niet meer leeft. Het laatste stuk van de route is langs 2 meren. Een mooi stuk met op de achtergrond de bergen.
Ondertussen is het toch een stuk koeler dan de afgelopen weken, maar ook vandaag geen regen. Dat het in Wanaka lange tijd niet of nauwelijks heeft geregend is duidelijk. Alles is dor en stoffig; een buitje is hier meer dan welkom. Op de camping is dat ook goed te merken. Waar vroeger grasveldjes waren, is nu een soort woestijn. Behalve dat dat een armoedige indruk geeft (veel campings zorgen dat hun gras toch wel een beetje groen blijft) is het er ook niet echt schoon. Een camping dus met een dikke onvoldoende.

<<Zo vrij als een vogel Op naar het eind>>