Naar de gletsjers

Dag 6 Haines Junction – Tok

Donderdag 17 juni 2010

De ANWB stond ook op deze camping, maar dan voor 2 nachten. Vreemde keus als je je bedenkt, dat hier in de omgeving niet veel te doen is. Behalve een dure vlucht en dan ook alleen maar als het weer helder genoeg is. Bovendien rijden ze met 24 campers, dat komt dus neer, inclusief leiding, op een man of 50! Wij moeten allemaal er niet aan denken om met zo’n grote groep te reizen. We hebben een lange rit te gaan. Gelukkig is het heel rustig op de weg en is de weg breed en hebben we hele mooie vergezichten, Onderweg pakken we nog een museumpje mee. Stelt niet heel veel voor, er zijn een aantal opgezette dieren met een beschrijving erbij en een kleine tentoonstelling over de oorspronkelijke bewoners. Een eindje verderop komen we Karinka en Wil & Rob nog tegen. Na een babbeltje en een paar foto’s rijden we weer verder.

De camping in Tok is een hele aparte. Iedere dag is er muziek van een uur of 5 tot een uur of 6. Jawel country en western, uitgevoerd door een kwartet van in de 70. Daarna is er pannenkoeken gooien. Eén van de 2 kleine pancakes die je krijgt, moet je in een grote emmer zien te gooien. Is er één raak, dan verdien je een gratis ontbijt. Van de 8 uit de groep gooien er 3 raak. Dat wordt smullen morgenochtend.

Dag 7 Tok _ Valdez

Vrijdag 18 juni 2010

Sjors, Ad en Jack waren de winnaars en met Ria en Marjan wordt er ontbeten. Het is een simpel buffet, pancakes, worst, jam wat fruit uit blik zoals perzik en nog een paar dingen, maar dat mag de pret niet drukken. We eten allemaal ons buikje rond en kunnen er weer voor een paar uurtjes tegen.
Veel hele grote privé-campers hebben vaak een auto op sleeptouw. Zou handig moeten zijn als je op de camping staat. Je zou denken dat het dan een Ford Ka formaat is, maar meestal is het een formaat zoals een Crysler Voyager of een Ford Pick Up, groot dus. Nu kwamen we een camper tegen met een Humner op sleeptouw. Veel gekker kan haas niet.
In Gakona, bij een oud roadhouse komen we Kees & Anneke en Ad & Adrienne nog tegen. Adrienne is helemaal blij. Ze heeft het eerste stuk in de camper gereden en ze vindt het nog leuk ook. Dat zullen dus nog meer ritjes worden.
We rijden verder langs de The Wrangell Mountains, het visitor center slaan wij over maar horen later van Paul & Marja en Ad & Adrienne dat het zeer de moeite waard is. Dat is dus voor de terugweg, want dan komen we er weer langs. Onze volgende stop is Worthington Glacier. De gletsjer is van dichtbij te bewonderen, je mag er zelfs (op eigen risico weliswaar) naar toe lopen. Dat doen we toch maar niet, het ziet er iets te indrukwekkend uit. Het uitzicht bij de gletsjer is mogelijk mooier.

Hier kijken we richting blauwe lucht, grijze bergen met een wit dakje en jong groen op de bodem en struiken. Als we weer verder rijden, komen we door een mooie pas met twee watervallen, de Bridal Veil Falls en de Horseshoe Falls. Nu is het nog maar een klein stukje naar Valdez.
De camping is netjes en groot. Helaas is het het type grote parkeerplaats. Naast de camping zit een Bald Eagle op een lantaarnpaal. Hij is daar niet weg te branden en dat geeft ons de kans mooie foto’s te maken. Even later komt er nog een groepje overgevlogen, ook nu worden ze op de gevoelige plaat gezet.
We gaan met Paul & Marja en Ad & Adrienne wat eten. We stranden bij een soort diner en eten Fish & Chips, geen culinair hoogstandje maar het smaakt best.

Dag 8 Valdez

Zaterdag 19 juni 2010

Jammer, maar het is zwaar bewolkt en het miezert iets, als we wakker worden. Als onze bus komt om ons op te pikken is het inmiddels droog maar de wolken hangen nog steeds laag.
In 1989 is hier een grote olieramp geweest met de Exxon Valdez. De olie heeft Valdez niet bereikt, de lekkage deed zich voor zo’n 40 km uit de kust op de Bligh Reef, maar helaas vernietigde het een groot deel van het zee leven in de omgeving. Tegenwoordig lijkt de natuur zich zo goed als te hebben hersteld. Als we wegvaren is het eerste wat we zien, de grote olie opslag tanken en terminal. Geen fraai gezicht. Al gauw wordt onze blik getrokken door een groepje zeeotters. Zij stelen al snel de show met hun koddige kopjes en schattige bewegingen met hun pootjes.

Als we nog geen uur onderweg zijn wordt er al een beer gespot op de oever. Het lijkt erop dat hij in de gaten heeft dat er naar hem gekeken wordt en al snel klimt hij tegen een rotswand op en is verdwenen. Vervolgens zien we heel in de verte 2 Bald Eagles gebroederlijk naast elkaar in de top van een boom zitten. Valt niet mee om ze op de foto te krijgen. Dan zien we een zeeleeuw op een zeebaken liggen. We vragen ons af hoe hij erop geklommen is. Dan komen we bij grote brokken ijs die drijven in de zee. Het zijn stukken ijs die van de Columbia gletsjer zijn afgebroken. Omdat het nu zo bewolkt is, zegt men dat de kleur blauw van het ijs nu mooier is dan als het zonnig is. Dit nemen we maar aan, hoewel sommigen van ons toch liever wat zon erbij zouden willen. Een beetje heldere lucht zou zeker van pas komen om de gletsjer goed te kunnen zien. Nu zie je helaas niet waar de gletsjer stopt en waar de bewolking begint. We zien ook nog een Bald Eagle op een stuk ijs zitten. Dat die pootjes niet bevriezen!

Als we weer wegvaren van het ijs, komen we nog een paar walvissen tegen. Ze maken een paar mooie duiken en wij mogen dan de staart fotograferen, als we dus snel genoeg zijn. Na die ene zeeleeuw op de zeebaken zien we er ook nog een heel stel op de rotsen liggen. Als laatste worden we nog getrakteerd op een groepje Popoise Dolfins. Een razend snel soort die alleen Piet goed heeft kunnen vangen met zijn camera. Hij is dan ook degene met een filmcamera. Als we in de haven aankomen, is er nog een attractie: er is een zeeotter die een hele show weggeeft. Hij ligt lekker op zijn rug te dobberen, voetjes op elkaar en zit zijn kopje te wassen. We zijn er bijna niet van weg te slaan.
Na deze eenerverende dag gaan we met zijn allen nog eten bij Mike’s Palace, een door velen aanbevolen restaurant. Als we om 10 uur richting camping lopen is het nog licht en als de zon voor de wolken had geschenen, hadden we deze zeker nog gezien.

Dag 9 Valdez – Palmer

Zondag 20 juni 2010

Als wij om even na 9 uur vertrekken, is het nog bewolkt. Eerst rijden we richting de olieterminal. Voor 9/11 (2001 de aanslagen in Amerika) waren er excursies naar de terminal. Omdat men bang is dat er mogelijk een aanslag gepleegd kan worden, zijn de excursies sindsdien niet meer mogelijk. Een paar honderd meter voor de terminal staat er een afbakening dat je niet verder mag. We proberen een paar foto’s te maken, maar zien eigenlijk niet veel. Wel zit er heel parmantig een Bald Eagle op een paal mooi te wezen voor op een foto. We belonen hem en maken een paar kiekjes.

De watervallen van de heenreis komen we natuurlijk ook weer tegen. Toch maar een paar foto’s maken, je weet maar nooit of deze beter zijn. Van de pipeline komen we langs pumpstation nummer 12. We proberen hier nog even te kijken maar ook hier is alles afgesloten. Als we bij het visitor center van Wrangel St Elias National Park komen, zien we de campers van Kees & Anneke, Rob & Wil en Karinka daar ook. Piet & Stieneke spreken we nog even in de souvenir shop. De film (die volgens Paul en de anderen die het gezien hebben erg mooi is) slaan wij over vanwege tijdsgebrek. Wel kopen we de video zodat we die op ons gemak kunnen bekijken.
Bij de Klutina River maken we een stop om even te kijken bij de zalmvissers. We zien 5 vissers een zalm vangen en 4 van hen verliezen de strijd met de zalm.
Langs de weg zien we de enorme Matanuska Glacier opdoemen en overgaan in een rivier. Er is een mogelijkheid om aan de voet van de gletsjer te komen en er zelfs op te wandelen, Paul & Marja maken van de gelegenheid gebruik, maar komen hierdoor net iets te laat op de Musk Ox Farm. Paul mocht gelukkig nog wel een foto maken van deze beesten.
De camping ligt mooi, we staan tussen de bomen, maar helaas zitten we vlakbij een T-splitsing van 2 toch wel drukke hoofdwegen.
Omdat Wil vandaag jarig is en het ook nog eens mooi weer is, zitten we lekker in het zonnetje en drinken een wijntje op de gezondheid van Wil.

Dag 10 Palmer – Seward

Maandag 21 juni 2010

Op de camping van hier had iedereen wel een paar daagjes willen blijven. Leuke plekken, kans op een Moose beneden in het dal en vooral het mooie weer van gistermiddag bepaalden deze wens. Maar aan alle leuke dingen komen een eind dus reizen we gewoon weer verder. De afstand van vandaag is niet zo groot, maar er is veel te zien en te doen onderweg.
Bij onze eerste stop komen we Paul & Marja tegen. Zij hebben op hun vorige stop al oog in oog gestaan met een jonge Moose. Paul kon dan ook mooie foto’s maken.

In het skioord Alyeska, het grootste skigebied van Alaska en het laagst gelegen in Amerika, komen we Wil & Rob en Karinka tegen. Zij zijn met de tramway de bult op geweest en hebben een tijdje naar het parapenten gekeken. Als wij boven komen zien we Ad & Adrienne lekker in de sneeuw stappen. Zelf lopen we het hele stuk naar boven, dat valt niet mee zo in de glibberige sneeuw.
Bij het Begich-Boggs Visitor Center zien we Paul & Marja weer en ook zien we Piet & Stieneke. Ook dit is een interessant visitor center met onder andere een aantal displays en ook hier wordt een video getoond.
Wel apart, overdag komen we Leo & Hanna nooit tegen en ook Sjors & Ria zien we sporadisch, terwijl we de rest regelmatig tegenkomen.
Als we in Seward aankomen, rijden we door naar de haven om te informeren voor de excursie van morgen. We zullen ongeveer om kwart over 10 opgepikt worden en als de excursie voorbij is kunnen we tussen 6 en 9 uur weer terug gebracht worden. Dat is wel fijn, want dan kunnen we na de boottocht nog uit eten met degenen die dat willen en die dat niet wil kan al terug naar de camping.

<<Via Yukon naar Alaska Bij de Kerstman op bezoek>>

Alaska

Alaska is, qua oppervlakte, de grootste staat van de Verenigde Staten. Het is gelegen in het noordwestelijk uiteinde van het Noord-Amerikaanse continent met Canada in het oosten, de Arctische Oceaan in het noorden, de Stille Oceaan in het westen en zuiden en met Rusland verder in het westen aan de andere kant van de Beringstraat. Ongeveer de helft van Alaska’s bijna 700.000 inwoners woont in het Anchorage grootstedelijk gebied. Alaska is de dunst bevolkte staat van de VS.

De Amerikaanse Senaat stemde op 30 maart 1867 in met de aankoop van Alaska van het Russische Rijk voor 7.200.000 dollar. Het land onderging een aantal administratieve wijzigingen voordat het een georganiseerde grondgebied werd op 11 mei 1912 en de 49e staat van de VS op 1 maart 1959.

De naam “Alaska” (Аляска) werd al in de Russische koloniale tijd geïntroduceerd als het alleen werd gebruikt voor het schiereiland en is afgeleid van het Aloëte alaxsxaq, wat “het vasteland” betekent of meer letterlijk, “de richting van het object waarop de actie van de zee is gericht”. Het is ook bekend als Alyeska, het “grote land”.

Via Yukon naar Alaska

Dag 1 Schiphol

Zaterdag 12 juni 2010

Om kwart voor één zal onze trein vertrekken. We lopen naar het station met de koffers achter ons aan gesleept en een backpack op de rug. Helemaal bezweet komen we aan bij het station. We zijn nog maar net op het perron en de trein komt er al aan. Een voorspoedige reis brengt ons naar Schiphol. We zijn ruim op tijd aanwezig en er zijn al 3 stellen ingecheckt en wel. Iedereen is half 3 aanwezig (de afgesproken tijd) en ingecheckt. We gaan gezamenlijk door de douane en hier scheiden onze wegen voor de komende 2 uur.

Bij de gate verloopt alles ook snel en het vliegtuig kan op tijd vertrekken. De plaatsen in het toestel zijn zoals verwacht vrij krap (zeker voor de 4 mannen die toch wel boven de 1,90 m uitsteken). De verzorging is prima voor elkaar; op zijn tijd het natje en droogje.
Voor schematijd komen we aan en we zijn snel door de douane. Hier zullen we ook Leo & Hanna zien. Zij zijn namelijk een dag eerder vertrokken om de nodige jetlag al op te vangen. Uiteindelijk komen we om kwart over 12 aan in Whitehorse. Hier worden we opgevangen door een Nederlands stel dat hier naar toe is geëmigreerd en een bedrijf heeft overgenomen. Zij fungeren nu als taxi maar maken ook natuurtrips met toeristen. In het hotel hebben we snel onze kamersleutels en met de afspraak dat we morgenochtend om 10 uur opgepikt worden om naar de camperverhuurder te gaan kunnen we eindelijk in een echt bed gaan slapen.

Dag 2 Whitehorse

Zondag 13 juni 2010

De zon straalt aan de hemel als we wakker worden en het belooft een mooie dag te worden. Na het ontbijt lopen we even naar buiten. Dat valt toch nog tegen: de wind is tamelijk koud.

De camperverhuurder is vandaag speciaal voor ons open. We worden geholpen door de Nederlandse Bob. Hij was er vorig jaar ook bij toen we in Vancouver de campers gingen halen. Hij legt het allemaal goed uit, alleen duurt het een beetje lang. Het is uiteindelijk 2 uur geweest als wij samen met Ad & Adrienne en Kees & Anneke als laatste wegrijden. Eerst gaan we met zijn zessen naar Tim Horton, koffie drinken en een broodje eten en vervolgens de boodschappen doen.
Zelf gaan we nog even naar het informatie centrum en krijgen daar een soort promotiefilm zien over de Yukon. Het loopt iets uit en kwart voor 6 zijn we pas op de camping, het tijdstip dat we opgehaald worden voor het kennismakingsdiner. Helaas geen tijd meer om om te kleden en snel gaan we de busjes in richting het restaurant.

Het eten is heerlijk en best wel veel. Meestal is er bij een kennismakingsdiner een 3 gangen menu en koffie of thee toe. Nu hadden we wel een stuk of 6 gerechten en echt geen kleine porties. Doordat er zoveel gerechten waren konden we lekker lang tafelen. We waren dan ook pas tegen half 10 weer op de camping.

Dag 3 Whitehorse – Skagway

Maandag 14 juni 2010

Er zijn vannacht een paar fikse buien gevallen en het ziet er nog tamelijk grauw uit. Niemand is echt vroeg. Paul & Marja zijn met de laptop even wezen internetten bij de receptie. Toen wij daar kwamen, waren Ad & Adrienne daar ook. En Ad was (vlgs Adrienne) al zijn zoveelste pet aan het passen.
De weg naar Skagway is erg mooi. Gelukkig klaart het weer op en hebben we hele mooie vergezichten. Ook de meren hebben uitzonderlijke kleuren groen. Helaas hebben we toch nog iets teveel bewolking, maar toch is het nu ook al mooi. Wat wel heel erg apart is, is een stukje heuse woestijn, de Carcross Desert ook wel de kleinste woestijn ter wereld genoemd. Over bijna 2 kilometer strekken de zandduinen zich uit ten oosten van de hwy. En in de verte zie je de met sneeuw bedekte bergen.

In Carcross zien we Stieneke & Piet, Ad & Adrienne en Paul & Marja lopen. Carcross was oorspronkelijk een indiaans jachtkamp en heette Carribou Crossing. Dit schepte nogal verwarring voor de postdiensten, omdat er in British Columbia een plaats met dezelfde naam was en de bisschop wilde toch wel weten waar hij zijn post moest halen en beval de naamswijziging. Het visitor centre is in het oude treinstation gevestigd. De gebouwen aan de andere kant van het spoor, het hotel en het kruidenierswinkeltje stammen uit dezelfde tijd en zijn nog steeds in gebruik. Bij het kruidenierswinkeltje is koffie te krijgen. Het ziet er niet uit maar smaakt goed.
Bij de grens heeft niemand moeilijkheden. Het kost alleen wel veel tijd. Er worden vingerafdrukken genomen, een fotootje van het hoofd en er moeten de nodige papieren ingevuld worden. Over voedsel invoeren vanuit Canada doen ze vandaag niet moeilijk.

Trouwens heel apart, tussen de Canadese grenspost en de Amerikaanse zit wel meer dan 20 kilometer. Als we de bult (berg) afrijden krijgen we in de verte Skagway te zien. Althans de haven met de grote cruise schepen. De camping ligt pal aan het spoor. Gelukkig wordt deze in hoofdzaak gebruikt door de toeristentrein, The White Pass Train. En deze rijdt allen overdag.

Dag 4

Dinsdag 15 juni 2010

Deze ochtend hebben we de tijd om wat door Skagway te slenteren en souveniers te scoren. En vanmiddag maken we de toeristische treinreis. Deze plaats wordt namelijk door vele cruiseschepen aangedaan. En één van de bezigheden van de passagiers is souveniers kopen. Zelf bezoeken we Captain Moore’s Cabin, een blokhut, het eerste huis in Skagway. Het werd gebouwd in 1887, elf jaar voor de goudvondsten. Een ander interessant gebouw is de Artic Brotherhood Hall de in 1899 gebouwde lodge van de ‘Arctische broederschap’.

De verweerde gevel bestaat uit duizenden stukken drijfhout en wordt dan ook veel gefotografeerd. Ook moeten wij nog even bij de ferry langs om de tickets op te halen. Het wordt niet alleen ophalen, want de meneer achter de balie heeft er nog heel wat werk aan, er moeten namelijk 102 tickets verzameld en geprint worden. Nou ja, het kostte wat tijd maar dan mogen we ook allemaal mee morgen.
Na een lekker broodje en een mok koffie bij de Starbucks brengt de tijd ons al bij 12 uur. We hadden met de groep afgesproken bij het station voor de White Pass Yukon Railroad Summit treinreis. Een 3 uur durende treinreis brengt ons langs mooie stukjes van de Klondike Hwy. Het is mogelijk om tijdens de treinreis op het ‘achterdek’ te staan. De meesten houden het niet heel lang uit, zeker niet als je in de ijskoude wind staat. Er vertrekken een paar minuten uit elkaar 3 treinen.

Dit is leuk, omdat je tijdens de reis een trein in de verte ziet tegen de bergwand aangeplakt of over een enge houten brug ziet rijden. Als we weer terug zijn gaan we nog uit eten. Helaas kunnen 2 stellen niet mee, omdat ze al met koken bezig waren op het moment dat er werd besloten dit te gaan doen. Ondanks dat ze er niet bij waren, hebben we het gezellig gehad en ook nog lekker gegeten.

Dag 5 Skagway – Haines Junction

Woensdag 16 juni 2010

Vanmorgen extra vroeg op, want we gaan met de ferry van 7 uur naar Haines en dat betekent dat we om kwart voor 6 al in de haven moeten zijn. Paul stond om 12 uur middernacht al naast zijn bed om tot de conclusie te komen dat dit toch wel heel erg vroeg was om op te staan. Vervolgens was het even na 4 dat hij weer naast zijn bed stond. Uiteindelijk was het Jack die hen om 5 uur wakker maakte. Ze waren wel als eerste bij de ferry! Ook bij Leo & Hanna liep het niet even soepel. Zij waren oom al om 4 uur uit bed, maar dat was met de gedachte dat het al 5 uur was. Toen ze na 5 minuten de vergissing in de gaten hadden, zijn ze toch nog maar een uurtje verder gaan slapen. Uiteindelijk stonden we allemaal kwart voor zes in de rij.

De overtocht liep voorspoedig. Even na 8 uur waren we in Haines. Daar wilden wij en Ad & Adrienne bij een bakker ontbijten, maar helaas deze was op woensdag gesloten.
Langs een gedeelte van de weg is het Chilkat Bald Eagle Preserve. Hier zitten (als de zalm er is) ca. 3500 van deze vogels. Ook buiten het zalmseizoen is de kans groot, dat je ze ziet. Karinka en Rob & Wil hebben er een paar kunnen spotten. George & Ria waren de gelukkigen die een beer gezien hebben. Het viel nog niet mee om het beestje op de gevoelige plaat te krijgen.
Onderweg hebben we natuurlijk kunnen genieten van de mooie vergezichten. Besneeuwde bergen doen het over het algemeen wel goed bij ons Hollanders.

Hoe dichter we bij Haines Junction kwamen des te beter werd het weer en eindelijk hadden we de mogelijkheid om een heuse meeting te houden. Of zoals Wil graag hoort: een eerste samenkomst.

Naar de gletsjers>>