Bij de Kerstman op bezoek

Dag 11 Seward

Dinsdag 22 juni 2010

De dag begint goed. De zon schijnt en hier en daar zijn wat wolkjes. Er is wat lichte consternatie in de doucheruimtes. Wil signaleert een man in de vrouwenafdeling. Zij vraagt vertwijfelt of zij eigenlijk wel goed zit. Ja hoor, Wil zit goed, maar wie zal die man zijn achter dat witte gordijn? Het raadsel wordt al snel onthuld: het is Ad die tastend achter het gordijn vandaan komt. Hij mag van Adrienne zijn bril niet op doen, stel dat deze valt, en was bovendien linksaf gegaan en niet rechtsaf naar de mannenafdeling. Met het schaamrood op de kaken snelt hij weg.
Om half 10 is het al zo warm dat Paul en zelfs Marja buiten in het zonnetje zitten te lezen. Het moet dus wel warm zijn, want volgens Paul heeft Marja het bijna altijd koud.
De bus is er om kwart over 10 en iedereen stapt met een goed gevoel in. Op de boot proberen veel mensen een plekje buiten te bemachtigen. Er is zelfs één stel (vermoedelijk Amerikanen) dat een plekje buiten én binnen claimt door er hun tas neer te zetten. Sjors & Ria moeten sterk de neiging onderdrukken om de tas niet overboord te gooien. Als de boot vaart wordt het tamelijk fris en veel mensen vluchten naar binnen. Wij stoere Nederlanders blijven zo lang mogelijk buiten. De eerste stop is bij een kolonie meeuwen die op rotsen aan het nestelen zijn. De onderste hebben soms pech, als het water wat te hoog komt spoelt hun nestje weg, heel vervelend. Er zitten hier en daar ook wat aalscholvers, deze zijn met een donkere blauw – groene verenpak moeilijk te zien. Even verderop zitten een aantal Stellar Sea Lions, De bull tussen de vrouwtjes ziet er erg indrukwekkend uit. Vervolgens krijgen we een vogel te zien die qua bewegingen veel op de pinguïn lijkt, alleen deze vliegen. Als toetje zit er ook nog een berggeit met jong op de rotsen. Dit is nog eens een leuk begin van een boottocht!
Een klein stukje verder zitten een aantal papegaaiduikers. Wat een leuke vogels om te zien, vooral als ze vliegen lijkt het niet of de knaloranje pootjes er schuin onder wapperen.
Als we in open water komen krijgen we de eerste orka’s te zien, het valt niet mee om deze op de gevoelige plaat te zetten. Onze “chauffeur” neemt in ieder geval de tijd om ons flink te laten oefenen. Helaas werd het weer iets minder, zeer laag hangende bewolking en heel iets nattigheid. Als we de volgen baai invaren, klaart het weer op. We varen nu naar de Aialik Glacier, onderdeel van de Harding Icefields. Een enorme gletsjer van wel 2 km breed, 1 km dik en vele kilometers lang.

We blijven hier ruim een half uur stilliggen. Iedereen is onder de indruk. Af en toe een enorm gedonder en dan brak er weer een stuk ijs af. Meestal buiten ons gezichtsveld, maar af en toe zagen we ook nog stukken ijs vallen.
Omdat we vrij lang overal gestopt hebben, mede door het hele mooie weer, moesten we snel weer terug. We kregen nog een paar keer een glimp van een walvis te zien en een groepje Porpoise Dolfins en waren uiteindelijk tegen half 6 weer in de haven. Als afsluiting zijn we met 13 man gaan eten in een plaatselijk restaurant om uiteindelijk door de organisatie van de boottrip op 9 uur weer netjes voor de deur afgezet te worden. Wat was dit een geweldige dag!

Dag 12 Seward – Homer

Woensdag 23 juni 2010

De camping ligt een kilometer of 9 van Seward verwijderd aan een riviertje, in een dalletje. We hebben deze ochtend al volop zon. Als we weg rijden en op de hoofdweg komen is het zonnetje nagenoeg weg. Vreemde gewaarwording. We komen nog bij een uitzichtpunt wat nu dus door de bewolking aan schoonheid wordt ondermijnd.
Bij de Russian River Ferry is het behoorlijk druk . Even verderop zien we waarom: er staan tig vissers in en bij het water op zalm te vissen. Wij stoppen om even te kijken. We staan bij een paar Amerikanen waarvan het ene stel vertelt dat er aan de overkant een beer zit. Nog geen 5 minuten later komt de beer er aan. Kijkt even om zich heen (de vissers kijken naar hem), struint het water in, pakt een vis en loopt doodgemoedereerd de

struiken weer in.

Helaas voor Paul & Marja, zij waren net te vroeg weer weggelopen.
Na al diverse waarschuwingsborden te zijn tegengekomen zien we eindelijk een moose (= eland) die we kunnen fotograferen. Bijna iedereen heeft deze gezien en op de gevoelige plaat gezet.
We gaan nog even van de route af naar Kenai. Hier zien we Piet & Stieneke, Kees & Anneke, Ad & Adrienne, Paul & Marja en Rob & Wil met Karinka. We zijn allemaal wel geïnteresseerd in de Russische kerk en de andere oude gebouwen van rond 1900. De kerk is in verval en staat op het punt gerenoveerd te worden. Dat is jammer.
Omdat wij wat hongerig zijn besluiten we even snel een broodje hamburger te eten bij de Burgerbus. Een oude bus omgebouwd tot hamburger specialist. Behalve een toch wel hele dikke hamburger, die overigens heel goed smaakt, krijgen we er ook nog een portie frietjes bij. Wel lekker, maar niet echt de bedoeling.
Onderweg naar Ninilchik zien we hele mooie plaatjes aan de overkant van de baai met als slagroom op een toetje nog een moeder-eland met 1 jong en nog een eindje verder nog een moeder moose met jong die oversteken. In Ninilchik treffen we Ad, Adrienne in het kerkje binnen en Ad dacht dat hij met korte broek niet naar binnen mocht. Als Paul & Marja er ook aan komen, komt Ad ook mee naar binnen. Adrienne is druk in gesprek met de priester. Ze hebben het onder andere over de overeenkomsten en verschillen tussen het katholieke geloof en het Russische Orthodoxe. Zeer interessant. Adrienne had de priester gevraagd of ze een foto mocht maken en ze had toestemming gekregen. Paul en Marjan maken daar dankbaar ook gebruik van.
Als we weer verder rijden, krijgen we de kers op de slagroom van het toetje. Er staat een moeder moose met 3 jongen aan de kant van de weg te grazen. Al snel zijn we daarna bij Homer en aan het eind van de pier is onze camping. Als we na het eten een ommetje willen maken, worden we uitgenodigd bij Sjors & Ria. Zij hebben liters (letterlijk liters) wijn ingeslagen en willen die graag met de rest van de groep delen. Ondanks dat het eigenlijk wel fris is en er een stevige wind staat, zitten we tot half 11 in het zonnetje. Als we om 11 uur in de schaduw zitten en opbreken schijnt de zon nog steeds. Toch wel een aparte gewaarwording.

Dag 13 Homer

Donderdag 24 juni 2010

Vandaag een echte vrije dag. Geen verplichtingen, geen excursies. Iedereen blijft wat langer op bed om wat uit te slapen en ver na 10 uur vertrekken de eersten met de camper. De meesten rijden via de East End Road langs de baai en genieten van het uitzicht op de bergen en de gletsjers. Kees & Anneke, Sjors & Ria en Piet & Stieneke treffen elkaar daar toevallig en gaan gezellig met elkaar een bakje koffie drinken. Zelf rijden we ook nog de Skyline Drive een ‘Loop Road’ met uitzicht op de Homer Spit, de pier van Homer waar wij op het eind de camping hebben. We komen ook nog een moose tegen. Hij zit heel verveeld net achter een bosje. Gelukkig komt er een wandelaar aan, waar hij van schrikt, en zo kunnen we toch nog een mooie foto maken. Eindelijk zien Piet & Stieneke ook een moose, niet 1 maar wel 3 verschillende waarvan 1 met kind.
Ons drietal (Rob & Wil en Karinka) hebben vandaag gevlogen. Een vlucht van een uur bracht hen boven de gletsjers en de hele omgeving.
Aan het eind van de middag komen de vissersboten binnen met de vangst van de dag. Toeristen die een dagje zeevissen hebben beleefd kunnen met hun vangst op de foto en hun buit gefileerd en wel meenemen.

Zelf hebben we de halve dag ook nog achter de laptop gezeten, Jack om de site op orde te krijgen en Marjan om foto’s te sorteren en de dagverslagen voor de site bij te werken.

Dag 14 Homer – Anchorage

Vrijdag 25 juni 2010

Het is niet zo fijn weer, behoorlijk grauw en laag hangende bewolking. Wat een verschil met de heenreis. Ook nu komen we (uiteraard) weer langs Anchor Point, de meest westelijke highway van de USA. Het bord staat een beetje verdekt opgesteld, maar bij toeval zien we deze, dus gauw een fotootje gemaakt.

Omdat we in Homer buitenshuis ontbeten hebben, hebben we wat tijd verloren. Dus onderweg doen we niet zo gek veel. Wat boodschappen gedaan, even gestopt bij de rivier of er toevallig niet nog een beer te zien was, en een stop bij een vogelplaats, waar je veel vogels kunt spotten niet gek ver onder Anchorage.
De camping ligt pal aan de meest drukke doorgaande weg van Anchorage. Na een kleine 2 weken van bijna absolute stilte ’s nachts, is dit wel een afknapper. De campingbaas is uiterst behulpzaam door met kaartjes van Google-maps de busstop te markeren van en uit de stad, voor als er morgen iemand gebruik wil maken van het OV.

Dag 15 Anchorage

Zaterdag 26 juni 2010

Het weer is een beetje somber, maar het is gelukkig wel droog. Met 5 campers en 16 mensen gaan we naar het Alaska Native Heritage Center. Hier wordt het één en ander verteld over de 5 oorspronkelijke bevolkingsgroepen van Alaska. We wonen een dansvoorstelling bij, zien hoe vroeger de mensen woonden, bekijken een kleine tentoonstelling, bewonderen plaatselijke kunst en drinken uiteraard een kop koffie (een enorme kop, kleine kennen ze niet).

Vervolgens gaan we verspreid de stad in. Bij het spoor is een grote parkeerplaats en dat is weer aan de rand van het centrum. Er is vandaag en morgen markt de ‘Anchorage Market & Festival’, met o.a plaatselijke kunst en voornamelijk souvenirs. Ook staan er diverse kraampjes waar bij de meeste een toch wel vette hap te krijgen is. Iedereen gaat hier zijn eigen weg en we spreken af dat we om 5 uur op de camping opgepikt worden voor het diner. Karinka, Rob & Wil blijven in de stad en komen naar het restaurant. Anchorage is niet de meest eenerverende stad. Het is natuurlijk niet zo groot en oud, maar goed er is een museum en een soort trammetje waarmee je de hoogtepunten langs rijdt. Ook zijn er een flink aantal grote souvenirwinkels waar je goed je slag kan slaan.
We worden mooi op tijd opgepikt en met twee kleine busjes naar het restaurant gereden. We krijgen 2 tafels toegewezen en kunnen zelf van de kaart kiezen wat we willen eten. Het eten was heerlijk en ruim voldoende.
Toen we half 10 weer terug waren op de camping, konden we nog even lekker met elkaar in het zonnetje zitten voor we naar bed gingen.

Dag 16 Anchorage – Denali

Zondag 27 juni 2010

Nadat de dag gisteren redelijk zonnig eindigde, was het best een teleurstelling dat het vanmorgen behoorlijk regende. Toch is iedereen op tijd weg. Zelf gaan we nog bij een andere camping kijken, want deze van Anchorage lag wel aan een hele drukke weg met veel lawaai en dicht op elkaar zonder een spatje groen.
Bijna iedereen maakt een stop in Eklutna, het oudste indianendorp van Alaska. Hier is een bijzonder kerkhofje. Op ieder graf is een klein kleurig huisje gebouwd. Dat is om de geesten op aarde te houden en de kleuren bovenop vertellen wat voor leven de overledene heeft gehad. Er staat ook nog een Russisch Orthodox kerkje, waar, toen wij eraan kwamen, net de kerkdienst was afgelopen.

In het plaatsje Trapper Creek zit ene meneer Mike met zijn winkel van sinkel Helaas is hij vandaag gesloten, maar alle rommel buiten zijn winkel doet vermoeden dat je je kont niet kunt keren in zijn winkel.
Op een parkeerplaats, als we al over de helft van de vandaag af te leggen kilometers zijn, treffen we Paul & Marja en Piet & Stieneke. We maken even een babbeltje en vertellen dat we net gehoord hebben dat, als ze het wandelpad willen nemen, lawaai, in de zin van praten of zingen, moeten maken want de kans op beren is aanwezig.
Als we verder rijden wordt het zowaar droog. Nog een paar keer krijgen we een klein buitje, maar het ziet er hier toch iets beter uit en we zien zelfs af en toe de zon.
Als wij bij de camping zijn, kunnen we aan de overkant bij een lodge onze tickets halen voor de tour van morgen. Als we pech hebben, begint de tour om 6 uur. Als we de tickets hebben, zien we dat de tour om 8 uur begint. Een hele mooie tijd en voor de meesten zelfs later dan dat ze gewoonlijk vertrekken.
Een dag of 2 geleden hebben Sjors & Ria een visser gesproken in Kenai die wat vis over had. Het was de bedoeling deze in Denali op de bbq te leggen en dan gezamenlijk te eten. Als we op de camping zijn, wordt er eerst nog getwijfeld wat we doen. Maar al snel hebben we zoiets van: nu is het droog, morgen weten we niet wat voor weer we hebben. Dus er wordt hout verzameld, een vuur gemaakt, iedereen pakt iets te eten bij de vis, er worden 2 picknicktafels naast elkaar gezet en Wereldcontact zorgt voor de wijn. Af en toe krijgen we een klein buitje en met een aantal paraplu’s en een aantal glaasjes wijn is het reuze gezellig.

Om een uur of tien was de wijn op en omdat we allemaal om kwart over 7 paraat moeten staan houden we er maar mee op. Eigenlijk heel raar want de zon schijnt nog wel alsof het pas een uur of 6 is.

Dag 17 Denali

Maandag 28 juni 2010

Het viel vanmorgen niet mee om uit bed te komen. We hebben dan ook gisteren zo’n 15 flessen wijn weggewerkt met zijn allen en ondanks dat het zwaar viel uit bed te komen ziet iedereen er fris en fruitig uit.
Aan de overkant van de weg worden we opgepikt door de bus die ons het park inbrengt en, als het meezit, de dieren moet laten zien. We treffen het met het weer, het is bewolkt en de zon schijnt er iets doorheen en hier en daar zijn blauwe plekken. De temperatuur is aangenaam en het blijkt het mooiste weer van de afgelopen dagen te zijn.
Voor we het Nationale Park Denali inrijden, zien we een moose langs de kant van de weg. Helaas mag de chauffeur hier niet stoppen, maar gelukkig hebben de meesten van ons zo’n beestje al mooi op de foto staan. Het eerste wat we zien zijn heel in de verte op behoorlijke hoogte een aantal Dall Sheep. Een soort klimgeit. Na ruim een uur rijden is er de eerste pitstop. Weer een half uur later zien we het eerste echte spektakel. Een moeder Grizzly met 2 grote jongen staan een aantal meter aan de kant te eten en te spelen. Ze lopen wat heen en weer en gaan zelfs de weg op. We kunnen mooie plaatjes maken.

Tijdens deze 6 tot 8 uur durende trip ben je voor succes heel afhankelijk of de beesten zich laten zien en of je Mount Mc Kinley ziet. (de hoogste berg van Noord Amerika van ruim 6000 meter hoog die meestal met zijn kop in de wolken zit). Ook de duur van de trip is afhankelijk van wat je ziet. Kennelijk zijn de goden ons gunstig gestemd. We zien dus Grizzlyberen, diverse Karibou (een hertensoort), Dall Sheep, Mountain Goats en, wat heel uitzonderlijk is, een paar wolven, waarvan één met een stuk prooi aan de wandel is. Als extra beloning kregen we ook de top van Mount Mc Kinley te zien. Zoiets blijft mooi, of de berg nu 3000 meter is of ruim 6000, dat maakt niet zoveel uit.
Moe en voldaan kwamen we dan ook ruim 8 uur na vertrek weer aan bij het vertrekpunt. Met een paar mensen gaan we koffie drinken en uiteindelijk zijn we om even na 5 uur weer op de camping, alwaar we om half 6 bij Paul & Marja verwacht worden om de verjaardag van Paul te vieren. Het werd weer een gezellige afsluiting van de dag.

Dag 18 Denali – Fairbanks (Chena Hot Springs)

Dinsdag 29 juni 2010

Er is weer veel bewolking, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben gisteren immers een fantastische dag gehad. We rijden bijna allemaal Nenana in. Dit is vanwege het ijs op de rivier.
Het ijs op de Nenana River speelt in Nenana een grote rol en bezorgt het dorp faam tot over de grens van Alaska. Het begon met een weddenschap in 1917, toen de arbeiders van de Alaska Railroad $800 inzetten op de datum waarop het ijs van de Nenana River zou breken en de lente officieel zijn intrede zou doen. Dit groeide uit tot één van de beroemdste festiviteiten van de staat: The Nenana Ice Classic. Sommige jaren incasseerden de winnaars meer dan $300.000, omdat ze de datum en uur waarop het ijs zou breken, tot op de minuut correct hadden voorspeld. Het beslissende moment wordt gemeten met een grote houten driepoot. Een exemplaar uit de jaren 70 (dat niet wegdreef) pronkt nu als een groot statief naast de blokhut van het Visitor Center. Eenzelfde soort driepoot wordt ’s winters 60 cm diep in het ijs verankerd. Zodra het ijs breekt valt de driepoot, waardoor het uurwerk op de oever afklokt. Normaal vriest de rivier dicht in oktober. In de loop van de winter groeit de ijslaag aan tot meer dan 1 meter. In april begint het ijs te smelten om tegen het einde van de maand, of soms pas in mei, open te scheuren. Iedereen mag meedoen aan de Ice Classic. Het is leuk om de driepoot in het echt te zien, maar het dorp valt helaas tegen. Ons inziens zouden ze er meer uit kunnen halen.

Een gewild museum in Fairbanks is Museum of the North. Dit is voor nu een juiste keus. Niet alleen omdat het reuze interessant is, maar ook omdat het zowaar is gaan regenen. We zijn er dan ook bijna allemaal te vinden.
Na Fairbanks is het nog zo’n 90 kilometer rijden naar de camping. Het is een rustige weg met diverse watertjes waar mogelijk een moose zou kunnen zitten. Als wij daar rijden zien we een camper langs stil de weg staan. Meestal is er dan wat te zien. Inderdaad, het zijn Piet & Stieneke die een moose gespot hebben. Wij gaan er natuurlijk ook staan en schieten diverse plaatjes van de moose. Als wij net iets eerder dan Piet & Stieneke wegrijden, duurt het niet al te lang of wij zien weer een moose. Deze is mogelijk nog beter te fotograferen. Piet & Stieneke volgen al snel en als we bijna bij de camping zijn, zien we derde moose. En ook deze is leuk genoeg om op de foto te zetten.

Dag 19 Fairbanks (Chena Hot Springs)

Woensdag 30 juni 2010

Vandaag wasdag en als het mogelijk is de website bijwerken. We hebben ontdekt, dat we gratis kunnen meevaren op de betaalde wifi. Nu maar hopen dat de verbinding snel genoeg is. De was doen we gezellig samen met Ad & Adrienne en we krijgen tussendoor ook nog aanloop. Omdat het iets te gezellig is, komt er weinig van het bijwerken van de site. Dat moet dus maar een andere keer.
In de loop van de middag gaan we met Ad & Adrienne naar Fairbanks om te golfen. De lucht is verder opengegaan en het zonnetje is er ook bij. Onderweg zien we een stuk of 3 mooses. Eén staat langs de kant van de weg en de andere staan in het water.
We zullen dus spelen op Noord Amerika’s meest noordelijk golfbaan. Ze hebben een leuke touristpackage. Je krijgt speelmateriaal mee, een karretje om mee te rijden (hoe decadent, maar heel leuk), we mogen allemaal een clubpet of golfhanddoekje uitzoeken en aan het eind krijgen we een speciaal clubgolfballetje en een certificaat dat we daar gespeeld hebben. Al met al vermaken we ons daar ruim 3 uur en uiteindelijk zijn we tegen 21 uur weer op de camping.

We gaan in het restaurant op de camping eten (overigens goed eten). Onze ober komt uit Bulgarije en woont al een jaar of 4 in dit oord. Hij vindt Nederland helemaal top en heeft ook gewed op het Nederlandse elftal, omdat hij dat het beste team vindt. Morgenochtend moet Nederland spelen. Voor hem iets te vroeg (6 uur), maar hij neemt de wedstrijd op om deze op een later tijdstip te bekijken.

Dag 20 Fairbanks (Chena Hot Springs) – Tok

Donderdag 1 juli 2010

Vandaag bij de Kerstman langs. Ongeveer 20 km voorbij Fairbanks ligt het plaatsje North Pole en hier woont dus de Kerstman. Overigens is het hele dorp op dit thema aangepast. Kerst-thema straten zijn onder andere Santa Claus Lane, de St. Nicolas Drive, Snowman Lane en Kris Kringle Drive. Straatverlichting in de stad ziet er uit als een snoepgoed staaf en vele lokale bedrijven hebben soortgelijke decoraties. De brandweer en ambulances zijn allemaal rood, terwijl de politie auto’s allemaal groen en wit zijn. Brieven uit de hele wereld komen hier binnen en ook hier doet het hele dorp mee om deze te beantwoorden. En hier is dus ook een hele grote kerstwinkel. Op het moment dat wij er waren, was de Kerstman er ook. Niet in vol ornaat maar in zijn vrijetijdskleding. Voornamelijk de vrouwen die nietsvermoedend de winkel binnenwandelen, willen bij Santa op schoot. Eigenlijk is het geen gezicht.

Bij Rika’s Roadhouse gaan we de Tanana River over. Evenwijdig aan de weg loopt ook de oliepijp, welke met een imposante constructie de rivier over geleid wordt.
Onderweg zien we nog een beer de bosjes inschieten. In de nationale parken van West Canada zoals Banff en Jasper blijven de beren rustig in de berm doen waarmee ze bezig zijn zonder zich iets aan te trekken van de mensen die hem beloeren. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat ze daar beschermd zijn, er mag niet op hen gejaagd worden. En hier mag dat wel. Dus een mens is een groot gevaar voor een beer.
We staan vannacht weer op dezelfde camping als 2 weken geleden. Dat wordt dus weer pannenkoeken gooien voor een gratis ontbijtje.

<<Naar de gletsjers