Grand Canyon

Dag 12

Woensdag 21 september Prescott – Flagstaff

We rijden redelijk op tijd weg en zijn daarom al ruim voor 9 uur in Prescott. Volgens de boekjes zou het een oude kern hebben, wat gezelligheid zou uitstralen. Dat viel op dit tijdstip wat tegen. De meeste zaakjes waren nog gesloten en het was nog redelijk rustig. Wel zien we een zaakje met kunst dat de leuke naam Van Gogh heeft en Gallery geschreven met de G als oor. Grappig. Bij de plaatselijke VVV halen we nog een mooie wegenkaart en we rijden weer verder. We komen op redelijke hoogtes met mooie uitzichten. We rijden onder andere door Jerome een klein, leuk plaatsje met fenomenale uitzichten. Vervolgens rijden we naar Red Rock State Park, we betalen een dollar of 8 entree en gaan naar het Visitor Center. Op zich wel aardig met behoorlijk wat info en buiten een aantal wandelingen.

De wandeling die wij op het oog hadden, bleek gesloten te zijn (was bij het water en een beetje in de schaduw). We hebben nog wel een stukje gelopen, maar het was vrij warm en pal in de zon. We zijn weer snel naar de camper gegaan, nadat we wat foto’s genomen hadden en zijn het park weer uitgereden. Eigenlijk zonde van het geld, want iets verderop konden we nog mooiere foto’s maken van de Red Rock.
Via een mooie slingerweg met mooie uitzichtpunten reden we naar Sedona. Een leuk, behoorlijk toeristisch plaatsje, waar we door de hoofdstraat gelopen hebben en gelijk wat gegeten. Het laatste stuk bracht ons naar Flagstaff de overnachtingplaats voor vandaag. De camping is redelijk, geen toppertje maar wel van alles voorzien.

Dag 13

Donderdag 22 september Flagstaff – Grand Canyon

Uiteindelijk was het vanmorgen pas 10 uur dat we vertrokken. We hadden een goede internetverbinding, zowel de wifi als de mifi waren goed, dus hoog tijd om de site bij te werken. Toen dat gebeurd, was konden we rijden. We namen de zogenaamde ‘scenic route’, een afwisselende route dus. Ondanks dat deze afwisselend was, was het toch een beetje saai. De afstand was niet zo groot, slechts 140 km, dus we waren om 12 uur ter plaatse. We hadden 3 campings uitgezocht. Eén van Carel & Corry (wiens route wij volgen), één van René (een kennis die in mei het westen van USA heeft bezocht) en één die Wereldcontact voor de groepsreis aandoet. Deze laatste is vrij duur, dus die viel al af. We dachten te gaan voor die van René, maar besloten eerst te kijken of de camping van Carel & Corry nog plek had. We waren vroeg, dus dat zou zo maar kunnen. Drie jaar geleden, toen zij er waren, was deze nl. vol. En ja, er was nog plek zat. Alle ruime plekken liggen redelijk mooi tussen de bomen en hebben een eigen vuurpot en picknicktafel. We gingen een boterhammetje eten, de tas werd gepakt en we konden op pad om te zien hoe mooi deze canyon wel niet is. Er is hier een gratis bussen systeem, 3 routes die aan elkaar zijn gelust laten je een heel groot gedeelte van de Zuid-Rim zien. Je kunt op diverse plekken uitstappen, stukken lopen en weer opstappen. Het is inderdaad mooi en indrukwekkend, deze grootste canyon ter wereld. Even wat cijfers:
Grootte van het park: 4.927 vierkante km
Lengte van de Canyon: 446 km
Diepte van de Canyon: maximaal 1.829 meter
Breedte van de Canyon: gemiddeld 16 km, maximaal 29 km
Nationaal Park sinds: 26 februari 1919
Aantal bezoekers in 2010: 4.388.386

Vorig jaar waren we in Namibië, en daar is de op één na grootste canyon ter wereld, de Fish River Canyon. Het verschil tussen deze twee is, is dat die in Namibië meer grijstinten heeft, terwijl de Amerikaanse meer kleuren heeft. Een ander verschil is het aantal mensen, We denken dat we nu in een relatief rustige periode zaten, maar het was nog aardig druk. In Namibië waren we bijna alleen met de mensen van de groep. En dat geeft toch meer sfeer en grootsheid van dit natuurwonder, ondanks dat deze canyon kleiner is. Zijn we teleurgesteld? Absoluut niet. We hebben van ongeveer 5 uitkijkpunten foto’s genomen. Vervolgens een pitstop in de Village en toen met de bus naar het favoriete punt (volgen de ingewijden is dit Hopi Point) voor de zonsondergang. Om half 8 waren we terug in de camper en het begon al aardig af te koelen. Het was vandaag ongeveer 27 C en de verwachting voor vannacht is een graad of 7.

Dag 14

Vrijdag 23 september Grand Canyon – Lee’s Ferry

Nou, viel dat even mee. Wij gewapend met een extra dekbed, is het bij het wakker worden 16 C! Maar goed, na alle ochtendrituelen is het iets voor 9 dat we vertrekken. Als we nog maar net op weg zijn, zien we een drietal Mule Deers (Odocoileus hemionus) in de berm grazen. Er schijnt veel wild in dit park te zitten, behalve gisteren ook een paar van deze hertensoort, helaas niets gezien.
We hadden de afgelopen tijd toch wel een beetje het gevoel, dat we de enige camperaars waren, nou hier werd het tegendeel bewezen. We verlaten het park via de East Rim Drive (kwamen in zuid binnen) en komen ook hier zat campers tegen. Het leuke van het binnenkomen of weg gaan via deze gate, is dat je een aantal uitkijkpunten op de canyon hebt. We maken dan ook bijna op ieder punt een stop. Op de 2de stop spreken we nog een Nederlands stel, zij maken voor het eerst een camperreis. De laatste stop is bij Desert View. Ook hier is, net als in Canyon Village, een camping, een kleine supermarkt en een soort cafetaria. Alles wel een stuk kleiner dan in de Village. Het bijzondere van dit punt is de Tower. Een uit 1932 stammende uitkijktoren. Je kunt hier naar boven lopen en op de twee tussenverdiepingen zijn een aantal muurschilderingen: “Illuminating record of Indian Art”.
Als we het NP uitrijden, maken we nog twee keer een stop om een kloof in te kijken. Soms is het doodeng, dan kun je zo naar beneden storten, terwijl andere delen goed afgeschermd zijn. Langs de weg komen we verschillende kraampjes tegen met Indian Art.
Langzamerhand rijden we de woestijn weer in en behalve dat de weg geasfalteerd is en toch redelijk wat verkeer, zou je maar zo kunnen denken dat je in Namibië rijdt.
We passeerden de Navajo Bridge, een prachtige stalen brug die op een hoogte van 3537 ft / 1078 m boven de Colorado River ligt. Hier wilden we het Visitor Center bezoeken, maar deze was gesloten. We maakten wel de nodige foto’s.
Voorbij de brug sloegen we rechtsaf richting Lees Ferry en na 5 km arriveerden we om 16.00 uur bij Lees Ferry Campground, gelegen in het Glen Canyon National Recreation Area.

We vonden dit tot nu één van de mooiste campings op onze reis. Het is een National Park Camping en je staat op een plateau met weinig bomen, maar elke plek heeft een eigen picknicktafel met daarboven een overkapping tegen de zon. Het is een zogenaamde zelfsupporting camping. D.w.z. je vult een envelop in met de nodige gegevens, doet het gevraagde bedrag erin en stopt het geheel in een honestybox. Dit is een hele nette camping. Er is water en er zijn spoeltoiletten, dat is toch heel wat prettiger dan longdrops. Ondanks dat het om 22.00 uur nog behoorlijk warm is (22 C), gaan we toch ons mandje in, want we willen morgen vroeg opstaan om hier de zonsopgang te zien.

Dag 15

Zaterdag 24 september Lee’s Ferry – Page

Om even na 6 uur gaat de wekker af. Een goed kwartier later zien we de bergen fel oranje kleuren: de zon komt eraan. Dat was een mooi schouwspel. We rijden op tijd weg. Eerst rijden we nog even naar de haven, althans de plek waar de boten de Colorado River op gaan. Dat mag niet zomaar, je moet er vergunning voor hebben en er wordt zelfs een schema bij gehouden wie wanneer mag. Er staan ook nog een paar historische gebouwtjes, waarvan één met een wagenwiel tegen de gevel.
We rijden een deel van de route van gisteren weer terug. We maken nog een stop bij de ‘balanced rocks’, een aantal grote stenen die op elkaar balanceren. Als we HWY89 inslaan, is er nog een uitkijkpunt. Hier zien we waar we net een paar minuten ervoor reden. We zijn aardig gestegen en kunnen een heel eind weg kijken.
Onderweg zijn we al een flink aantal motorrijders tegengekomen. Ook bij dit punt een hele groep, de meesten op een Harley Davidson. Ongelofelijk, sommigen rijen in T-shirt met korte broek, geen handschoenen en geen helm (beperkte helmplicht in o.a. Arizona). Je zal maar vallen, zonder beschermende kleding, schaaf je zo je vel en vlees tot het bot af, brrrr.
De volgende stop is bij Horseshoe Bend. Horseshoe Bend is één van de meest spectaculaire hoefijzervormige bochten in het zuiden van Amerika in de Colorado River. Deze gigantische bocht heeft zich een paar mijl ten zuiden van Lake Powell en de Glen Canyon Dam gevormd in miljoenen jaren oude lagen van Navajo Sandstone. Rondom en binnenin de bocht bevinden zich rotswanden die meer dan 300 meter boven de rivier uitsteken. Vanaf Horseshoe Bend Overlook, gelegen op de rand van zo’n rotswand, heb je een geweldig mooi zicht op de rivier en ook op de verdere omgeving. Vanaf de parkeerplaats liepen we via een breed, zanderig pad omlaag naar het 1200 meter verder gelegen uitkijkpunt. Als je er naar toe loopt, valt de kloof niet echt op. Het is dat er vrij veel mensen lopen anders zou je nog denken, wat doe ik hier.
De boten op de rivier tonen maar klein in deze brede rivier. De afgrond is vrij diep en sommige mensen doen echt gevaarlijk om net de foto nog iets mooier te krijgen (denken ze).

Het is al best wel warm (het is dan 11 uur) en er is geen spatje schaduw. Je loopt dus het hele stuk in de brandende zon en met een kleurig parapluutje is het goed te doen in deze eigen ‘gemaakte’ schaduw. We zijn dan al heel dicht bij Page en de camping in Wahweap, die ligt in de Glen Canyon National Park. Even voor 12 uur melden we ons voor een plekje. Gelukkig is deze er, want je weet maar nooit zo in het weekend. De camping is groot en heel ruim opgezet en ziet er keurig en nieuw uit. Onze plek is aan het eind van een straatje en geeft dus aardig wat privacy. We proberen of we internet hebben en dat is er, maar het signaal is wat zwak. We proberen voor morgen een plekje te boeken naar de Antelope Canyon. De aanvraag is gelukt, nu nog maar afwachten of er inderdaad plek is op de door ons aangevraagde tijd. Omdat we nog boodschappen nodig hebben gaan we nog naar de Safeway, een groot supermarktketen in Amerika en Canada. We hebben een kortingskaart en besparen zo ruim 15 % op onze boodschappen. Gelukkig is hier ook een Starbucks :-). Daarna gaan we nog even naar de Walmart, ook een groot keten door Amerika en Canada. Altijd leuk om daar even naar binnen te stappen voor aanbiedingen. Deze keer scoren we een sportshirtje voor slechts $4. Na het shoppen gaan we nog even kijken bij de Glen Canyon Dam. Lake Powell is een kunstmatig aangelegd meer. Het meer is 299 km lang en heeft een totale kustlijn van 3150 km. De bouw van de Glen Canyon Dam begon in 1956 en eindigde op 13 maart 1963. Pas na 17 jaar (1980) bereikte het water zijn huidige peil. De diepte van het meer is gemiddeld 9 meter. In diezelfde periode is het plaatsje Page ook ontstaan. Nu is het een belangrijk watersportgebied in Arizona. Als we weer op de camping zijn, gaan we maar eens aan de was beginnen. De laundry is niet zo groot, maar gelukkig kunnen we 3 wasmachines in beslag nemen. We settelen ons in de schaduw en voor we het weten is er een half uur voorbij en is de was schoon. Nu nog even een half uurtje in de droger en we kunnen er weer een dag of 9 tegen.
En voor je het weet, is er weer een dag voorbij. Om 8 uur krijgen we bericht dat we mee kunnen naar de Antelope Canyon. Helaas niet op onze eerste tijdkeuze (half 12) maar op de 2de keus, half 2. Ze adviseren ons wel om om half 12 te komen voor het geval er annuleringen zijn. Via internet boeken we gelijk nog een nacht bij op deze camping.

Dag 16

Zondag 25 september Page

Uitslapen vandaag! Nou ja, tot half 8. Tot half 11 zitten we lekker in onze stoeltjes in de schaduw van de camper wat te lezen. Als we weggaan, gaan we bij de office even vragen wat onze nieuwe campingsite wordt. Het blijkt een andere te zijn, omdat de plek die we nu hebben, vergeven is aan een groep die ze vandaag verwachten. We komen in hetzelfde straatje maar dan aan de het begin.
Even na 11 uur zijn we bij het boekingskantoor en tevens vertrekpunt van de canyon. We moeten hier wachten tot ze de auto’s vullen die ons naar de canyon moeten brengen. Het blijkt dat er nog 4 personen zijn die wachten op een plekje. Als alle mensen weg zijn voor de half 12 rit, zitten wij er nog met zijn zessen, tot we het sein krijgen dat we als groepje van 6 op pad gaan i.p.v. de normale 10 personen. Het is ongeveer 20 minuten rijden naar de canyon, waarvan een deel door woestijnzand.
Upper Antelope Canyon werd in het jaar 1931 ontdekt door het 12-jarige meisje Sue Tsosie. Haar volk, de Navajo Indianen, noemden de kloof “Tse Bighanilini”, dat betekent: “de plaats waar water door rotsen stroomt”. De Navajo’s hebben de vondst van de canyon jarenlang geheim gehouden. Upper Antelope Canyon ligt binnen in een hoog, rood zandstenen plateau; de ingang is een smalle opening die je niet het idee geeft dat er iets bijzonders te zien zal zijn. Maar dat verandert direct nadat je naar binnen loopt, je bevindt je dan in een magische wereld tussen glooiende zandstenen wanden, die prachtige kleuren krijgen in het gefilterde zonlicht. Vooral rondom het middaguur is de lichtinval perfect.

Upper Antelope Canyon is ongeveer 90 meter lang en de wanden zijn gemiddeld zo’n 40 meter hoog. De zanderige bodem is grotendeels vlak en goed beloopbaar, ook als je wat minder goed ter been bent. Onze gids is niet erg spraakzaam, maar wijst ons wel de mooie plekjes aan om te fotograferen. Met iedere keer een andere lichtinval van boven krijg je de mooiste schaduwen. Het is aardig vol in de canyon met mensen, maar omdat je de meeste foto’s naar boven neemt heb je geen of nauwelijks last van ze. Omdat wij maar met 6 personen zijn, hebben we net iets meer tijd om te knippen. Na een uur in de canyon geweest te zijn en samen meer dan 200 foto’s gemaakt te hebben, lopen we weer terug naar de auto die ons terug brengt naar Page.
In Page aangekomen lopen we naar de Safeway om daar een paar broodjes gezond te halen, en dat samen met een cappuccino van de Starbucks maakt onze maagjes weer gevuld. Vervolgens rijden we nog even naar de Walmart om daar een wifi-versterker te kopen voor Jack zijn labtop en dan naar Page’s enige golfclub om een balletje te slaan. We kiezen er voor om helft van het aantal holes te lopen en staan dan om half 4 op de baan. We kregen het advies om bij hole nummer 10 te beginnen, want dat zou het meest scenic zijn. And scenic it was! Bij 1 hole was het zo dat als je te hard sloeg de bal zomaar 80 meter naar beneden zou storten en 1 afslagplaats was boven een afgrond, zodat je bal een drop had van zo’n 100 meter. En dan verder nog den mooie uitzichten.

In Amerika lijkt het zo te zijn, dat je altijd een cart meekrijgt. Dat is op deze baan wel fijn, want sommige holes liggen een aardig eindje uit elkaar. Als we de laatste hole aan het spelen zijn, zien we nog een mooie zonsondergang, We krijgen dan ook een seintje om er snel mee te stoppen, omdat het snel donker wordt. We leveren de spullen weer in en rijden via de Pizza Hut voor een pizza, naar de camping. Als we daar aankomen, is het inmiddels helemaal donker. Onze nieuwe plek is mooier dan de oude. We hebben een paar (kleine) bomen voor schaduw en zicht op het meer. We kijken nog even wat voor groep er staat en concluderen dat het geen Nederlandse is maar een Engelse. Na het verslag wat bijgewerkt te hebben kruipen we even na 10 in ons mandje.

Dag 17

Maandag 26 september Page – Gouldings (Monument Valley)

Vannacht heeft het iets geregend, da’s goed tegen al het stof. Als we om half 7 wakker worden schijnt het zonnetje al op de camper. Het is een hele warme nacht geweest, want het was toen al bijna 24 C in de camper. We eten buiten half in de schaduw en gaan om half 10 op pad. Het is tamelijk bewolkt maar wel warm. Om half 9 was het al ruim 26 C.
Als eerste stopten we vandaag bij het Navajo National Monument (na een kleine omweg). Bij het monument bezochten we het Visitor Center en daarna liepen we de Sandal Trail, een gemakkelijk te lopen pad met bordjes waarop veel planten en struiken langs de route beschreven werden.

Het pad leidde ons naar een mooi uitkijkpunt, waar de canyon en de Betatakin Ruin, gelegen in een 140 m hoge grot, te zien waren.
Hier bouwden de Anasazi ooit één van hun dorpen van steen en adobe (= mengsel van klei en stro, in vorm verwerkt en aan de lucht gedroogd tot bakstenen). De ruïnes waren nog steeds in een vrij behoorlijke staat en duidelijk zichtbaar. Deze pueblo (= nederzetting) Betatakin bestond uit 135 kamers en was gebouwd in een enorme nis van de Tsegi canyon. De eerste huizen stammen waarschijnlijk uit de periode tussen 1250 en 1260. De Amerikanen ontdekten deze grot pas in 1909.
Carel & Corry hadden ook een tip om te lunchen in Kayenta. Helaas was het zaakje (etablissement) gesloten. Dus zochten we een plekje langs de weg. Die kwam toch nog snel met zicht op één van de Buttes van Monument Valley. Na een paar boterhammen en een bakje koffie reden we weer verder. Toen we op het kruispunt aankwamen, waar links de camping lag en rechts het Visitor Center van Monument Valley, gingen we eerst rechts.
Ook hier moest toegang betaald worden. Er is hier een geheel nieuw complex gebouwd, een info, een souvenirwinkel (erg duur), een restaurant en een flink hotel waarvan alle kamer zicht hebben op de buttes. Ook kun je een jeeptour maken met gids die je e.e.a. vertelt over het gebied en de Navajo indianen die hier wonen. We hebben een aantal mooie foto’s genomen, de souvenirwinkel bezocht en richting camping gereden. Ook hier hadden we een mooie vrije plek aan het eind van een rij met deels zicht op een aantal buttes. Ook het sanitair is hier goed en ruim voorzien. Ook kunnen we hier eindelijk weer eens gratis (!) douchen.

Dag 18

Dinsdag 27 september Gouldings (Monument Valley) – Moab

Vanmorgen waren we vroeg wakker, het was zelfs nog donker. Toen de zon opkwam, zagen we in ons doorkijkje naar Monument Valley de boel langzaam verlichten. Op de camping wordt iedere avond een film met John Wayne vertoond, er zijn er dan ook minstens 7 in deze omgeving opgenomen, dus draaien ze iedere avond een andere. Ondanks dat we zo vroeg op waren, gingen we uiteindelijk pas half 10 rijden. We hebben namelijk een stapeltje van 812 foto’s (gemaakt in 4 dagen) uit te zoeken. Als we op weg zijn, maken we binnen 30 mijl zeker 4 stops om nog foto’s te maken van de valley. Bij één van de stops zijn stalletjes waar Nevajo indianen kettingen, armbanden, ringen en meer van dit spul verkopen. Eén van hen vertelt dat hij hier is opgegroeid en nu er nog minder werk in dit gebied is, wat bij te verdienen met de armbanden en kettingen.
Voordat we Hwy 163 verlaten zetten we de rotsformatie Mexican Hat op de foto.

Mexican Hat dankt zijn naam aan een op grote afstand zichtbare balancerende steen op een rotsblok in de vorm van een sombrero.
Vervolgens maken we een omweggetje via Hwy 261. Een klein stukje van de weg brengt ons naar Goosenecks State Reserve Een doodlopende weg leidt ons naar een parkeerplaats, voor een spectaculair uitzicht op de San Juan River. Vanaf dit punt konden we de rivier vier lussen zien maken. Een adembenemend gezicht! Als we weer op Hwy 261 rijden, komen we waarschuwingsborden tegen dat de weg verderop overgaat in 6 mijl gravelroad, stijl omhoog gaat met zeer scherpe bochten en niet geschikt is voor RV’s (zoals met in Amerika een camper noemt), bussen, auto’s met aanhanger. Na een paar mijl gaat de verharde weg inderdaad over in een gravelweg en gaan we inderdaad behoorlijk stijl omhoog en kijken we af en toe diep de afgrond naast de weg is en op sommige stukken vrij smal. Een auto die we tegenkomen, kan net langs ons heen. We komen ook 2 motorrijders tegen, eerst een man die druk aan het praten is in zijn microfoon, en iets later een vrouw die toch wel een beetje angstig kijkt. Als helemaal boven zijn, is er een parkeerplaats waar we kunnen stoppen om foto’s te maken van het uitzicht en sommige delen die we net gereden hebben. We zien de beide motorrijders ook nog langzaam zakken. Als we op het punt staan weg te rijden komt er een hele grote camper (formaat touringcar) met een lange aanhanger achter zich. Hoe durven ze! Als we 100 meter gereden hebben, snappen we waarom ze durven (tot de parkeerplaats) De weg is een stuk breder en je zit dan op een plateau wat behoorlijk begroeid is, maar goed ze zullen toch moeten dalen. Als wij een kwartiertje later lunchen, zien we tot onze stomme verbazing de combinatie langsrijden. Op de één of andere manier hebben ze het spul kunnen draaien.
Vervolgens rijden we een flink aantal mijlen (of kilometers zoals u wilt) voordat we weer gekieteld worden door een bijzonder rotsformatie: ‘Church Rock’.

Als we weer een eindje verder moeten stoppen voor wegwerkzaamheden, zouden we bij ‘Wikson Arch’ staan. In eerste instantie valt het niet op, maar door schuin achter ons te kijken zien we inderdaad een boog in de rotspartij.
In Moab is, jawel, een Starbucks. We halen onze broodnodige shot en gaan onder een boom aan een picknicktafel zitten waar ook een vakantieganger zit die zijn reis met metgezel per fiets afleggen. We raken aan de praat en hij vertelt dat hij samen met zijn vriendin (ze komen uit Zwitserland) zo’n 4 maanden geleden in Anchorage (jawel Alaska) hun reis begonnen zijn, inmiddels 6000 km hebben afgelegd (ongeveer 80 km per dag) en nog een maand te gaan hebben. Nee, ze hebben niet zolang vakantie, maar ‘gewoon’ hun baan opgezegd en zijn gaan reizen. Respect!
De camping die wij op het oog hadden, blijkt vol. In de office vertellen ze dat er zat campings zijn en dat de buren wel vol zullen zitten. We kijken toch bij de buren en er blijkt plek zat te zijn. Het is een nette camping met aardig wat bomen voor schaduw, de douches zijn gratis (!) en er is een zwembad. Om 5 uur is het op onze thermometer nog 32 C. Zo gauw de zon achter de bult is verdwenen koelt het snel af. Om 8 uur is het nog slechts 18 C.

<< Big Sur, Universal Studios en Joshua Tree NP

Big Sur, Universal Studios en Joshua Tree NP

Dag 6

Donderdag 15 september Watsonville – Big Sur

Om 7 uur loopt de wekker af; helaas kunnen we pas om 8 uur aan de was beginnen en dat houdt in dat we op zijn vroegst om half 10 kunnen rijden. Omdat we gisteren na 6 uur binnen kwamen, was de office op dat moment al gesloten, dus moeten we ook nog betalen. Er is een vrij grote goed gevulde campwinkel. Hier kunnen we onze vergeten thee en koffie gelukkig kopen. Uiteindelijk is het 10.15 uur eer dat we op weg kunnen. De weg langs de kust is een hele bekende en is een must do als je van SF naar LA rijdt. In Monterey zijn we even gestopt. Omdat het zwaar bewolkt is, maakte het een beetje een sombere indruk. We zijn hier niet al te lang gebleven mede omdat we al een achterstand hadden vanwege de was. De weg naar 17 miles scenic drive was redelijk snel gevonden. Een mooie route leidde ons langs de oceaan en gaf mooie uitzichten. Omdat het nog steeds bewolkt was (maar niet koud), gaf het een grillige indruk. The Lone Cypress staat hier al 250 jaar en is mogelijk één van de meest gefotografeerde punten. De boom heeft het er duidelijk moeilijk mee, want wordt ondersteund en vastgehouden door kabels.
Het stikt hier van de golfbanen en dure huizen, niet bedoeld voor Jan Modaal. Eén van de banen had een afslagpunt tussen een uitkijkpunt en de oceaan. Een beetje slechte golfer zou je maar zo kunnen raken met de bal. De hole van deze afslag is de meest gefotografeerde hole ter wereld.

Ook Pebble Beach bevindt zich hier. Deze baan hoort tot de top 6 van ’s werelds mooiste banen. (en mogelijk ook één van de duurste). We hebben hier wat rondgekeken en geluncht. Nu zou je denken dat dat ook duur is, maar dat viel reuze mee. Anders hadden wij hier vast niet gegeten :-).
Bixby Creek Bridge is een open boog brug. Het ligt 13 mijl van Carmel en is van historisch belang, omdat het de diverse dorpen met elkaar verbindt. Vroeger deed men er 3 dagen over om heen en weer van Monterey naar de Big Sur River te reizen. De brug is 218 meter lang, 85 meter hoog en de grootste overspanning is 98 meter. De bouw duurde ongeveer 15 maanden en de brug is ook één van de meest gefotografeerde objecten van de West kust. Onze camping is de Pfeifer Big Sur State Park. Een mooie camping met plekken gelegen tussen de bomen en langs Big Sur River. Het sanitair is er netjes en er zijn zelfs warme (betaalde) douches.

Dag 7

Vrijdag 16 september Big Sur – Lake Cachuma State Recreation Park

Bij het wakker worden was het slechts 13,4 graden in de camper. Een vrij koele nacht is het dus geweest. Ondanks dat we onder 1 dun dekbedje lagen hebben we het niet koud gehad. Zo uit het bed is het frisjes en dan is het gaskacheltje een uitkomst en binnen een paar tellen is het behaaglijk met 18 graden. We rijden weer een mooie route, vooral het begin is erg bochtig. Als we een stuk langs de kust hebben gereden, zien we beesten op het strand liggen. Het is niet duidelijk of het zeehonden of zeeleeuwen te zijn. Een eindje verderop staat er een bord ‘Sealions’, er is een grote parkeerplaats en er staat een bord dat vandaag de lions aan de rechterkant het beste te zien zijn. In 1990 werden er een aantal gespot langs deze kust. In 1992 werd de eerste pup geboren en in 1996 meer dan 1000. Tegenwoordig is dit aantal verviervoudigd. De colony bestaat nu uit 15.000 dieren. Sinds 1997 hebben vrijwilligers hier een belangrijk aandeel in. Ook nu staan er twee vrijwilligers die informatie geven.

Onze tweede stop is Cambria. We zetten de camper op een parkeerplaats en Jack probeert of hier wifi is en ja hoor, even de mail checken om te kijken of er iets bijzonders is. Hier in Cambria is het Nit-Wit Ridge. Een huis dat geheel is opgebouwd uit afval en schelpen. Het is 60 jaar geleden gebouwd door captain Nit Wit de bijnaam voor Art Beal.

In San Luis Obispo (de plaats is precies gelegen tussen SF en LA) bezoeken we een missiepost uit 1772. In deze plaats doen we ook nog wat inkopen bij een grote supermarkt. De aardige cassiere vraagt of een bonuskaart hebben, die hebben we niet. Ze pakt uit haar schort een kaart en zo krijgen we toch nog een korting van $2,84.
Omdat er op het eerste stuk, tijdens alle bochten een kastdeurtje open ging en er twee borden uitvielen en in 1000 stukken kapot gingen, kochten we bij een “Dollar Tree”-winkel 2 borden en een paar batterijen voor de koplampjes. Op de campings kan het namelijk erg donker zijn aangezien er meestal geen straatverlichting is.
We besluiten een paar kilometer om te rijden via Solvang. Een plaatsje met een Deense achtergrond en dit weekend is er een soort oktober feest met braderieën en andere feestelijkheden. Een aantal mensen loopt ook verkleed rond met zogenaamde Vikingkledij. We zoeken hier een restaurantje, want het is inmiddels half 6 geweest en de maag begint een beetje te knagen. We vinden een restaurantje en ruim een uur later staan we weer buiten met een gevulde maag. Tegen half 8 komen we op de camping aan en het is al bijna donker. We mogen onze eigen plek uitzoeken en dat valt niet mee zonder straatlantaarns.

Dag 8

Zaterdag 17 september Lake Cachuma State Recreation Park – Malibu Creek State Park

Om half 7 werden we gewekt door het gekwetter van vogels en een raar geluid dat een beetje deed denken aan kikkers. Het blijken een stel spechten te zijn die in de paal, die de stroomdraden van de grond houdt, al een paar mooie gaten hebben gemaakt. Na een half uurtje zijn we eruit gegaan, ontbeten, het verslag verder geschreven en klaar gezet voor als we een goede internetverbinding hebben. De meeste verbindingen waren bij Starbucks via de telefoon. Het enige wat je dan een beetje kunt doen is een foto en berichtje achterlaten op facebook. Om 9 uur zijn we gaan rijden richting Santa Babara. Al snel lijkt de zon door te komen, maar dat is maar even. Als we weer bij de kust zijn, hangt er weer diezelfde bewolking als de afgelopen dagen. Dat doet Santa Barbara ook geen goed. Het wit van de huizen lijkt daardoor wat grauw en de rode pannen zijn wat bruin-oranje. Net als we zeggen ‘zal hier ook een Starbucks zijn’ zien we deze aan de overkant, Aangezien het koffietijd is, gaan we dat hier maar doen. Hoe vervelend weer ?. We hebben nog even wat rondgelopen en zijn toen naar het infocentrum gegaan. Deze viel erg tegen, een piepklein gebouwtje en het was er overvol. Aan de overkant was de pier, deze opgelopen en zagen op het strand het creatieve van de bedelaars. Er lagen dekens met daarop bijvoorbeeld een potje waar je vanaf de pier een muntje in kon mikken. Aan het eind van de pier waren wat eettentjes en souvenirwinkeltjes, niet echt spectaculair. We liepen weer terug naar de camper en zetten koers naar Malibu. Helaas keken we teveel naar de navigatie. Deze doet meestal de snelste route en dat was dus eigenlijk dus niet de bedoeling. Zodoende reden we via de hwy 101 en niet de 1 richting de camping. Ondertussen was het weer flink opgeknapt een blauwe lucht en een paar graden erbij.

Omdat we nu moesten omrijden voor Malibu lieten we dat maar liggen, dus direct naar de camping. Deze camping is in gebruik geweest door 20th century Fox studio’s van 1946 tot 1974. Er werd oa M*A*S*H opgenomen. We hebben hier lekker in het zonnetje gezeten en wat gelezen. Heerlijk! Het koelde vrij snel af wat een koude nacht voorspelde.

Dag 9

Zondag 18 september Malibu Creek State Park – Lake Perris State Park

En inderdaad, het was vanmorgen 12 graden en een beetje in de camper, frisjes dus. En we deden het kacheltje even aan om de kou uit de camper te halen. Even na 9 waren we op weg naar LA. Ondanks dat het vroeg was, waren er al heel wat mensen op de been. Zes banen breed richting LA. Als je de Mulhollandroad rijdt, kun je de beroemde Hollywood letters tegen de berg zien. Wij gingen deze weg vanaf de westkant in. Dat was niet zo handig, want de weg ging over in een gravelroad. Dat maar niet gedaan, mede omdat de weg vrij ver omhoog gaat. Dwars door een woonwijk reden we terug naar de hoofdweg. Even later kwamen we weer de Mulhollandroad tegen, nog maar een poging. Het blijkt dus een gigalange weg te zijn want we zaten nu waarschijnlijk ergens in het midden. We kwamen wel hoog met een mooi uitzicht. Omdat dit vrij veel tijd in beslag nam, zijn we maar snel naar Universal Studio’s in Hollywood gegaan. Dit is een soort amusement park met als hoogte punt de studio’s. We zijn eerst naar het spookhuis gegaan. Met wel leuke trucjes, waar je echt van kon schrikken. Zoals een lijk dat plots naar voren schiet als jij langsloopt. Bij veel publiek leidde dat tot gegil wat voor de overige mensen weer leuk was. Daarna gingen we naar de hal waar special effect, zoals deze in films gebruikt worden, werden getoond. Een beetje flauw gedoe. Meer ook hoe ze dit in de jaren 60 en 70 deden Daarna gingen we Jurassic Park in. Met zo’n 20 mensen zaten we in een bootje waar we onderweg dinosaurussen in allerlei maten en uitvoeringen tegenkwamen die je te pas en te onpas nat konden maken met als hoogte punt: je werd omhoog getakeld en losgelaten van een hoogte van 84 feet in een stroomversnelling zodat het water alle kanten uitspatte wat vooral voor de mensen voorin en aan de zijkant een flink aantal spetters opleverde.

Na Jurassic gingen we naar de Terminator in 3D met speciale brilletjes natuurlijk. Het verhaal was maar zozo, het geluid oorverdovend, maar het was wel bijzonder om te zien. En het grappige was dat de stoelen waar we op zaten, op een gegeven moment iets gelift werden en later in de film vielen we met een schokje naar beneden. Natuurlijk wel op een spannend toepasselijk moment. Er is ook een mini-museum met een paar kostuums en andere relikwieën uit bekende films. Na wat gegeten te hebben, moesten we natuurlijk ook nog naar de studio’s. Dat nam wat meer tijd in beslag dan we gedacht hadden. Langzaam schuifelden we in een lang lint naar de ‘cars’ (4 in een rij waar bij elkaar zo’n 200 mensen zitten ) en de (soort) tourleader, de man die alles aan elkaar lult, eh praat. Die man legt e.e.a. uit welke studio’s waar voor dienen bijvoorbeeld geluidsstudio’s. Ook rijden we door een nepdorp. Dat zijn een aantal gevels van bijvoorbeeld een stad en een kerkplein. Deze laatste is o.a. gebruikt in de film ‘Back to the Future’ en de tv-serie ‘Ghost Whisperer’. Gelijk krijgen we op beeldschermen de voorbeelden te zien. Grappig dat zulke stukjes uit het nepdorp niet herkend worden als hetzelfde. Want dat plein is nog vele malen meer gebruikt. Ook is er de chique straat waar ‘desperate housewives’ wordt opgenomen. Natuurlijk zijn er ook delen ingericht voor cowboyfilms, Spaanse scènes etcetera. We gaan ook een hal in waar we in 3D stukjes zien van de nieuwe King Kong film, (we blijven overigens allemaal in het treintje zitten). Wat ook nog spectaculair was een overstroming en in één van de hallen een aardbeving. We rijden een ‘metrostation’ in en alles begint te trillen, je hoort gegil, er stort een deel van het dak in en er komt water naar binnen gestroomd. Al met al duurde deze tour inclusief het in de rij staan/schuifelen bijna 2 uur. We gaan snel naar de uitgang en merken dat het nu, ondanks dat het al tegen 5 uur loopt veel drukker is dan vanmorgen om 11 uur. Omdat dit allemaal veel meer tijd in beslag heeft genomen dan we aanvankelijk van plan waren rijden we richting camping. We maken nog een stop bij een (enorm grote) Walmart. Hier halen we beltegoed om met onze mifi te kunnen werken. Ondertussen is het donker geworden als we bij de camping aankomen. Lang leve onze voorbereidingen via google maps en de navigatie in de camper. Als we onderweg bedacht hadden, dat we naar deze camping zouden gaan, hadden we mogelijk de camping niet kunnen vinden.

Dag 10

Maandag 19 september Lake Perris State Park – Joshua Tree NP

Wat een verschil met gisterochtend, het was nu ruim 20 C in de camper. De camping is overigens best wel groot en op het deel waar wij staan, zijn nog 2 campers. En dan te bedenken dat het in het weekend overvol kan zijn.

We waren eerst van plan om in Palm Springs een golfbaan op te zoeken, maar we besluiten dat dit niet zo verstandig is met temperaturen van 37 C. Er is ook een ‘tramway’ een kabelbaan naar 3300 meter hoogte. Lijkt ons wel leuk om te doen. Helaas is het gesloten tot 26 september vanwege onderhoud. We rijden Palm Springs in. De hoofdstraat (downtown) heeft niet veel te bieden. Gelukkig is er wel een Starbucks voor onze broodnodige dosis. In een hoeden en petten winkel stappen we nog even naar binnen. De Halloween is in aantocht en dat zie je ook hier. Er zijn een flink aantal verschillende modellen en uitvoeringen van goedkoop tot prijzig. We kopen allebei een exemplaar, Jack een hoedje en Marjan een maffe pet. We merken op dat het hier wel heel warm is, geef ons maar Alaska! We gaan weer naar de camper en rijden naar de camping welke gelegen is in het Nationale Park ‘Joshua Tree’. Joshua Tree NP (2250 km2) dankt zijn naam aan de Joshua boom (Yucca brevifolia) die wel 10 m hoog kan worden en 900 jaar oud. We kopen bij de entree een jaarpas welke ons toegang geeft voor alle nationale parken (NP) van Amerika. We gaan hier een kort wandelingetje maken, de Hidden Valley Nature Trail Lengte: 1600 meter (loop). Hidden Valley is een gebied dat compleet omsloten wordt door opeengestapelde granieten rotsblokken. De plek was vermaard als schuilplaats van veedieven. Tussen de keien ligt een pad met een lengte van 1 mijl, waarlangs veel cactussen, Joshua Trees en andere planten groeien en waar ook veel dieren leven. De plantjes hebben we wel gezien maar de beestjes niet. Gelukkig waait hier een zacht briesje, dat maakt wel het verschil. We komen halverwege nog een stel tegen die lopen te puffen en te steunen en vragen aan ons of het beter is terug te lopen of door te lopen. Of wij dat weten. Wij adviseren wel door te lopen want ze zijn vast al wel op de helft. En dat blijkt later ook te kloppen. Het is een leuke korte wandeling die je een kleine indruk geeft van het park. Vervolgens rijden we richting de camping. Degene die we gepland hadden was gesloten, maar gelukkig zijn er wel een stuk of 9 in dit park. We rijden een klein eindje terug en gaan dan op de Hidden Valley camping staan.

Een simpele camping voor $10, die je in een envelop moet doen en dan in een honestybox moet deponeren. Het zijn leuke plekken met een eigen picknick tafel. Er zijn geen aansluitingen en er is zelfs geen water. Wel zijn er hele nette long drop toiletten. Onze picknick tafel staat al snel in de schaduw en het is er dan lekker vertoeven met een magazine.

Dag 11

Dinsdag 20 september Joshua Tree NP – Prescott

Het is 20 over 7 als we wegrijden en nog frisjes. Het was bij het wakker worden 15,5 C in de camper. Een temperatuurverschil met gistermiddag van 20 C! Er zijn hier maar weinig beestjes, een paar hele kleine squirrels (nog geen 15 cm), een enkel vogeltje en deze ochtend 1 konijn. Omdat het nog zo vroeg is, zie je de dauw op de struikjes. Dit is mogelijk het enige vocht op een dag, want het ziet er niet naar uit dat het veel regent. De afstand tussen Twentynine Palms en Parker is 100 miles. In het begin zie je nog wel een paar huisjes (hoewel huisjes, als het onze schuur zou zijn zou je het afbreken omdat je bang bent dat het snel instort) maar na een paar km is het niets. Eén lange weg, een beetje golvend met een aantal bergen. Het is een vrij saaie weg die ons enigszins doet denken aan Namibië, behalve dan dat nu de weg geasfalteerd is. Op een gegeven moment rijden we langs het spoor, we zien een aantal wagons en een vrachtwagen wordt geladen met het een of ander. We zien ook nog een half ingestort cq verbrand voormalig benzinestation en een hekwerk met heel veel (oude) schoenen. Zo’n hekwerk hebben we ook in Nieuw Zeeland gezien en deze hing vol met bh’s. Als we vlakbij Parker zijn, wordt de omgeving wat groener. Dit is duidelijk de invloed van de Colorado River. We maken een stop in Parker voor de nodige boodschappen en om te tanken. We doen de boodschappen bij de Safeway, een supermarktketen die ook in Canada te vinden is. We hebben van deze winkel een bonuskaart, dat is mooi werk want het scheelt ons ruim $20,-. In deze supermarkt is ook een Starbucks, natuurlijk moet hier een cappuccino gekocht worden voor onderweg. Langs de weg zien we enorm grote cactussen, deze zijn wel een meter of 3 hoog. We krijgen zo het idee dat we in Mexico rijden.

Voorbij Salome wordt de omgeving wat groener, maar de weg blijft recht en lang.
Als we links Hwy 89 op gaan, verandert de lange rechte weg in een weg naar boven. Het bijzondere van de weg is dat het tegemoetkomende verkeer iets hoger rijdt. Zowel zij als wij hebben 2 rijbanen tot de beschikking. Ze hadden zeker geld over in Arizona. Als we op 1500 meter hoogte zijn, komen we op een plateau waar een dorp is.

<< Lion King en meer Grand Canyon >>

Lion King en meer

Dag 4

Zondag 11 september

Vandaag willen we naar de ferry’s en eventueel WTC. (het wordt niet meer op prijs gesteld dat we Ground Zero zeggen). Als we op de bus zitten, krijgen we gelijk te horen dat de 3 haltes die wij willen aandoen vandaag tot verboden gebied zijn verklaard. De herdenking 9-11 is in volle gang en dat betekent dat we onze plannen moeten wijzigen. We nemen een kijkje bij Macy’s, een enorm groot warenhuis. Ze hebben daar ook een Starbucks, dus ook maar een bakkie gedaan. Ondanks dat het niet zo’n heldere dag is vandaag, gaan we toch naar het Empire State Building, nu weer het hoogste gebouw van New York sinds de Twin Towers om zijn.

Het gebouw meet 381 meter. Op de 86e en 102e kun je genieten van het uitzicht. Wij hebben beide uitzichtpunten genomen. In de verte zie je Central Park en dat lijkt dan niet zo groot. Vervolgens lopen we via New York Public Library naar Grand Central Terminal (ook wel Grand Central Station genoemd). Dit kopstation heeft de meeste perrons ter wereld: 44 perrons, en 67 sporen. Het station werd geopend in oktober 1871, maar het tegenwoordige gebouw is geopend in 1913. De centrale hal is heel groot en indrukwekkend. Er is hier ook een foodcourt en we besluiten hier wat te eten. Hierna zoeken we onze bus weer op en laten ons afzetten op Times Square. We besluiten nog even naar het hotel te gaan voor we naar het theater gaan. De voorstelling van de Lion King start om half 7 en de zaal met 1621 stoelen is aardig vol. De kostuums zijn erg mooi en ook de veranderingen van het toneel zijn indrukwekkend. Al met al is het een mooie voorstelling.
Na de voorstelling lopen we via Times Square weer terug. Ook TS ziet er nu het donker is anders uit. Het licht van alle reclameschermen schreeuwen je tegemoet en het is nog steeds erg druk hier. Er is hier ook een 3 verdiepingen tellende M&M winkel. De hele winkel ruikt er naar en behalve de snoepjes zijn er ook allerlei dingetjes te koop waar een M&M afbeelding opstaat zoals: pyjama’s, hemdjes, oorbellen, poppetjes en nog veel meer. Tegen 10 zijn we weer terug in het hotel na weer een indrukwekkende dag.

Dag 5

Maandag 12 september

Vandaag gaan we naar het WTC en de ferry. De zon is er volop bij en dat maakt het weer een stukje warmer dan gisteren. We hadden gehoord dat je kaartjes moest hebben om het monument, dat gisteren is onthuld, van dichtbij te kunnen zien. Als we daar zijn horen we dat de kaartjes tot oktober al zijn uitverkocht. Op zich jammer want de 2 waterbassins die gemaakt zijn, op de plek van de torens, zien er op de plaatjes mooi uit. Maar ook de directe omgeving is nog indrukwekkend. Op de plek zelf wordt nog volop gebouwd en is afgezet, maar een hekwerk hangt vol met witte linten en langs de weg tegenover het WTC is een soort monument waar gisteren ook bloemen zijn gelegd.

We hebben hier een tijdje rondgekeken en zijn toen naar de ferry gelopen. Ook hier is het erg druk en er staat een behoorlijk lange rij mensen voor de ferry. Ze staan in de brandende zon en daar hebben wij geen zin in. Verderop is de ‘Staten Island Ferry’ deze is gratis en gaat redelijk dicht langs het Statue of Liberty. Deze ferry is vrij groot en er bergt aardig wat mensen. Alleen al het dek waar wij zaten konden ruim 1600 mensen op. We maken zo 2 keer een tochtje van een klein half uurtje en hebben goed zicht op het Vrijheidsbeeld. We stappen daarna weer op de Hop On-bus en laten ons weer afzetten op Times Square. Bij het Rockefeller Center gaan we nog even naar binnen en daarna weer terug naar TS om op de tribune te zitten en gewoon te kijken naar al die mensen die daar lopen en het verkeer dat maar heel langzaam doorstroomt. Tegen 7 zijn we weer terug in het hotel na een vermoeiende dag.

Dag 5

Dinsdag 13 september

Alweer de laatste dag. Deze is gereserveerd voor Central Park en eventueel een museum. Het is behoorlijk warm en de koelte in de schaduw van de bomen in het park is lekker. Om wat cultuur op de doen wilden we toch wel een museum bezoeken. Bij het MET-museum is een mooie trap waar je kan zitten. Vandaag schijnt dus de zon en het is er lekker om even te zitten. Vooral nu er 5 mannen en een bassist muziek maken. Er wordt een aantal bekende nummer a cappella gezongen. We kopen nog een cd van hun en lopen toch maar het museum binnen. Het is er lekker koel. De prijs is vrij hoog $25,-. Dat vinden we toch wel vrij veel geld, en in de hal en souvenirs winkel zien ook een klein beetje van wat het museum te bieden heeft. Niet echt ons ding. We proberen het volgende museum aan de overkant. Dit is het Guggenheim, een mooi gebouw aan de buitenkant. De entree is $18 en dat is toch iets aantrekkelijker. Ook hier is het aanbod vrije veel kunst en we besluiten toch maar weer naar buiten te gaan en te genieten van het mooie weer. We lopen het park weer in en via onder andere het kasteel en ‘The Mall’ (een mooie laan die bekend is van Kramer vs Kramer) lopen we het park weer uit.

Ondertussen is de middag al weer een eind gevorderd en via een Starbucks lopen we weer naar het hotel waar de shuttle ons om 6 uur zal oppikken om ons op de luchthaven weer af te zetten en waar we de shutlle voor het airport hotel kunnen nemen. Ondertussen is het 7 uur en hebben we nog niet gegeten. Voordat we naar het hotel gaan eten we wat op het vliegveld. Hier zijn eettentjes genoeg. Het hotel is beter qua voorzieningen dan die in de stad terwijl het allebei 3 sterren zijn. Jammer dat we hier alleen maar slapen en dat we morgen al weer vroeg op moeten. We zullen de shutlle van 7 uur nemen, dat houdt helaas in dat we geen gebruik kunnen maken van het waar meer uitgebreide ontbijtbuffet.

Dag 5

Woensdag 14 september New York – San Francico – Watsonville

Even voor zes staan we op. Het ontbijt blijkt iets uitgebreider te zijn dan we hadden gedacht. Dat is dus een meevaller. Om 7.20 uur zijn we op het vliegveld, inchecken en nog even een koffie en dan om half 9 het vliegtuig in en de lucht in voor een ruim 6 uur durende vlucht en 3 uur tijdsverschil. Aangekomen in San Francisco besluiten we een taxi te nemen naar de camperverhuurder. Oeps, dat hakt flink in op het vakantiebudget. 🙁 De formaliteiten hier gaan soepeltjes. De camper is al een wat ouder beestje, dat zal aan het eind van het seizoen wel eruit moeten. Maar alles doet het en er lijkt niets zomaar uit elkaar te vallen. Na de boodschappen is het ondertussen al 3 uur geweest voor we echt op pad kunnen. We krijgen nog een paar fikse files voor onze kiezen en zijn uiteindelijk tegen half 8 op de eerste camping. We hebben voor een KOA gekozen omdat hier alle voorzieningen zijn. Na bijna een week hotels moet er toch het één en ander gewassen worden. De laundry sluit al snel dus de was zullen we morgenochtend moeten doen. Om 10 uur doen we het licht uit voor onze eerste nacht in de camper. Met de 3 uur tijdsverschil in acht genomen is het al behoorlijk laat.

<< New York Big Sur, Universal Studios en Joshua Tree NP >>

New York

Dag 1

Donderdag 8 september

Wij gaan met de auto naar Ede om daar de trein te pakken. De trein die we op het oog hadden reed weg toen we kaartjes aan het kopen waren. Geen probleem, we moeten toch wat eten. Op Schiphol hebben we deze keer het Mercure Hotel. Dit hotel ligt achter de douane. Helaas kunnen we nog niet inchecken en gaan dus met de koffers door de douane. Het hotel is snel gevonden en het inchecken gaat snel. We hebben een mooie, best wel ruime kamer en het oogt allemaal vrij nieuw. Eén min puntje: het is er vrij warm binnen en de koeling staat om het laagst. We trakteren ons zelf op een meegebracht flesje wijn met wat chippies.

Dag 2

Vrijdag 9 september

Na een niet zo lange nacht worden we om 6 uur gewekt. Omdat we gisteravond al gedoucht hebben, scheelt dat gelukkig iets in de opstarttijd.
Na 5 minuten lopen kunnen we aansluiten in de nog niet zo lange rij voor de incheckbalie. Het blijkt dat we maar liefst 45 kilo aan bagage hebben. Slechts 1 kilo over. Gelukkig zit hier ook een stapel tijdschriften bij, zodat we op de terugreis plek hebben voor de aankopen daar. Het inchecken liep dus redelijk snel en we hebben tijd over om bij Starbucks een koffie met een broodje te nemen.
Als we bij de gate aankomen, blijkt dat het toestel vertraging heeft opgelopen bij het vertrek in Washington. Daar kregen wij nog een extra beetje vertraging bij, omdat een gezin zat te kloten met een autostoeltje. Uiteindelijk vertrokken we 3 kwartier later dan gepland, maar gelukkig hebben we nog wel een klein beetje tijd kunnen inhalen.
Om ongeveer half 12 landden we op Newark. De douane formaliteiten verliepen soepeltjes en de airtrain naar de shuttlebus was ook snel gevonden. Alleen vertelden ze er niet bij dat dit de shuttlebussen naar de hotels om en nabij het vliegveld waren. Een vriendelijke mevrouw vertelde ons dat we één station terug moesten voor de shuttlebussen naar het centrum. Daar aangekomen konden we gelijk instappen. Dicht op elkaar gepakt reden we naar het centrum. Wat een verkeer, dan rijden ze op de meest linkerbaan en op het allerlaatste moment blijkt dat ze rechtsaf moeten en met een hoop getoeter lukt dat prima. We worden voor de deur afgezet, dat is dus netjes geregeld.
We hebben een hele ruime kamer, de inrichting is wel een beetje gedateerd en de doucheruimte is niet erg praktisch, maar we hoeven hier ook alleen maar te slapen. We verkennen de omgeving een beetje (we zitten vlakbij Central Park) en eten ergens pizza. Met een tijdsverschil van 6 uur is half negen een mooie tijd om te gaan slapen.

Dag 3

Zaterdag 10 september

Na een lange nacht worden we om 7 uur door onze wekker gewekt. We doen redelijk rustig aan en eten beneden in het hotel. Het ontbijtbuffet is goed en met een volle maag kan de dag voortgezet worden. Op de kamer verzamelen wat info over hoe we de dag gaan inrichten. We gaan een hop on/hop off-bustour doen. We besluiten de kaarten die we via internet gekocht hebben, te voet op te halen. We lopen via een omweg een deel van de route uit een boekje. De route loopt o.a. langs de rand van Central Park, via een museum, Carnegie Hall en Rockefeller building naar Time Square. Bij Rockefeller gaan we naar boven (67e verdieping) voor een mooi uitzicht over de stad. Er was net een buitje regen gevallen, maar ondertussen was het weer droog en klaarde de lucht weer op.

Na verschillende foto’s genomen te hebben, vervolgen we onze tocht via de Starbucks naar het theater om onze bestelde tickets voor de Lion King op te halen. Onderweg komen we nog de optocht tegen die gehouden wordt ter herdenking van de aanslagen op het WTC morgen 10 jaar geleden. Nadat we de tickets hebben, gaan we de kaartjes ophalen voor de bus. Het is inmiddels half 3 als we op de bus stappen. De tour bestaat uit 2 delen en vandaag doen we de noord tour. We maken maar 1 stop en dat is bij het museum die gratis is bij deze tour. Niet echt een aanrader. De naam (museum of the city of New York) doet ons vermoeden dat het over de geschiedenis van New York gaat. Er hangen een aantal foto’s van het WTC van begin jaren 70 en zoals de plek er nu uitziet, alle foto’s genomen op grote afstand. Verder hangen er nog wat vrije expressie schilderijen van het WTC, zijn er 4 kamer ingericht zoals dat in 1800 zoveel eruit moet hebben gezien en daar hield het wel mee op.

Lion King en meer >>

Reisschema

dag datum vertrek – aankomst
1 donderdag 8 september 2011 Wolfheze Schiphol
2 vrijdag 9 september 2011 09.15 vliegen 11.40 New York
3 zaterdag 10 september 2011 New York
4 zondag 11 september 2011 New York
5 maandag 12 september 2011 New York
6 dinsdag 13 september 2011 Luchthaven NY
7 woensdag 14 september 2011 08.30 vliegen 11.53 SF Watsonville
8 donderdag 15 september 2011 Watsonville Big Sur
9 vrijdag 16 september 2011 Big Sur Lake Cachuna
10 zaterdag 17 september 2011 Lake Cachuna Malibu
11 zondag 18 september 2011 Malibu Lake Perris
12 maandag 19 september 2011 Lake Perris Joshua Tree NP
13 dinsdag 20 september 2011 Joshua Tree NP Prescott
14 woensdag 21 september 2011 Prescott Flagstaff
15 donderdag 22 september 2011 Flagstaff Grand Canyon
16 vrijdag 23 september 2011 Grand Canyon Lees Ferry
17 zaterdag 24 september 2011 Lees Ferry Lake Powell/Page
18 zondag 25 september 2011 Lake Powell (page)
19 maandag 26 september 2011 Lake Powell Gouldings/monument valley
20 dinsdag 27 september 2011 Bluff Moab
21 woensdag 28 september 2011 Moab Arches NP
22 donderdag 29 september 2011 Moab Canyonlands
23 vrijdag 30 september 2011 Moab Torrey
24 zaterdag 1 oktober 2011 Torrey Bryce
25 zondag 2 oktober 2011 Bryce NP
26 maandag 3 oktober 2011 Bryce Zion NP
27 dinsdag 4 oktober 2011 Zion NP
28 woensdag 5 oktober 2011 Zion NP Valley of Fire SP
29 donderdag 6 oktober 2011 Valley of Fire SP Las Vegas
30 vrijdag 7 oktober 2011 Las Vegas
31 zaterdag 8 oktober 2011 Las Vegas Death Valley
32 zondag 9 oktober 2011 Death Valley
33 maandag 10 oktober 2011 Death Valley Mono Lake
34 dinsdag 11 oktober 2011 Yosemite NP Yosemite NP
35 woensdag 12 oktober 2011 Yosemite NP San Fransisco
36 donderdag 13 oktober 2011 San Fransisco San Fransisco
37 vrijdag 14 oktober 2011 San Fransisco San Fransisco
38 zaterdag 15 oktober 2011 09.58 vliegen 16.04 Chicago
39 zondag 16 oktober 2011 18.08 vliegen 09.25 Amsterdam

New York & The Wild Wide west (Sep/Okt 2011)

Nu eens iets heel anders: alleen met zijn tweetjes eerst naar New York en later naar het westen van de USA

Als je wilt weten hoe onze route gaat, dan kun je dat in ons reisschema zien

Foto’s zijn er ook: Foto’s USA 2011

8 september 10 september New York
11 september 14 september Lion King en meer
15 september 20 september Big Sur, Universal Studios en Joshua Tree NP
21 september 27 september Grand Canyon


Grand Canyon

Dag 12

Woensdag 21 september

We rijden redelijk op tijd weg en zijn daarom al ruim voor 9 uur in Prescott. Volgens de boekjes zou het een oude kern hebben, wat gezelligheid zou uitstralen. Dat viel op dit tijdstip wat tegen. De meeste zaakjes waren nog gesloten en het was nog … Lees verder


Big Sur, Universal Studios en Joshua Tree NP

Dag 6

Donderdag 15 september

Om 7 uur loopt de wekker af; helaas kunnen we pas om 8 uur aan de was beginnen en dat houdt in dat we op zijn vroegst om half 10 kunnen rijden. Omdat we gisteren na 6 uur binnen kwamen, was de office op dat moment al gesloten, dus moeten we … Lees verder


Lion King en meer

Dag 4

Zondag 11 september

Vandaag willen we naar de ferry’s en eventueel WTC. (het wordt niet meer op prijs gesteld dat we Ground Zero zeggen). Als we op de bus zitten, krijgen we gelijk te horen dat de 3 haltes die wij willen aandoen vandaag tot verboden gebied … Lees verder


New York

Dag 1

Donderdag 8 september

Wij gaan met de auto naar Ede om daar de trein te pakken. De trein die we op het oog hadden reed weg toen we kaartjes aan het kopen waren. Geen probleem, we moeten toch wat eten. Op Schiphol hebben we deze keer het Mercure Hotel. Dit hotel ligt achter de douane. … Lees verder




USA

De Verenigde Staten van Amerika (ook wel de Verenigde Staten, de VS en Amerika) is een federale constitutionele republiek, bestaande uit vijftig staten en een federaal district. Het land is in het algemeen gelegen in het centrum van Noord-Amerika, waar de achtenveertig aaneengesloten staten en Washington, DC, de hoofdstad, tussen de Stille en Atlantische Oceaan liggen, begrenst door Canada in het noorden en Mexico in het zuiden. De staat Alaska ligt in het noordwesten van het continent met Canada in het oosten en Rusland in het westen aan de andere kant van de Beringstraat. De staat Hawaii is een eilandengroep in het midden van de Stille Oceaan. Het land bezit ook een aantal gebieden in de Stille Oceaan en de Caraïben.
Met 9,83 miljoen km2 en meer dan 312 miljoen mensen is de Verenigde Staten het derde of vierde grootste land in totale oppervlakte en de derde grootste in zowel oppervlakte als bevolking. Het is een van de meest etnisch diverse en multiculturele landen ter wereld, het product van grootschalige immigratie uit vele landen. De Amerikaanse economie is ’s werelds grootste nationale economie met een geschatte BBP in 2010 van 14.780 dollar biljoen (23% van de nominale het wereldwijde BBP en 20% van het mondiale BBP in koopkracht pariteit).