Siry wegbrengen en start in Toronto

Maandag 14 mei 2012

Nadat we de laatste dingetjes gedaan hebben, rijden we om even na 10-nen richting Schiphol. We zullen daar Anne & Mirjam ontmoeten, want wij nemen de kat van hun schoonzoon mee naar Canada. Siry heeft ruim 2 jaar bij hun gewoond en nu hun dochter en schoonzoon alles in Canada voor elkaar hebben (verblijfsvergunning en eigen huis), was de tijd aangekomen dat hij ook ging emigreren. Op Schiphol aangekomen zien we elkaar al snel, de rij om in te checken is al vrij lang op dit tijdstip. Als wij aan de beurt zijn, valt ook nog de transportband stil. Op zich wel gunstig want de formaliteiten rondom Siry nemen vrij veel tijd in beslag. Een zeer onaardige, zenuwachtige meneer van Air Transat moet dit doen. We hopen dat hij toch maar een andere baan zoekt, want wat ons betreft is hij niet echt geschikt. Als alle papieren oké zijn en wij ook ingecheckt zijn, gaat Siry met een aardige meneer en mevrouw mee voor een laatste controle en we zien hem met de aardige mevrouw door de deuren vertrekken richting vliegtuig. Als het goed is zien we hem pas in Toronto weer. We gaan nog even bij de Starbucks koffie drinken en om 1 uur gaan wij ook richting vliegtuig. Na een rustige vlucht van 8 en half uur komen we aan in Toronto. Jack gaat op zoek naar Siry en onze golfspullen en Marjan plukt de koffers van de band. Siry is door alle indrukken wel een beetje van slag, maar na 15 minuten eet hij toch al zijn eerste brokjes. De formaliteiten verlopen goed en voorspoedig en als we in de aankomst hal aankomen, staat Bas tegen een pilaar met de pet over de ogen en als hij ziet dat Marjan zijn kant op kijkt, steekt hij heel snel het papier met Siry’s naam omhoog zodat wij ook weten dat hij Bas is. We dragen de poes over en gaan onze golfspullen voor een paar dagen opslaan totdat we de camper hebben. We zoeken de pendelbus om bij het hotel te komen en om half 7 lopen we onze hotelkamer binnen.

Dinsdag 15 mei 2012

Vanmorgen om 7 uur wakker genoeg om in actie te komen. D.w.z. eerst een bakkie koffie en een beetje lummelen. Dan een verfrissende douche en vervolgens ontbijten. Uiteindelijk is het half 11 als we te voet naar de CN-Tower gaan. Naast de Tower is het Rogers Centre, het stadion van de Toronto Blue Jays (Baseball). We lopen hier omheen, voordat we de Tower in gaan. De CN Tower (voluit: Canadian National Tower) is een toren in Toronto , die dienst doet als zendmast en toeristenattractie. Met 553 meter was de toren tot 13 september 2007 het hoogste vrijstaande bouwwerk ter wereld op land, waarna ze werd gepasseerd door de Burj Khalifa (Dubai). De toren is grotendeels hol van binnen. Op een hoogte van ongeveer 350 meter is een uitbouw met een aantal verdiepingen, waar zich de meeste toeristenfaciliteiten bevinden: een restaurant, een café, en diverse uitkijkruimtes, waaronder een uitkijkplatform aan de buitenkant. Doordat de uitbouw breder is dan de kern van de toren, werd het mogelijk op de laagste verdieping van de uitbouw glazen vloeren te maken, waardoor je ongeveer 350 meter recht naar beneden kunt kijken. Vanuit deze uitbouw brengen liften je nog hoger, naar de SkyPod op een hoogte van 447 meter. Vervolgens lopen we een beetje kris kras, eerst naar Eaton Centre, een groot winkelcentrum met meer dan 285 winkels en restaurants. Dan lopen we via een oud deel van Toronto (Old Town Toronto) weer min of meer terug richting de CN Tower. Eén van de oude stenen gebouw uit de 19e eeuw is St Lawrence Market. Tegenwoordig zitten hier slagers, ‘kaasboeren’ en verschillende deli’s die hun producten aan de man brengen. Dan lopen we nog langs de ‘Hockey Hall of Fame’. Dit is zowel een museum als een hal-of-fame. We bewonderen het oude gebouw aan de buitenkant en het nieuwe, er achtergelegen, gedeelte. We gaan hier niet naar binnen om het simpele feit, dat we niets met ijshockey hebben en al zeker niets met de ‘wereldberoemde’ spelers. Als we hierna weer teruglopen naar het hotel, loopt het al tegen 5 en hebben we heel wat kilometers in de benen.

Woensdag 16 mei 2012

Zo mooi als het weer gisteren was (knalblauwe lucht en 25 C), zo belabberd is het nu (grijs, regen en 15 C). Gelukkig is het hotel tegen/in een Chinese mall gebouwd, dus komen we de rest van de ochtend wel door. Als het goed is, wordt het vanmiddag beter en kunnen we verder de Chinese wijk ontdekken en naar het schoenenmuseum lopen. Even na 11 uur klaart de lucht al op en het is snel weer blauw met zonneschijn. Zoals het plan lopen we eerst de mall in. Ondanks dat de regen en de donkere wolken weg zijn, is het nu wel een stuk frisser. Maandag viel de mall wat tegen, maar dat weten we het late tijdstip, het was nl bijna sluitingstijd. Ook nu stelt het niet veel voor ondanks dat er wat meer winkels open zijn. Het ruikt overigens wel lekker naar Chinese kruiden. Chinese wijken in andere grote steden zijn in onze herinnering leuker. Meer rood en goud aan de gevels, Chinese lampen als lantaarnpalen en soms een mooie drakenboog als entree. Niets van dit alles valt hier te ontdekken. We lopen de straat verder uit en gaan koffie drinken bij second cup. We vervolgen onze routen naar het Bata Shoe Museum. Hier laat men zien hoe de mens in vroegere tijden schoenen droegen, schoenen van verschillende culturen oa. de mini schoentjes van de afgebonden voeten van Chinese vrouwen. Ook staan er een aantal schoenen van verschillende beroemdheden zoals: Elvis Presley, Madonna, Elton John, Barbara Streisand. Nu was er een expositie van de (bekende) schoenenontwerper Roger Vervier. We zetten onze tocht voort naar Eaton Centre en in de Food Court eten we wat, bekijken nog een paar winkels en lopen weer naar het hotel voor de welverdiende rust van de voetjes en beentjes, want ook vandaag hebben we heel wat gelopen.

Donderdag 17 mei 2012

Vandaag staan we iets eerder op, want we zullen om 10 voor 10 opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan. We hebben daar immers onze golfspullen nog staan en het is de goedkoopste manier om bij de camperverhuurder te komen. Zij hebben nl alleen gratis transfer vanaf het vliegveld en de airport hotels. Als we de camperverhuurder bellen en vragen of ze ons om ongeveer 11 uur kunnen oppikken, sputteren ze een beetje want de camper zal niet eerder klaar zijn dan tegen 4 uur. Dat vinden we niet erg we wachten wel. De ervaring heeft ons geleerd, dat als het geen hoogseizoen is, je altijd een gokje kunt wagen om de camper eerder op te halen. Om half 12 zijn we bij de verhuurder, we hebben net een mok koffie ingeschonken als de branchmanager ons vraagt even mee naar buiten te lopen. Hij laat ons een spiksplinternieuwe camper zien en vraagt of we ons kunnen vinden in dit model, want de camper die voor ons bedoelt is, heeft nog wat tijd nodig om rijklaar te maken. Het is een schitterende camper met 2 slide outs één bij de ‘slaapkamer’ en één bij de ‘eetkamer’ en zonneschermen voor de 3 grote ramen en er is veel bergruimte. Helaas is er geen magnetron, maar een kniesoor die daar op let. Als alle formaliteiten zijn afgehandeld, is het nog geen half twee als we vertrekken. We gaan eerst naar de Walmart, eigenlijk om te kijken of ze mifi verkopen, maar we kunnen hier ook de boodschappen doen en hoeven dus niet naar een gewone supermarkt. Vlakbij is een eettentje en we besluiten om gelijk maar voor de warme hap te gaan. Dat scheelt straks weer als we op de camping aankomen. Het is tamelijk druk op de weg en moeten zelfs hier en daar filerijden. Omdat de benzinetank nog voor geen kwart gevuld was gaan we ook nog tanken als we vlakbij Hamilton zijn. Dit is overigens nog best een flinke plaats met ruim 500.000 inwoners. De tankbeurt is flink, er gaat maar liefst 166 liter in. Gelukkig is de brandstofprijs ‘slechts’ $1.25 , maar des al niettemin is het een heel bedrag. De camping is snel gevonden, ligt een km of 5 van het centrum vandaan en is groot en nog erg leeg. Wel lekker, dat we al gegeten hebben, kunnen we lekker rustig aan doen. Nu de uitschuifbare delen uit staan hebben we echt een goot huis! De camper zelf is een stuk smaller dan de traditionele, maar met die uitschuif is hij weer een stuk groter. Wat ook wel lekker is dat je aan beide zijden van het bed kunt staan al is het niet veel.

Vrijdag 18 mei 2012

De eerste nacht in de camper was tamelijk frisjes en ook wel weer wennen aan de geluidjes van buiten, nadat we 3 nachten in complete stilte hebben doorgebracht in Toronto. Het zal ook eens niet zo zijn: de campings ligt aan het spoor. Het lijkt in Canada wel een must om een camping aan het spoor te maken. Gelukkig komen er niet veel langs, maar wel luid en duidelijk. Rond half 11 rijden we naar de Falls. Als we het centrum in rijden, is het net één groot amusementspark. De grote parkeerplaatsen zijn nagenoeg leeg. We voelen ons wel een beetje de enige toeristen. Als we de auto uitstappen, horen we gelijk het geraas van het water. Na een klein eindje lopen, zien we het water met veel geweld naar beneden vallen. En hier hebben zich ook de meeste toeristen verstopt, ze worden met bussen aangevoerd. De ‘maid of mist’ bootjes varen af en aan. De mensen erop hebben allemaal blauwe plastic regenjasjes aan en dat is ook wel nodig want de bootjes komen akelig dicht bij het vallende water. Aangezien de wind vanaf het water komt, moeten wij mensen aan de kant bij het hoefijzer ook oppassen dat we niet zeiknat worden. We doen hier niet zo veel, een beetje lopen, foto’s maken, kopje koffie drinken in het zonnetje, weer wat lopen, foto’s maken en vervolgens het stadje in en kijken bij wat souvenirwinkels en een broodje eten bij Tim Horton. Ondertussen is het half 3 geweest en we gaan richting auto om nog even bij een outletcenter te kijken. Hier is een Salomonwinkel, waar Jack goed slaagt voor een paar schoenen en een outdoorjack. Het plan om te gaan golfen valt in het water. De outletshops nemen vrij veel tijd in beslag en omdat het golfen nog niet van een leiendakje gaat en dus teveel tijd kost, gaan we op zoek naar een supermarkt om wat fruit te kopen. Na een rustig dagje gaan we toch op tijd naar bed.

Zaterdag 19 mei 2012

Een beetje een rare nacht achter de rug. Tot 3 x toe ging het koolmonoxide alarm af. Geen idee waarom, zelfs toen er een raam openstand ging het een keer af. Om vijf voor acht rijden we weg richting Marjolein en Bas en hun poesjes. Siry schijnt het goed te doen en is al aardig gewend. Ondanks de vroege zaterdagochtend is het best wel druk op de weg. Een zaterdagochtend op de A2 bij Amsterdam verbleekt hierbij. Om kwart voor tien zijn we er. We parkeren op de oprit en willen net aanbellen als een tandenpoetsende Marjolein de deur opent. Ze wilde net een zakje afval weggooien. We krijgen een rondleiding door hun nieuwe huis. Ze moeten nog wel het nodige doen, maar het is nu al leuk! Siry loopt rond alsof hij de huiseigenaar is. Niets doet vermoeden dat hij 5 dagen geleden een indrukwekkende reis gemaakt heeft. We rijden in een stief kwartiertje naar de St Jacobs Market. Het is er druk en warm. Om de camper kwijt te kunnen moeten we iets verder weg parkeren, maar hebben dan ook de ruimte. Zo’n bak is zo lang, dat hij 2 parkeerplaatsen nodig heeft. Samen met Marjolein en Bas lopen we over de markt. Zij komen hier wel vaker, met name voor de verse producten. Na een klein uurtje en met een tas vol vlees en een tas vol brood gaan zij weer richting huis. Marjolein is vandaag bruidsmeisje op een trouwerij van een vriendin. Wij lopen nog een rondje op de markt en gaan met warme cinnemonrols en broodjes richting camper om nog even naar het dorp te gaan. Deze omgeving is het land van de mennonieten. Een geloofsgroep en volgelingen van een 16e eeuwse Nederlandse priester. Zij geloofden dat de kerk was afgedwaald van de bijbel en vonden geweld en oorlog onverenigbaar met de leer van Jezus. Omdat ze het geloof als een persoonlijke verplichting zien, worden ook alleen volwassenen gedoopt. Ondanks dat het een vredelievend volkje is, zijn ze in de loop der jaren regelmatig vervolgd en gevlucht en uiteindelijk heeft een deel zich gevestigd rondom St Jacobs. Deze groep komt uit Pennsylvania en kwam hier naar toe om het land te bewerken. Ze werden al snel vrienden met de indianen en ruilden melk en brood tegen vis en vlees. Vernieuwingen worden heel moeilijk geaccepteerd en zorgden vaak voor scheuringen binnen de geloofsgemeenschap. Zo zijn er mennonieten die er uit zien en doen zoals wij en anderen zijn zeer conservatief gekleed in zwart, rijden nog met paard en wagen, hebben geen elektra en gebruiken geen bestrijdingsmiddelen bij het verbouwen van hun producten. Ze hebben geen verzekeringen en vertrouwen op het mennonitische principe dat ouderen en zieken worden verzorgd en als er een schuur afbrand dat de gemeenschap geld inzamelt en zorgt voor een nieuwe schuur. Overigens heet deze geloofsgemeenschap in Nederland doopsgezind. Het dorp ziet er uit als een gewoon ander dorp. Het schijnt ook dat er veel mensen van buitenaf zijn komen wonen en werken. We hadden wat meer traditionele winkeltjes verwacht en wat meer paard en wagens langs de straat geparkeerd. Bij Jacob’s grill hebben we wat gegeten en bij een traditionele bezemmaker wat rondgekeken. Er was iemand bezig met bezems maken. (Er werd wel een machine voor gebruikt) Onze camping is in de buurt bij het plaatsje Waterloo. Een hele grote camping die ook bijna vol was. Wij komen aan de rand te staan en krijgen (gelukkig) niets mee van de drukte op de camping.

Zondag 20 mei 2012

We rijden tegen 11 uur weg en zeker het eerste stuk is door boerenland. Grote boerenschuren staan redelijk dicht op elkaar en we vragen ons af wat er verbouwd wordt. Ook komen we nu de paard en wagens tegen en zelfs waarschuwingsborden dat je ze tegen kunt komen. In de schemer en ’s avonds kan dat best wel gevaarlijk zijn, want ze vallen met hun zwarte koets en zwarte paard niet of nauwelijks op. Wel een heel apart gezicht. De omgeving is best mooi, het landschap is glooiend. Toch weer heel anders dan ten oosten van Calgary waar veel graan wordt verbouwd. De boerderijen staan daar veel verder uit elkaar en het landschap is heel vlak. Al snel zijn we in de Blue Mountains. De naam zegt het al, het is wat bergachtig. Een beetje Duitsland (Winterberg) bij ons net over de grens. Er wordt hier in de omgeving ook veel geskied in de winter. Vlakbij Collingwood zijn de Scenic Caves. Het is hier vreselijk druk en de parkeerplaats nodigt niet uit om daar met een vrij lange camper op te gaan. Er is geen parkeerwacht te bekennen en we kijken of we verderop kunnen parkeren. Dat kan niet en we rijden dus maar door naar Collingwood een vrij grote plaats. Uiteraard gaan we hier bij Tim een broodje eten met een flinke bak koffie erbij. We rijden vervolgens naar Clarksbury waar onze camping is. We worden ontvangen door een vriendelijke eigenaresse en zij nodigt ons uit om ’s avonds naar het vuurwerk te komen kijken. Er is geld ingezameld door de vaste campinggasten ter ere van Victoriaday. En als we zin hebben: er is vanavond Karaoke! Voor de rest van de middag settelen we ons in de schaduw met een boekje en het internet met op de achtergrond het inregelen van de installatie voor vanavond. Na het eten, de afwas en het douchen, het is net 9 uur geweest en nog niet helemaal donker, wordt het vuurwerk afgeschoten. Pas om half 11 begint de muziek te schallen voor de karaoke. Gelukkig duurt dit niet zo lang (hooguit 3 kwartier) en kunnen we op tijd onze luikjes dichtdoen.

Maandag 21 mei

Zoals nu steeds het geval is, hebben we een langzame start. Kwart over 7 wakker, beetje keutelen en dan tussen half 11 en 11 wegrijden. Het is deze ochtend wel heel warm, om 8 uur is het al 20 C. We worden al aardig Canadees, want na 10 minuten rijden stoppen we bij Tim voor een koffie om mee te nemen. De rij waar je langs het loket kunt rijden, is behoorlijk lang. Omdat onze camper meestal te hoog is om onder het poortje te kunnen, gaan wij gewoon naar binnen. Je wordt daar trouwens ook nog sneller geholpen. Met de koffie in de speciale koffiebekerhouder, rijden we snel verder. Na een uurtje rijden zijn we in Owen Sound. We willen hier nog even naar de Walmart, maar deze is vanwege Victoriaday gesloten. Een km of wat van Owen Sound verwijdert is de Inglis Falls met recreatie park en wandelingen. Hier heeft vroeger een Saw-mill en flour-mill gestaan. Het enige wat er nog van over is, zijn 2 molenstenen. De waterval heeft een mooie vorm, is niet spectaculair hoog of breed. We lopen er wat rond en eten er gelijk een boterhammetje. Na de lunch rijden we verder om de Indian Falls te bekijken. Er waren geen borden waar we van konden aflezen waar de waterval zou zijn. We lopen een stukje langs een watertje, zien of horen geen waterval, en lopen weer terug. We rijden door naar Spirit Rock, niet zozeer voor de wandeling, maar er is ook een ruïne van een landhuis. Volgens het plaatje moet het een mooi huis geweest zijn. Helaas staan alleen de muren van de begane grond er nog. Van de verdieping is niets meer te zien, terwijl het huis nog maar 100 jaar oud is. Dat hadden ze wel wat beter mogen bewaren! Het is rete druk met erg veel tegenliggers. Het is duidelijk een lang weekend geweest en mooi weer, dus veel mensen zijn op stap geweest. Onze camping is die van Bruce NP. Een camping midden in de natuur, gelegen aan een meer. Er is geen stroom en enkel toiletten en geen douches. Na het eten koelt he snel af. We hebben een bos hout gekocht en gaan een vuurtje stoken. Dat gaat niet zo best, want het hout is erg vochtig en na een uurtje prutsen houden we ermee op want het is best wel fris geworden. We gaan douchen in een lekkere verwarmde camper en vervolgens richting bed.

Oost-Canada ontdekken

Na West-Canada een aantal keren bezocht te hebben, gaan we nu maar eens de andere kant van Canada ontdekken. We kennen het oosten van Canada alleen maar uit de verhalen van vrienden en bekenden. Dus nu maar eens een keer zelf gaan kijken.

We hebben via Wereldcontact een camper van Canadream gehuurd en daar gaan we mee op pad.

De foto’s kun je nu vinden op Oost-Canada mei 2012

Canada mei 2012


Toronto

Siry wegbrengen en start in Toronto

Amsterdam – Toronto

Nadat we de laatste dingetjes gedaan hebben, rijden we om even na 10-nen richting Schiphol. We zullen daar Anne & Mirjam ontmoeten, want wij nemen de kat van hun schoonzoon mee naar Canada. Siry heeft ruim 2 jaar bij hun gewoond en …. Lees verder