Via Yukon naar Alaska

Dag 1 Schiphol

Zaterdag 12 juni 2010

Om kwart voor één zal onze trein vertrekken. We lopen naar het station met de koffers achter ons aan gesleept en een backpack op de rug. Helemaal bezweet komen we aan bij het station. We zijn nog maar net op het perron en de trein komt er al aan. Een voorspoedige reis brengt ons naar Schiphol. We zijn ruim op tijd aanwezig en er zijn al 3 stellen ingecheckt en wel. Iedereen is half 3 aanwezig (de afgesproken tijd) en ingecheckt. We gaan gezamenlijk door de douane en hier scheiden onze wegen voor de komende 2 uur.

Bij de gate verloopt alles ook snel en het vliegtuig kan op tijd vertrekken. De plaatsen in het toestel zijn zoals verwacht vrij krap (zeker voor de 4 mannen die toch wel boven de 1,90 m uitsteken). De verzorging is prima voor elkaar; op zijn tijd het natje en droogje.
Voor schematijd komen we aan en we zijn snel door de douane. Hier zullen we ook Leo & Hanna zien. Zij zijn namelijk een dag eerder vertrokken om de nodige jetlag al op te vangen. Uiteindelijk komen we om kwart over 12 aan in Whitehorse. Hier worden we opgevangen door een Nederlands stel dat hier naar toe is geëmigreerd en een bedrijf heeft overgenomen. Zij fungeren nu als taxi maar maken ook natuurtrips met toeristen. In het hotel hebben we snel onze kamersleutels en met de afspraak dat we morgenochtend om 10 uur opgepikt worden om naar de camperverhuurder te gaan kunnen we eindelijk in een echt bed gaan slapen.

Dag 2 Whitehorse

Zondag 13 juni 2010

De zon straalt aan de hemel als we wakker worden en het belooft een mooie dag te worden. Na het ontbijt lopen we even naar buiten. Dat valt toch nog tegen: de wind is tamelijk koud.

De camperverhuurder is vandaag speciaal voor ons open. We worden geholpen door de Nederlandse Bob. Hij was er vorig jaar ook bij toen we in Vancouver de campers gingen halen. Hij legt het allemaal goed uit, alleen duurt het een beetje lang. Het is uiteindelijk 2 uur geweest als wij samen met Ad & Adrienne en Kees & Anneke als laatste wegrijden. Eerst gaan we met zijn zessen naar Tim Horton, koffie drinken en een broodje eten en vervolgens de boodschappen doen.
Zelf gaan we nog even naar het informatie centrum en krijgen daar een soort promotiefilm zien over de Yukon. Het loopt iets uit en kwart voor 6 zijn we pas op de camping, het tijdstip dat we opgehaald worden voor het kennismakingsdiner. Helaas geen tijd meer om om te kleden en snel gaan we de busjes in richting het restaurant.

Het eten is heerlijk en best wel veel. Meestal is er bij een kennismakingsdiner een 3 gangen menu en koffie of thee toe. Nu hadden we wel een stuk of 6 gerechten en echt geen kleine porties. Doordat er zoveel gerechten waren konden we lekker lang tafelen. We waren dan ook pas tegen half 10 weer op de camping.

Dag 3 Whitehorse – Skagway

Maandag 14 juni 2010

Er zijn vannacht een paar fikse buien gevallen en het ziet er nog tamelijk grauw uit. Niemand is echt vroeg. Paul & Marja zijn met de laptop even wezen internetten bij de receptie. Toen wij daar kwamen, waren Ad & Adrienne daar ook. En Ad was (vlgs Adrienne) al zijn zoveelste pet aan het passen.
De weg naar Skagway is erg mooi. Gelukkig klaart het weer op en hebben we hele mooie vergezichten. Ook de meren hebben uitzonderlijke kleuren groen. Helaas hebben we toch nog iets teveel bewolking, maar toch is het nu ook al mooi. Wat wel heel erg apart is, is een stukje heuse woestijn, de Carcross Desert ook wel de kleinste woestijn ter wereld genoemd. Over bijna 2 kilometer strekken de zandduinen zich uit ten oosten van de hwy. En in de verte zie je de met sneeuw bedekte bergen.

In Carcross zien we Stieneke & Piet, Ad & Adrienne en Paul & Marja lopen. Carcross was oorspronkelijk een indiaans jachtkamp en heette Carribou Crossing. Dit schepte nogal verwarring voor de postdiensten, omdat er in British Columbia een plaats met dezelfde naam was en de bisschop wilde toch wel weten waar hij zijn post moest halen en beval de naamswijziging. Het visitor centre is in het oude treinstation gevestigd. De gebouwen aan de andere kant van het spoor, het hotel en het kruidenierswinkeltje stammen uit dezelfde tijd en zijn nog steeds in gebruik. Bij het kruidenierswinkeltje is koffie te krijgen. Het ziet er niet uit maar smaakt goed.
Bij de grens heeft niemand moeilijkheden. Het kost alleen wel veel tijd. Er worden vingerafdrukken genomen, een fotootje van het hoofd en er moeten de nodige papieren ingevuld worden. Over voedsel invoeren vanuit Canada doen ze vandaag niet moeilijk.

Trouwens heel apart, tussen de Canadese grenspost en de Amerikaanse zit wel meer dan 20 kilometer. Als we de bult (berg) afrijden krijgen we in de verte Skagway te zien. Althans de haven met de grote cruise schepen. De camping ligt pal aan het spoor. Gelukkig wordt deze in hoofdzaak gebruikt door de toeristentrein, The White Pass Train. En deze rijdt allen overdag.

Dag 4

Dinsdag 15 juni 2010

Deze ochtend hebben we de tijd om wat door Skagway te slenteren en souveniers te scoren. En vanmiddag maken we de toeristische treinreis. Deze plaats wordt namelijk door vele cruiseschepen aangedaan. En één van de bezigheden van de passagiers is souveniers kopen. Zelf bezoeken we Captain Moore’s Cabin, een blokhut, het eerste huis in Skagway. Het werd gebouwd in 1887, elf jaar voor de goudvondsten. Een ander interessant gebouw is de Artic Brotherhood Hall de in 1899 gebouwde lodge van de ‘Arctische broederschap’.

De verweerde gevel bestaat uit duizenden stukken drijfhout en wordt dan ook veel gefotografeerd. Ook moeten wij nog even bij de ferry langs om de tickets op te halen. Het wordt niet alleen ophalen, want de meneer achter de balie heeft er nog heel wat werk aan, er moeten namelijk 102 tickets verzameld en geprint worden. Nou ja, het kostte wat tijd maar dan mogen we ook allemaal mee morgen.
Na een lekker broodje en een mok koffie bij de Starbucks brengt de tijd ons al bij 12 uur. We hadden met de groep afgesproken bij het station voor de White Pass Yukon Railroad Summit treinreis. Een 3 uur durende treinreis brengt ons langs mooie stukjes van de Klondike Hwy. Het is mogelijk om tijdens de treinreis op het ‘achterdek’ te staan. De meesten houden het niet heel lang uit, zeker niet als je in de ijskoude wind staat. Er vertrekken een paar minuten uit elkaar 3 treinen.

Dit is leuk, omdat je tijdens de reis een trein in de verte ziet tegen de bergwand aangeplakt of over een enge houten brug ziet rijden. Als we weer terug zijn gaan we nog uit eten. Helaas kunnen 2 stellen niet mee, omdat ze al met koken bezig waren op het moment dat er werd besloten dit te gaan doen. Ondanks dat ze er niet bij waren, hebben we het gezellig gehad en ook nog lekker gegeten.

Dag 5 Skagway – Haines Junction

Woensdag 16 juni 2010

Vanmorgen extra vroeg op, want we gaan met de ferry van 7 uur naar Haines en dat betekent dat we om kwart voor 6 al in de haven moeten zijn. Paul stond om 12 uur middernacht al naast zijn bed om tot de conclusie te komen dat dit toch wel heel erg vroeg was om op te staan. Vervolgens was het even na 4 dat hij weer naast zijn bed stond. Uiteindelijk was het Jack die hen om 5 uur wakker maakte. Ze waren wel als eerste bij de ferry! Ook bij Leo & Hanna liep het niet even soepel. Zij waren oom al om 4 uur uit bed, maar dat was met de gedachte dat het al 5 uur was. Toen ze na 5 minuten de vergissing in de gaten hadden, zijn ze toch nog maar een uurtje verder gaan slapen. Uiteindelijk stonden we allemaal kwart voor zes in de rij.

De overtocht liep voorspoedig. Even na 8 uur waren we in Haines. Daar wilden wij en Ad & Adrienne bij een bakker ontbijten, maar helaas deze was op woensdag gesloten.
Langs een gedeelte van de weg is het Chilkat Bald Eagle Preserve. Hier zitten (als de zalm er is) ca. 3500 van deze vogels. Ook buiten het zalmseizoen is de kans groot, dat je ze ziet. Karinka en Rob & Wil hebben er een paar kunnen spotten. George & Ria waren de gelukkigen die een beer gezien hebben. Het viel nog niet mee om het beestje op de gevoelige plaat te krijgen.
Onderweg hebben we natuurlijk kunnen genieten van de mooie vergezichten. Besneeuwde bergen doen het over het algemeen wel goed bij ons Hollanders.

Hoe dichter we bij Haines Junction kwamen des te beter werd het weer en eindelijk hadden we de mogelijkheid om een heuse meeting te houden. Of zoals Wil graag hoort: een eerste samenkomst.

Naar de gletsjers>>
Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.