Zondag 12 november

Om half 7 staan we klaar om aan de enige colonnerit te beginnen en wel naar de boot. Drie kwartier later staan we in de rij om de boot op te gaan. Er was afgelopen nacht erg veel wind, welke nu iets in kracht had afgenomen maar toch…. . Als we net weg varen komt er een melding dat we niet op het hoogste buitendek mogen in verband met de harde wind. Tegen de tijd dat we de Sound in varen is het behoorlijk opgeklaard. Veel blauwe lucht, lekker zonnetje en een aangename temperatuur. De rit via de Queen Charlotte Drive is weer mooi. Het is totaal een vrij lange rit en iedereen is ook ruim na vijf pas op de camping. De voorspelling voor de volgende dag is goed dus we reserveren 13 plekken op de taxiboot om morgen te gaan wandelen in Abel Tasman Park.

Maandag 13 november

Harry en Metty blijven vandaag lekker ’thuis’ en Pita en Klaas zullen een afwijkende wandeling maken. Jan en Betsie maken een kortere wandeling en zij zullen de rest weer ontmoeten bij de lunch in Awaroa. Onderweg krijgen we een heel leuk cadeautje. Er is een grote groep dolfijnen in de buurt en de boot vaart snel die richting op. Tientallen dolfijnen zwemmen met ons mee met een heel behoorlijke snelheid. Een enkele komt hoog het water uit een anderen maken van die ‘boog’ duikjes. Het lijkt erop dat ze erg veel lol hierin hebben. Wij trouwens ook. We komen nog langs een speciale rots: Split Apple Rock. De naam verraadt het als, het lijkt op een gespleten appel. Na een klein uur varen worden we met ons negenen aan wal gezet en kunnen we beginnen aan onze wandeling. Omdat het eb is kunnen we over het strand maar we kiezen toch voor de omweg. Een stevige klim en afdaling, waar Inge onderweg nog ten val komt, komen we aan de andere kant van het strand uit. Weer een stuk door het bospad brengt ons naar het strand waar Jan en Betsie zijn uitgestapt. Hier is ook vlakbij een camping en er zijn een paar toiletten. Zoals bijna ieder toilet in NZ zijn ook deze schoon en fris en van alle gemakken voorzien. (het zijn flush toilets en geen longdrops!) Na ruim een uur lopen komt de Lodge van Awaroa in zicht. Hier zitten Jan en Betsie al op ons te wachten. We kiezen een heerlijke lunch en nagerecht en hebben dan nog een half uur de tijd om de 5 minuten naar de boot te lopen. Op het strand waait het behoorlijk en het lijkt erop dat de voorspelde regen eraan komt. De twee kleine taxi’s van de concurrent kunnen niet voorkomen dat de passagiers tot de knieën in het water moeten om in de boot te komen. Gelukkig kunnen wij in een baai om de hoek (ca. 10 minuten lopen) met droge voeten aan boord komen. We varen nog langs een aantal zeehonden en om kwart voor vijf komen we moe maar voldaan in Kaiteriteri aan waar we opgewacht worden door Harry en Metty en Klaas en Pita. De laatste twee hebben ook genoten van hun wandeling.

Dinsdag 14 november

Ondanks dat er voorspeld werd dat er een regenfront deze nacht zou langskomen ziet het er toch nog aardig uit. Iedereen is al op tijd weg, want we hebben aardig wat kilometers te verwerken en er zijn een aantal leuke dingen onderweg te doen. Als we in Murchinson zijn, regent het er vrolijk op los. Een eindje verderop bij NZ’s Longest Swingbridge regent het zo mogelijk wat harder. Klaas & Pita en Jan & Betsie trotseren de regen en hebben daar de boel verkend. In Westport’s Cape Foulwind kwamen we later Jan nog tegen die de zeehondjes kwam filmen. Gelukkig regende het daar iets minder hard. Bij de Pancake Rocks waren we wat te vroeg voor het hoge zeewater, maar dankzij de stevige wind werd het water aardig opgestuwd. Bijna iedereen hebben we daar gezien. ’s Avonds vertelden Pita & Klaas dat ze een lekke band hebben gehad. Het was niet meegevallen om in de hevige regen een band te verwisselen, maar gelukkig waren er een drietal NZ’se automobilisten die een helpende hand boden. Nadat de reserveband was gemonteerd konden ze in Westport verder geholpen worden. Jammer genoeg moesten ze daarom de zeehondjes missen.

Woensdag 15 november

De zon schijnt al vroeg en het is bijna niet voor te stellen dat het gisteren zo regende. De krant meldt dat het in Hamner Spings (winkrachten van 130 tot 150 km/uur) en Arthur’s Pass (120mm regen in 6 uur) noodweer is geweest en in Hokitika is de rivier in de laatste 150 jaar nog niet zo hoog geweest. Daar tegen afgezet viel de regen nog wel mee. Onderweg komen we twee keer over een brug waar de auto en de trein de weg moeten delen. Enkelen van ons maken het mee dat ze de trein daar tegen komen. Een heel apart gezicht: de trein met daar achter een paar auto’s. In Ross komen we Klaas & Pita tegen. Zij staan op punt van vertrek. Even verderop in het dorp zien we George & Inge. Gezamenlijk bezoeken we een Jade kunstenaar in zijn atelier. De camping in Franz Josef is vergroot en mooi geworden. Iedereen druppelt binnen en in het zonnetje borrelen we de dag door en Ineke trakteert nog op toastjes.