Dinsdag 9 september

Vandaag reizen we verder. Na weer een heerlijk ontbijt is het de spullen verzamelen, het in de koffer doen, hotelrekening betalen en een taxi bestellen. Buiten staat een Indiër hij is portier van het hotel en zal voor ons een taxi aanhouden. Dit wil zeggen als hij er één ziet, staat hij driftig te gebaren en luid op zijn fluitje te blazen. Het helpt wel want drie tellen later stopt er al één. De rit naar het vliegveld verloopt spoedig. We kunnen daar al snel de koffers afgeven de plaatsen hebben we al via internet gereserveerd. Bij de balie vraagt de stewardess of we onze koffers in Johannesburg nodig hebben en wij zeggen ja omdat we pas de volgende dag doorreizen.
In het vliegtuig hebben we zeeën van ruimte het is nog niet voor de helft gevuld. Bovendien is het een vrij nieuw toestel met mooie grote beeldschermen met touch screen. Het is een vlucht van ruim 8 uur en we vermaken ons met tv te kijken. Ze hebben een aantal leuke komedies in de aanbieding.
In Johannesburg blijkt dat onze koffers toch doorgelabeld zijn naar Windhoek, dat betekent dus dat we geen bagage hebben, dus geen tandenborstel, zeep en schone kleren. De shuttle is gauw gebeld en na een half uurtje zijn we op onze kamer. Heel wat simpeler dan in Dubai, maar we zijn er dan ook alleen om te slapen.

Woensdag 10 september

Gelukkig zijn er handdoeken en is er zeep dus we kunnen in ieder geval douchen. Het ontbijtbuffet is ook simpel maar ruim voldoende.
Om 9 uur hebben we de shuttle naar het vliegveld. Hier zijn we ook al voor ingecheckt maar Jack heeft stoel 12A en Marjan heeft 31D, dat is dus door diezelfde muts als van de koffers gedaan. Helaas is het vliegtuig helemaal vol dus we zullen we de hele vlucht van elkaar gescheiden zijn. Gelukkig is het een korte vlucht van 2 uur.
Bij aankomst worden we opgewacht door de shuttle van Maui, de camperverhuurder. Het vliegveld blijkt toch nog zo’n 40 km van Windhoek verwijderd te zijn. Dus zijn we nog zo’n drie kwartier langer onderweg.
Bij aankomst bij de camperverhuurder is het alle formaliteiten langs lopen en dan kunnen we op pad. Eerst naar de supermarkt. Op het parkeerterrein komt er al gelijk iemand op ons af om op de auto te passen. Men raadt ook aan om hiervan gebruik te maken en dat doen we dus maar. We krijgen een briefje dat het min of meer officieel is en dat de oppasser niet mag aandringen op een fooi.
Het is een ruim gesorteerde supermarkt en we kunnen alles vinden wat we normaal ook kopen om de camper voor de eerste dagen te vullen. Na de boodschappen zoeken we onze camping op. Het is dan ook al inmiddels ver in de middag.

Donderdag 11 september

Omdat we maar een korte afstand hebben te gaan, besluiten we eerst nog even naar de verhuurder te gaan. We hebben nl. geen kaart meegekregen. En een paar extra kussens is ook niet weg. Met de tomtom is de verhuurder vrij snel gevonden. En na excuses over het ontbreken van de kaart kunnen we dan echt op pad.
Even buiten Windhoek is een politiepost. Er worden standaard controles uitgevoerd. Ook wij worden aangehouden. Rijbewijs, huurovereenkomst en hij vraagt om een cross border charge permit. Een wat? De eerste twee hebben we, maar dat laatste? Hij legt uit dat je zo’n papiertje nodig hebt omdat we in een Zuid Afrikaanse camper rijden. We bellen de verhuurder. Hij zou het opzoeken. Het blijkt dat ie het niet kan vinden, hij moet een nieuwe halen en zal deze dan brengen. Ondertussen bekijken wij het schouwspel van een groep bavianen. Ze zijn op een voetbalveld aan het rennen en dollen met elkaar. Erg leuk om te zien.
Na dit korte oponthoud (duurde toch nog 1 ½ uur) rijden we even verder een weg in om een oorlogsmonument te bezichtigen. We moeten een groot hek door waar beveiliging zit en 3 dames om tickets te verkopen. Verder is er in de wijde omtrek geen mens, laat staan een toerist te zien. Het monument is ter ere van de vrijheidsstrijders van nog niet zo lang geleden. Er is zelfs een restaurant en om een hoekje staat een caravan met nog een stuk of drie militairen in de schaduw. Het geheel is nog een beetje in opbouw en er wordt ons gevraagd of we toch wel reclame willen maken zodat er meer mensen komen.
Na een totale afstand van zo’n 80 km komen we aan bij onze camping. Deze is gelegen aan een kunstmatig gelegen stuwmeer en het is er erg rustig.
Wij krijgen een mooi plekje aan het water waar het niet meevalt om de camper een klein beetje vlak te zetten. Ondanks het oponthoud is het nog vroeg. We pakken onze stoeltjes en zitten lekker even niets te doen. Er zijn grappige vogeltjes te zien en er vaart een kano voorbij en voor we het weten is het zes uur en staat onze tafel gedekt in het restaurant. We worden er allervriendelijkst ontvangen, we kunnen even buiten zitten om de zon onder te zien gaan, maar helaas wordt het al snel fris en gaan we binnen zitten. Ze hebben een vrij hoog tempo om te serveren. Zo gauw je het op hebt halen ze het bord al weg en vrij snel komt het volgende er al aan. We hebben dus in een rap tempo het eten op. Voor weinig geld (26 euro) allebei een drie gangen menu.
Omdat het dus al snel donker is en koud, liggen we al snel in bed en maken zo een lange nacht.

Vrijdag 12 september

Het is vrij koud bij het wakker worden. Krap 11 graden en de camper staat in de schaduw dus het duurt even voordat het in huis ook lekker warm is. Gelukkig is er nog geen wind en in de zon is het dan ook al snel lekker. De vogeltjes dartelen vrolijk in het rond. Er is zelfs een halve zool bij die constant op één van de buitenspiegels gaat zitten en er tegenaan zit te tikken.
Even na tien uur rijden we weg. Ook vandaag niet zo’n lange afstand en niet veel onderweg te doen. Het landschap doet ons denken aan de outback van Australië. Alleen is het hier geler en wat kleine bergjes op de achtergrond. Op een mooi plekje half onder een boom gebruiken we de lunch. We zitten er ruim een uur en in die tijd zijn er zo’n 3 auto’s voorbij gekomen. Onderweg zien we nog een groep bavianen. Eigenlijk net te ver weg om er goede foto’s van te maken.

De camping is heel bijzonder. Als we bij de receptie ingecheckt zijn, kunnen we achter een quad aanrijden die ons het plekje aan zal wijzen. Dit is een behoorlijk eind van het huis vandaan. Het zijn 6 plekken. Ieder zo groot als een half voetbal veld. Er staat op elke plek een grote open legertent met een tafel en twee stoelen om in de schaduw te zitten. We hebben onze eigen in de rotsen gebouwde douche en toilet. Het toilet heeft een flush en is dus niet zo’n longdrop zoals je ze in Australië en Canada tegen zou komen zo ver van de bewoonde wereld. De douche is ook in de rotsen gebouwd en is via een andere trap te bereiken. Beide ruimtes worden afgeschermd door een hekwerk dus je hebt wel privacy. Het warme water voor de douche wordt verkregen door een stookketel. Er wordt hout in gedaan en aangestoken en na een uurtje hebben we warm water. Het enige wat er ontbreekt is stroom. Dus we moeten alles doen op de extra accu. D.w.z. licht en de koelkast. Water koken gaat met het keteltje op het gas.Het is maar goed dat we bijna volle maan hebben want anders zou het er aarde donker zijn en het toilet niet te vinden zijn. (We hebben natuurlijk wel zaklampjes bij ons)

Zaterdag 13 september

Vandaag rijden we via Solitaire naar Sesriem. We moeten door een hele steile pas naar beneden. Gelukkig is Jack een goede chauffeur en komen we weer veilig beneden. Na helemaal door elkaar gerammeld te zijn. komen we aan in Solitaire. Een benzinepomp, een winkeltje, een restaurant, een camping, een paar huizen en that ‘s it. Na getankt te hebben en (alweer een lekkere) koffie met het beroemde stuk appeltaart genuttigd te hebben, gaan we weer verder. Het is nog zo’n 80 km ook op onverharde weg.
Bij Sesriem rijden we zowaar de camping voorbij. Eigenlijk is het niet mogelijk, maar we laten ons iets teveel laten leiden door de tomtom. Gelukkig hebben we het wel snel in de gaten en draaien om. We rijden de camping op en kunnen niet zo snel de office vinden. We vragen het even aan een hele zwarte man (wat kunnen sommige mensen toch een hele zwarte huid hebben. Zullen zij net zo verbaasd zijn over onze o zo witte huid?). Het blijkt naast de shop te zijn. Wij weer terug. Het blijkt dat je ook je permit moet kopen om het nationale park in te kunnen. En wie wil er niet een mooie zonsopgang of ondergang op het rode zand zien? (Het heeft wel een hoog Ayers Rock oftewel Uluru in Australië gehalte)
Ook op deze camping ruime hete douches en schone flush toiletten. Helaas geen stroom laat staan internet. Wat dat betreft zijn we wel verwend op onze andere verre reizen. Iedere plek hier heeft een eigen boom en kraantje. Totaal zij er een kleine 30 plaatsen, sommige omheind door een muurtje, andere door paaltjes en enkele geen omheining.
Vanavond moeten we weer zelf koken, maar ook dat is goed te doen zelfs als de magnetron het niet doet.