Zondag 17 februari

De overtocht. Ze hebben allemaal besloten om achter ons aan te hobbelen naar de ferry. Tijdens de rit kijken we regelmatig in de spiegels en proberen snel alle 10 de campers te tellen. Dat valt niet altijd mee. Het is een mooi gezicht al die camper op een rijtje. Gelukkig vallen er geen grote gaten en in drie kwartier zijn we bij de boot.
Als we bij het zeegat komen wordt het water even wat heftig. Er wordt omgeroepen waar de kotszakjes zijn en mensen die last hebben van motionsickness worden geadviseerd naar buiten te gaan en achterop het dek te gaan staan. Het is vrij snel verdacht rustig binnen. Na een half uurtje is het water weer rustig. En de mensen druppelen weer naar binnen. Na ruim drie uur varen komen we aan in Picton. De Queen Charlotte Drive geeft ons mooie uitkijkjes naar de Marlborough Sound. Onderweg komen we een hokje tegen waar een aantal potjes jam te koop staan. De prijs staat erop de honesty box staat ernaast. Hier vertrouwen de mensen elkaar nog. In ieder geval de mensen die er wonen, vertrouwen de voorbijgangers.
Pelorus Bridge is even een leuke stop om een stukje te wandelen. We zien er onder andere Ben & Hanneke en Jaap & Hilda. Peter & Inge zien we voorbij ‘scheuren’.
In Nelson staan Gerrit & Dora langs de weg de kaart te bestuderen. Als wij even later staan te tanken rijden ze ons zwaaiend voorbij. Even later rijden wij achter hun. Dat is maar goed ook anders hadden we het nooit kunnen vinden!(haha) Dora vond in het begin het kaartlezen erg moeilijk. Ze had er bijna slapeloze nachten van. Gelukkig gaat het nu al heel veel beter.

Maandag 18 februari

Op Gerrit & Dora na (Gerrit had wat hoofdpijn) gaan we wandelen. Harm & Pietje en Mariët nemen een wat kortere route. We gaan eerst met de watertaxi, werpen een blik op Split Apple Rock en varen door naar Torrent Bay. Het drietal wordt een baai verder gedumpt. Inge spreekt nog een Nederlandse vrouw die al 46 jaar in NZ woont. Deze vrouw heeft een neef die net als Peter & Inge in Enkhuizen woont en laat Inge deze neef nu kennen! Kleine wereld leven we toch.
Het is best een zware tocht. Marian heeft het nog eens extra moeilijk, omdat haar knieën niet helemaal mee willen werken. Gelukkig kunnen we ons eigen tempo lopen en af en toe wachten we op de achterblijvers.
Op één plek moeten we tot onze knieën door het water, omdat het nog niet ver genoeg gezakt is. Voor Hanneke en Ria betekent dat dat ze bijna tot hun billen in het water komen. Ze zijn namelijk niet zo groot.
Aan het eind van deze zware doch mooie tocht staat het bier koud en kunnen we aan de lunch beginnen. Heerlijk! Helaas hebben we niet zoveel tijd, want de boot komt ons al vrij snel na het eten oppikken. De wandeltocht duurde toch wat langer dan we in eerste instantie gedacht hadden.
De watertaxi laat ons nog een groepje zeehonden zien en na een in totaal een uurtje varen komen we weer aan in Kaiteriteri. Hier zijn een bruidspaar en hun gezelschap bezig om ook aan wal te komen. Wat niet meevalt want hun boot komt niet ver genoeg op het strand en de dure kleding wordt nat van het zeewater.

Dinsdag 19 februari

Vandaag een lange rit en de dag begint alweer stralend. Voor negen uur is iedereen al weg. De route brengt ons langs de Motueka River Valley. Een mooie maar bochtige weg. Er is veel fruitteelt in deze vallei. Even voorbij Murchinson is Nieuw Zeeland’s langste Swingbridge. Voor vele mensen een enge bezigheid om erover te lopen. We rijden langs de Buller River. Een mooie weg langs hoog oprijzende rotswand. Bij Kilkenny Lookout kun je de rotswand over de weg zien hangen. Mooi om te zien als er een vrachtwagen onderdoor rijdt.
Bij Cape Foulwind woont een kolonie zeehonden. Vooral in deze tijd van het jaar is het leuk de baby’s te zien spelen. Hier zien we dan ook een flink aantal mensen van de groep.
Een eindje verder zijn de Pancake Rocks. Heel bijzonder om te zien. De hele groep is er dan ook geweest of nog bezig met het wandelrondje.

Woensdag 20 februari

Vandaag rijden we naar de gletsjers en de lucht is blauw en het zonnetje schijnt. Onderweg komen we twee bruggen tegen die we moeten delen met een trein. Gelukkig komt de trein hier maar een enkele keer per dag en is het auto- en vrachtverkeer ook niet zo druk. Het blijft bijzonder om over het spoor te rijden.
In Hokitika komen we de eerste groepsleden tegen. Bij de glaskunstenaars zien we onder andere Jaap & Hilda, Wil & Ria en Henk & Mariët. Aan Wil & Ria proberen we nog twee wijnglazen van $NZ 120 te slijten om te zorgen dat ze wat voorzichtiger omgaan met het glaswerk. Ze hebben namelijk al twee wijnglazen gebroken.
Zelf rijden we nog naar Hokita Gorge een ritje van zo’n 40 km vice versa. Op de Swingbridge is het mooie melkblauwe water te aanschouwen. Het was het ritje zeker waard.
Als we in Franz Josef aankomen is het nog steeds mooi weer. Nu maar hopen dat het morgen ook mooi is, want er zijn een aantal mensen die een helikoptervlucht gaan maken en een aantal die een gletsjerwandeling gaan doen.

Donderdag 21 februari

Het kan niet op. De lucht blijft knalblauw en er staat nog geen zuchtje wind. Jan & Marian en Jaap & Hilda gaan met de heli de gletsjer op. Peter & Inge, Henk, en wijzelf gaan lopen op de gletsjer. Aangekomen bij de Glacier Guides blijkt er een misverstand te zijn. Henk heeft geen boeking. Hij was gisteravond op zijn knieën gegaan om mee te mogen met de wandeling. Helaas is toen niet duidelijk geweest dat hij nog niet geboekt had. Hij komt op de reservelijst voor als er mensen niet komen opdagen. Ze komen allemaal. Er zit ook een echtpaar bij die eruit zien of ze het wandelen op de gletsjer niet aankunnen. Ze gaan wel mee. De wandeling bestaat uit drie delen. Eerst door het dal. Dan wat geklauter via drie aluminium trappetjes en grote stappen op rotsen en het derde deel, het deel waarvoor we uiteindelijk gaan: de gletsjer op. Het blijkt dat het bewuste echtpaar na het eerste deel al heeft afgehaakt. De gletsjer is erg vuil. Dit komt omdat ze al weken geen flinke regenbuien hebben gehad. Gelukkig hebben we nog wel een paar mooie stukjes gezien en zijn door een diepe spleet vrij steil naar beneden gelopen.
Henk, bij deze nog onze excuses voor het misverstand.
De stellen van de helivlucht konden het niet beter treffen. Knalblauwe lucht, mooi wit sneeuw op de top van de gletsjer en een geweldig uitzicht. Fred en Fenna zijn naar Okarito geweest. Ze hebben vele vogels gezien. En mooie spiegelingen in het water van de bergen. Henk & Mariët hebben een boot later genomen. Omdat het water al wat hoger was geworden hebben zij daardoor wat minder vogels gezien, maar des al niet te min een mooie tocht gehad. De rest is onder andere naar de Fox Glacier geweest en naar Lake Matheson. Harm & Pietje zijn daar nog door gereden naar het strand (Gillespie Beach) via een moeilijke gravel road.