Vrijdag 8 juni

Vandaag naar Banff. Eerst nog even naar de parkeerplaats om te internetten. De Hotsprings laten we, wat voor het is, wel een korte stop om een paar plaatjes te maken van de Sinclair Canyon. Helaas is de lucht wat te grauw om de bergwanden er mooi uit te laten komen.
Even verderop staat er een geit midden op de weg wat straatzout te likken. Schijnen ze erg lekker te vinden. Als we er voorzichtig langsrijden kijkt ie niet op of om.
Gelukkig was het de vorige keer beter weer toen we deze weg reden. Toen hebben we vrij veel uitstapjes kunnen maken. Nu kunnen we doorrijden en zo op tijd in Banff zijn. Helaas wordt onze rit 2 keer onderbroken. Heel vervelend maar we kwamen twee (!) keer een zwarte beer tegen die gezellig wat gras en paardenbloementjes aan het eten was. Uiteraard hebben we dit soort noodstoppen de camera bij de hand en dus konden we nog een paar keer een mooi plaatje maken.
In Banff aangekomen zijn we wat gaan shoppen. Dat wil zeggen wat souvenirwinkeltjes en een aantal sportzaken van binnen bekeken. Het halve dorpscentrum lag plat qua verkeer. Een aantal wegen waren afgesloten i.v.m. werkzaamheden. Het was nu vroeg in juni al geen lolletje om er door te komen, laat staan in juli of augustus als het barst van de toeristen.
Bij de camping aangekomen bleken Rolf en Nicole er nog niet te zijn. Bij het inchecken hebben we gelijk maar gevraagd of ze vlakbij ons konden staan. Was geen probleem.
Wij waren goed en wel gesetteld toen zij er aankwamen. Wel grappig, ben je zo ver van huis en kom je vrienden tegen. Dit is al de derde keer dat zoiets gebeurt. Tien jaar geleden zaten we in hetzelfde vliegtuig vanuit Nieuw Zeeland naar huis met een collega van Marjan, vorig jaar konden we een ontmoeting arrangeren met een andere collega van Marjan in Nieuw Zeeland en nu dit.

Zaterdag 9 juni

Rolf en Nicole hadden voor ons een extra slaapzak meegenomen. Via de mail hadden we gevraagd of ze voor ons een poging wilden doen. Wij kregen ze bij de aflevering niet mee. We hebben het deze nacht dus lekker warm gehad.
Even voor 8 uur vertrekken we al richting Johnston Canyon. Hier maken we een wandelingetje. De squirrels laten zich niet zien. Op de terugweg zijn er slechts 2 die komen opdagen. Waarschijnlijk vinden ze het nog te koud.
Na de Canyon rijden we terug naar Banff. Hier gaan we met de kabelbaan naar boven. Het is er tamelijk fris. We lopen naar het meteorologische punt (gebouwtje) waar een weerkundige zo’n honderd jaar geleden zijn gegevens verzamelde. Er was toen nog geen kabelbaan en op een barre winterdag kon de tocht naar boven wel 9 uur duren. Dan moet je toch echt wel van je werk houden.
Na de lunch bij de kabelbaan gaan we shoppen in Bannf. Ieder gaat zijn eigens weeg en ’s avonds gaan we nog even borrelen en bespreken wat we de volgende dag zullen doen.
By the way: Marjan heeft onderweg naar de canyon nog een Moose gezien!

Zondag 10 juni

We vertrekken iets later. Namelijk om 8 15 uur. We wilden eerst naar Lake Louise gaan om daar te wandelen en daarna de kabelbaan, maar gezien het weer doen we het andersom.
Boven aangekomen regent het nog. We lopen naar het gebouwtje waar een voorlichtingsfilmpje wordt gedraaid. Dat is voor straks. Eerst gaan we met de Australische Suzanne een wandelingetje maken. En krijgen wat nuttige info voor als je een beer mocht tegenkomen. We krijgen ook wat berenpoep te zien en hoe de pootafdruk is. Het filmpje vertelt o.a wat voor schade de toeristen (en ook bewoners) kunnen aanbrengen aan de leefomgeving van de dieren en dat velen de beesten te veel storen in hun gewone doen. Met name in het hoogseizoen staan er files (30 auto’s en meer) langs de kant van de weg omdat er bijvoorbeeld een beer is gesignaleerd, die iedereen natuurlijk wil fotograferen.
De meeste dieren komen om het leven door trein en auto. Vooral als een moederbeer aangereden wordt kan dat fataal zijn voor de cubs. Deze jonge beren blijven wel tot hun vierde jaar bij hun moeder en dan is het zaak dat deze jonge beren kunnen opgroeien tot een volwaardige “wilde” beer.
Omdat we een kaartje inclusief lunch hebben (met ook nog eens korting) kunnen we lunchen voor 3 dollar. We maken dan ook gretig gebruik van het lopende buffet.
Na de broodnodige boodschapjes gaan we naar het meer. Het weer is intussen gelukkig behoorlijk opgeknapt. Omdat Nicole nog steeds behoorlijk last heeft van haar voet gaan we met z’n drieën naar Lake Agnes en afhankelijk van de tijd door naar The Plain of the six Glaciers. Het was niet de tijd die een kink in de kabel bracht maar de sneeuw. Op de route ligt Mirror Lake en hiervoor lag er al heel wat sneeuw op het pad. Op dit kleine meertje dreef zelfs nog ijs. Bij het theehuisje wist het personeel te vertellen dat het pad naar de six galciers niet goed begaanbaar was en dat er zelfs nog lawinegevaar is. Na de thee (waar we best wel lang op moesten wachten terwijl het niet heel druk was) en wat miezersneeuw op onze pet gaan we via de Big Beehive ( een berg die lijkt op een, jawel, bijenkorf) weer terug naar Miror Lake en van daar uit hetzelfde pad terug naar Lake Louise.
Gelukkig hebben we ’s nachts niet al teveel last van de trein die op nog geen 100 meter langs de camping loopt en op twee kilometer afstand minstens 4 keer moet melden, met z’n toeter dat ie eraan komt.

Maandag 11 juni

Als wij om kwart voor zeven opstaan zijn Rolf en Nicole al lang en breed weg om wild te spotten bij Lake Morain. Wij zijn er een uurtje of twee later. Het regent al sinds we opgestaan zijn en het wild laat zich dan ook niet zien. (ook bij Rolf en Nicole niet). Als we na een klein uurtje daar weggaan zijn er inmiddels 6 bussen gekomen om ook te genieten van de regen.
Het eerste stuk van één van ’s werelds mooiste wegen is nog wat nat met grauwe luchten. Al gauw breekt de lucht open en zijn de besneeuwde bergen goed te zien tegen de blauwe lucht.
Onderweg komen we nog twee keer een beer tegen die in de berm gras en bloementjes aan het eten is.. Omdat we al een aantal mooie foto’s hebben laten we deze twee keer de beer voor wat ie is. (en met nog het lesje in het hoofd de beesten niet teveel te storen)
Op een gegeven moment komen we een aantal geiten tegen die in een bocht op de weg staan en tegen de steile bergwand lopen en liggen te zonnen. Een grappig gezicht ze zo te zien manoeuvreren op de bergwand.
Op de camping blijkt dat we niet heel ver van elkaar afstaan. Verplaatsen heeft geen zin wan de Full hook-ups en de electra plekken bleken om twee uur ’s ;middags al volledig vol te zijn.

Dinsdag 12 juni

Rolf en Nicole hebben een auto gehuurd en ons gevraagd mee te gaan om naar Mt Edith Cavell te gaan. Helaas kan dit niet doorgaan omdat de weg is afgesloten vanwege de sneeuw. We gaan dan met z’n allen naar Maligne Lake. Onderweg komen we langs Maligne Canyon. en schijnt met zijn 55 meter diepte de meest spectaculaire van de Rockies te zijn. En inderdaad diep is ie zeker. Hier maken we een wandelingetje langs de kloof. In de kloof ligt hier en daar nog wat sneeuw.
Bij Malgine Lake aangekomen is het behoorlijk fris. Na een warm bakkie koffie of hele zoete chocomel gaan we in de (gelukkig) dichte boot. Het boottochtje op zich is maar zozo, het zicht op Spirit Island met de bergen op de achtergrond is echt mooi.
Op de heenweg hebben we nog een beer zien scharrelen en een hertachtige op een eilandje in een riviertje zien grazen. Op de terugweg zagen Rolf en Marjan een jonge beer uit de boom glijden.
In Jasper hebben we de souvenirwinkeltjes afgestruind en boodschappen gedaan voor de bbq.
Om half vijf werden we bij de Jasper Tramway verwacht om met een meerpersoons gondel naar boven te gaan om Whister Mountain verder te verkennen. Boven aangekomen stond er een vieze koude wind. We besluiten toch maar te gaan lopen. Met de windblokkers aan en zo mogelijk een stevige pas, we gaan tamelijk steil naar boven, krijgen we het nog aangenaam warm. Na door wat sneeuw gelopen te hebben bereiken we de top en hebben mooie uitzichten, weinig wind en het is er een graad of 3. Onderweg zien we nog een Pica een klein knaagdier. Het is familie van de haas alleen deze is een stuk kleiner en heeft grappige kleine ronde oortjes.
’s Avonds genieten we nog van een gezellige barbecue en nemen voorlopig afscheid. Omdat het weer niet al teveel meewerkt gaan we morgen door naar Clearwater. Rolf en Nicole zitten daar ook en misschien komen we elkaar daar nog tegen.