Zo vrij als een vogel

Dinsdag 16 februari

Het regent behoorlijk om 7 uur en de meesten zijn al druk bezig om weg te komen. Peter & Joke zijn de dagwinnaars. Zij rijden om half 8 al weg. Al snel volgt de rest en volgens traditie zijn Ben & Anneke dè of één van de laatste. Aan Anneke zal het niet liggen. Op zich maakt het natuurlijk niet uit hoe laat je vertrekt, als je maar kunt doen wat je van plan bent en dat je je niet laat tegen houden door de regen. Onderweg lijkt het alleen nog maar harder te regenen en dat houdt in dat we de uitkijkpunten onderweg kunnen overslaan. Wij stoppen traditioneel in Waihi om even in de open goudmijn te kijken. Deze lijkt alweer dieper te zijn dan vorig jaar. In 2005 zou de mijn eigenlijk gesloten worden, maar een nieuwe rendabele goudader heeft dat voorkomen. We komen Ger & Elly en Albert & Cock nog tegen. Zij hebben net een saaie excursie achter de rug. Gelukkig één die ze zelf bedacht hebben en niet één die wij aangeraden hebben. Pffff. Ben & Anneke zitten hier aan de koffie. De gelegenheid ziet er goed uit, dus wij gaan e

r ook even koffie drinken. Peter & Joke wilden hier het treintje naar Waikino nemen. Helaas was deze vandaag gesloten wegens onderhoud. Iedereen heeft de muurschilderingen in Katikati gezien, de één wat meer dan de ander. Ook nu weer vanwege de regen. Deze muurschilderingen zijn gemaakt op initiatief van Jan onze gids van gisteren. Zij is hier ook voor onderscheiden. Zelf gaan we nog naar een vogeltuin. Onder de paraplu lopen we door de mooie tuin. Het aantal (inheemse) vogels viel wat tegen, maar twee groepjes jonge eenden maakten dat weer goed. Als een soort ‘eend kleef aan’ werden we gevolgd door het jonge spul.
In Whakatane aangekomen is het eindelijk wat droger. Gelukkig is er een grote ruimte waar we droog kunnen zitten om de meeting te kunnen houden.

Woensdag 17 februari

Complimenten aan Ben. Vandaag behoren zij tot de eerste die weggaan. Weg traditie. Vandaag rijden we van de kust het binnenland in. Rotorua is het eindpunt. Het weer is weer goed te noemen. Op een klein miezerbuitje na en de zon tussendoor kunnen we deze korte route rijden. Burried Village is één van de plekken waar iedereen geweest is. In 1886 is de vulkaan Tarawera uitgebarsten en hier wordt verteld hoe mooi het er voor die tijd was en over de gevolgen van de uitbarsting.
Het nadeel van deze omgeving is toch wel de rotte eieren lucht. Het mooie zijn de kokende modderpoelen en de vele kleuren van de watertertjes die te aanschouwen zijn in de vele (toch wel dure) parken rondom Rotorua.

Donderdag 18 februari

Vandaag kan de omgeving verkend worden en dat wordt ook volop gedaan, er blijft dan ook niemand op de camping. Deze avond weer een excursie. Even voor 6 worden we opgepikt om de wel 500 meter te overbruggen naar Te Puia om een Hangi, een traditionele Maori maaltijd, bij te wonen. We worden ontvangen op de manier zoals waarschijnlijk ook Abel Tasman is ontvangen. Alleen heeft hij het toen verkeerd geïnterpreteerd, jammer anders was NZ nu Nederlands geweest.
Vervolgens worden we verrast door gezang. De akoestiek is niet zo best en in plaats van echt te kunnen genieten krijgen we een beetje zere oren. Helaas is de maaltijd wat snel; in ruim een uur moeten we alles naar binnen werken. We wisten wel dat het dineren in NZ niet zo gaat als in Nederland, maar dit was wel heel snel. Wel jammer, want het eten was lekker. Vervolgens lopen we nog naar de geisers. Deze doen het in het avondlicht nog goed en met een bekertje chocolademelk wordt de avond beëindigd. We twijfelen nog of we lopend terug zullen gaan, maar als er een kleine bus staat waar een aantal Aziatische mensen worden uitgejaagd, stappen we toch maar in. Het is een beetje een dolle chauffeur. Met James Bond muziek keihard door de speakers en slingerend over de weg worden we naar de camping gebracht.

Vrijdag 19 februari

Via Taupo rijden we naar Napier. Tot Taupo is een druk programma met diverse mogelijkheden om te wandelen. Daar wordt met dit mooie weer goed gebruik van gemaakt. Taupo is een wat saai plaatsje vergeleken met Rotorua, maar heeft wel een mooie boulevard met terrasjes. Met heel veel geluk kunnen de drie vulkanen in de verte gezien worden. We hebben een beetje geluk, één van de drie is voor de helft te zien. In Napier is het feest en daar

om grotendeels afgesloten. Hier spelen dit weekend de jaarlijkse Art Deco feesten. Er zijn ruim honderd oude auto’s en de mensen zijn in stijl gekleed en zullen morgen in de optocht lopen. Jammer dat we zover buiten Napier zitten, terwijl er een hele goede stadscamping is.
Met een oude wat vieze barbecue hebben wij ons eigen feestje. Gelukkig hebben we aluminiumbakjes om wat vlees in te leggen. Iedereen heeft zijn eigen inkopen gedaan en met de lichten van Eef & Thea’s camper en een paar kaarsjes hebben we het gezellig tot een uur of tien en dan is het toch wel bedtijd.

Zaterdag 20 februari

De hele ochtend zijn we vrij, want pas om half 2 zullen we opgepikt worden voor de tractottoer naar Cape Kidnappers voor de Jan van Genten-kolonie. Alleen Eef & Thea en Peter & Joke trotseren de drukte om even in de stad te kijken. Ze zien gelukkig nog wel een stukje van de optocht. Om half 2 prompt zitten we in de bus bestuurd door een hele kleine vrouw. Ze wil ons nog wat van Napier laten zien, maar de leuke dingen zijn nog afgesloten. Het is pas de laatste 10 jaar dat het zo uitgebreid gevierd wordt. Na nog een half uurtje rijden zijn we bij het strand waar de tractors vertrekken. Er zijn er totaal 4; 3 met aanhanger en één zonder en deze laatste is voor ons.
We hebben het meest mooie weer van de wereld. Een staal blauwe lucht en praktisch geen wind en het is een graad of 25. Onderweg op het strand wordt een paar keer gestopt om één en ander uit te leggen. We zien duidelijk de breuklijnen die veroorzaakt zijn door het schuiven van de tektonische platen. Bij het eindpunt is het nog een klein half uurtje lopen naar de Jan-van-Genten. Niet iedereen loopt naar boven vanwege fysieke klachten. Gelukkig zijn er op lage gedeeltes op het strand ook een flink aantal vogels aan het nestelen. In deze warmte is het nog een hele toer om naar boven te lopen. Op sommige stukken staat geen zuchtje wind. Boven op de top waait het wel een beetje en met de stank van de vogels is dit wel welkom. De ouders zijn paartjes voor het leven en verzorgen samen de kuikens. Als de ene ouder voer aan het zoeken is, houdt de andere het kuiken met behulp van het lichaam het jong in de schaduw. Het zijn goede vliegers (zwevers eigenlijk) maar landen is toch wel een kunst apart.
We hoeven pas om half zes terug te zijn bij de tractor, maar even na 5 is het hele stel compleet. Helaas is onze tractorchauffeur even zoek. Als hij weer komt kunnen we de terugreis weer aanvaarden. Bij het eindpunt (of beginpunt, tis maar hoe je het bekijkt) hebben we de tijd om even de toilet te gebruiken voor de Daphny de buschauffeur weer komt. We hadden afgesproken om eerst wat te eten en dan Napier op stelten te zetten. (we hadden de chauffeur omgekocht met een maaltijd, zodat we geen bus of taxi hoefden te bestellen voor de terugreis) Daphny had een restaurant geregeld, wat nog niet meeviel, zeker niet in Napier zelf. Wat betekende dat we in een soort pub cq steakhouse wat gingen eten. Het eten was goed. Alleen . . . .
We zaten aan 2 tafels. We hadden allemaal besteld en tafel 1 kreeg na toch wel geruime tijd het gevraagde. Tafel 2 had grotendeels een mixed grill besteld (volgens het menu een grote portie). En dat duurde toch lang! We hebben toen maar besloten nog een koffie te bestellen en Napier niet meer in te gaan. Als troost had Daphny bedacht nog even over de Marine Parade te rijden (hoofdstraat van Napier, en was de hele dag afgesloten voor verkeer). Helaas, de weg was nog steeds afgesloten. Wel zagen we nog een paar oude auto’s staan en heel veel mensen in de stijl van de jaren 20 en 30 gekleed. Even na 10 uur waren we weer op de camping en konden we gelijk door naar bed want de volgende dag begint weer vroeg.

<< Door de Coromandel Verder naar het zuiden>>
Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.