Zaterdag 7 februari

Voor vandaag een pittige tocht. Niet alleen qua kilometers, maar ook voor wat er onderweg te zien en te doen is. Ondanks dat, wordt er niet echt vroeg vertrokken. Gelukkig gaat het alweer beter met Hennie’s been. Jan en Gea gaan op familiebezoek in Hamilton, we zullen ze dus niet tegenkomen. En ook Henny & Diny zien we vandaag niet, want zij zullen helemaal vanuit het hoge noorden komen en al genoeg kilometers maken. In Thames zien we Adri & Tiny al driftig naar ansichtkaartjes zoeken voor het thuisfront. Niemand had de behoefte om de oude goudmijn van Thames te bezoeken, maar de rommelmarkt konden velen niet weerstaan. Gerard & Marian zijn oa. naar de Kauaeranga Gorge geweest om daar te wandelen. Helaas waren ze hierdoor te laat voor Cathedral Cove in verband met het getij. Zelf hebben we een gravelweg tussendoor genomen. We kwamen langs de Rapaura Falls Watergardens, waar verschillenden genoten hebben van de mooie tuinen. Even verderop staat de Square Kauri, Nieuw Zeeland’s nummer 15 in grootte. Behalve wijzelf heeft niemand de boom gezien. Als wij tegen half 6 bij de camping zijn, blijkt dat alleen Henny & Diny er al zijn. Vlak na ons komen Paul & Zwany en Adri & Tiny. Als hekkensluiter komt de bende van 4 pas rond 22.00 uur aan! Wat heet hekkensluiter. De poort is dan al 2 uur gesloten. Nog een gelukkie dat ze Willem en ons tegen het lijf liepen anders hadden ze voor de poort moeten overnachten 🙂

Zondag 8 februari

Vandaag geen verplaatsingsdag. In tegenstelling tot vorig jaar gaan diverse groepsleden toch op pad. Ons viertal Bart & Annie en Jos & Ria maken zelfs een fikse wandeling in de Karangahake Gorge. Jan zou nog wel graag de route rijden die hij gisteren heeft gemist, maar Gea weet dat te beperken tot alleen Hot Water Beach wat toch nog een fiks eindje rijden is over een zeer bochtige weg. Gerard & Marian gaan naar Opoutere en genieten van de rust de vogels en de zon. Als wij op het strand staan te kijken naar de boot races komen Willem & Anja terug van een fikse strandwandeling. De bootrace is een jaarlijkse wedstrijd tussen verschillende reddingsbrigades. Een boot met 4 roeiers en een stuurman moeten zo snel mogelijk door de branding met een rondje om een drijver weer terug naar het strand en de laatste 50 meter wordt gerend. Hans en Betty hebben de ochtend lekker gerelaxt en na het middagslaapje van Betty zijn ze nog naar de indrukwekkende Martha Mine geweest. Henny & Diny waren er ook geweest en Henny wist te vertellen dat als ze klaar zijn met de mijn qua goud, dat het 5 jaar duurt eer dat de put gevuld is met water. Als het op de natuurlijke weg zou gebeuren (dus alleen met regenwater) zou dit wel 25 jaar duren. Leo & Hennie en Adri & Tiny hebben een aantal uurtjes lekker op het strand doorgebracht en Adri & Tiny hebben dit afgesloten met fish en chips. Vandaag hebben we de eerste foto’s op de site gezet en traditiegetrouw worden deze bij de meeting geshowd. De foto’s worden met veel hilariteit ontvangen.

Maandag 9 februari

Vandaag de eerste jarige en dat is Paul en hij heeft ons allemaal uitgenodigd om vanavond in Rotorua een wijntje te komen drinken. Voor vandaag is er wat regen voorspeld, maar gezien de lucht lijkt dat nog ver weg. In Katikati zien we Henny & Diny en Paul & Zwany lopen. Zij zijn een aantal muurschilderingen aan het bewonderen. Als wij na het nuttigen van een kopje koffie met wat lekkers erbij weer doorrijden en naar Minden Lookout gaan, zien we Henny & Diny weer. Was het vroeger een vrij onbekend punt nu zagen we 4 bussen met toeristen die ook van het uitzicht willen genieten. Wat dat betreft zal dat wel lukken want het is vrij helder. Bij Mt Maunganui zien we diverse campers van de groep. Toch wel handig die stickers met namen erop. We zien dat Hans & Betty, Leo & Thea, Willem & Anja, Gerard & Marian en Jan & Gea hier ook moeten rondzwerven. Even later zien we Willem & Anja op de berg lopen. Zij en nog een paar anderen hebben de wandelschoenen aangetrokken en de steile klim naar boven gemaakt. Even later snappen we Leo & Thea op een terras. Gelukkig hebben zij dit verdient. Ze zijn dan niet naar boven gelopen maar hebben de ronde rondom de voet gemaakt. Ook dit jaar is de Kiwiplantage weer een gewild item en de meesten maken het tochtje over de plantage. Als we op de camping aankomen zijn Adri & Tiny en Leo & Hennie al gearriveerd. Ondanks dat de eerste regen toch al is gevallen, kunnen we de verjaardag van Paul toch nog droog buiten vieren.

Dinsdag 10 februari

Vandaag gaan Hans & Betty eerst naar de reparateur om een lek bij de watertank te laten repareren. Hun engels is goed dus onze hulp hebben we niet echt nodig. Om 10 uur gaan we met Adri & Tiny mee. Ook zij hebben lekkage aan de watertank. Het vullen gaat bijna net zo snel als het leeglopen. Het euvel blijkt niet al te snel te verhelpen en ze moeten de camper voor een paar uurtjes achterlaten. Wij brengen ze terug naar de camping waar ze zich nog wel kunnen vermaken met het internet en wat leeslectuur. Wij gaan de Te Puia Hangi verder regelen en zullen voor Leo & Thea een simkaart voor de GSM halen. Als we daarna het dorp even ingaan om wat te shoppen zien we Leo & Thea op een terras genieten van een broodje. Jazeker, zij weer. Om 17.00 uur maken we ons allemaal op om deel te nemen aan een Hangi met concert. Om kwart over 5 staan we aan de weg en al snel komt de bus ons halen en brengt ons via een tussenstop om nog een paar mensen op te halen naar Te Puia. We moeten er nog even wachten op onze gids van de avond en ondertussen kunnen we de tijd verdrijven in de souvenirshop. Slim bekeken van Te Puia! Als we daar even rondlopen hoort Marjan een bekende stem. Het is onze Wereldcontact collega Ada. Zij is hier met de busgroep van Wereldcontact. We wisten wel van elkaar dat we in NZ rondreizen maar niet dat we elkaar nu al tegen zouden komen. Helaas was er uit onze groep geen “stamvertegenwoordiger” nodig. Meestal worden er 3 verschillende nationaliteiten verzocht alle mensen te vertegenwoordigen voor de ceremonie en er was al een Nederlander. Als we welkom zijn geheten, worden we naar binnen geleid om het concert bij te wonen. Al snel worden er een aantal dames uit de zaal aangemoedigd om mee te doen met het lied van de Poi. Gea, Betty en Hennie zijn van de partij. Zij mogen de dans met de Poi doen. Even later wordt de Haka uitgevoerd. Dit is een soort strijddans. Vervolgens worden er een aantal mannen uitgenodigd. Leo (V), Gerard, Jos en Jan zijn van de partij. En Gea viel bijna van haar stoel dat haar Jan daar zomaar op het toneel stond. Na nog 2 nummers werden we verzocht mee te gaan naar de eetzaal. Hier stond het voorgerecht buffet al klaar. Het hoofdgerecht werd aan tafel geserveerd en het nagerecht was weer in buffet vorm. We hadden gedacht even van de thee of koffie te genieten maar kregen al snel te horen dat de treintjes klaar stonden om ons naar de Pohutu geiser te brengen. Na een kort ritje konden we foto’s maken. Onze gids gaf nog enige uitleg en dat konden we aanhoren met een bekertje warme chocoladedrank. Ondertussen was het donker geworden en we gingen weer de treintjes in om naar de bus te gaan.

Woensdag 11 februari

Ondanks dat het vandaag maar een korte rit is kost het aardig wat tijd om deze 80 kilometers uit te rijden. Onderweg is er veel te doen. Wai-o-tapu is wel een toppertje met de vele kleuren die er te zien zijn. Maar de rest mag ook niet onderschat worden. Het is dus en kwestie van keuzes maken. Er was veel regen voorspeld maar over het algemeen hebben we op een paar spetters na de dag aardig droog kunnen doorbrengen. Zelfs de meeting konden we buiten houden. Omdat we geruchten hadden gehoord dat de Doubtful Sound boottocht erg gewild is hebben we deze avond al de boeking gedaan. Zoals het er nu uitziet gaan er 18 mensen mee en is hiermee de tweede boot voor 24 februari ook al vol en kan Real Journeys met hun 3e en tevens laatste boot de boekingen opnemen.

Donderdag 12 februari

Het heeft vannacht flink geregend en de lucht voorspelt niet veel goeds, maar gelukkig blijft het tot Whakapapa Village beperkt tot wat miezelregen. Echter als we uit het infocentrum komen regent het al wat harder. Erg jammer want voor deze omgeving heb je minstens droog weer nodig Het het toppunt van genot is een heldere lucht zodat je de 3 vulkanen goed had kunnen zien. Helaas is het voor ons regen. Iedereen is in het Chateau geweest en heeft genoten van de scones met jam en slagroom. Helaas moesten we wel vrij lang wachten op onze bestelling. Maar goed met regen hier kun je toch niet veel meer doen. Als we in Ohakune komen is het weer redelijk. Een waterig zonnetje verwelkomt ons. Helaas is dat maar van korte duur en al gauw regen het een paar uur lang pijpenstelen.