Vrijdag 13 februari

Vandaag via Wanganui naar Wellington, een behoorlijke afstand waarvan het eerste deel behoorlijk bochtig is. We raden het stuk via Pipiriki af i.v.m. de gesteldheid van de weg. Dit laat Henny niet weerhouden, maar Diny vindt dit niets. Henny sluit een compromis: tot het eerste dorp. Helaas weet Diny niet, dat als je aan deze weg begint er geen afslag meer is. Als wij op het laatste moment ook voor deze weg kiezen, blijkt dat er ondertussen al een heel stukje is geasfalteerd. Maar ook hele stukken zijn wasbord en of glibberig door de regen. Als we op de hoofdroute zitten komen we de jarige Leo met zijn Hennie tegen. Zij stappen net uit om bij een café een koffiestop te houden. In Wanganui bezoeken wij het museum en daar treffen we Gerard & Marian. Ook komen Leo & Hennie hier de Maori War-Canoe bewonderen. Bijna iedereen is naar Durie Hill geweest. Hier is een oude lift, die vroeger gebouwd is voor mensen die op de heuvel woonden en in de stad werkten. Via de lift kom je in een tunnel en deze voert naar de hoofdweg. Hans & Betty hebben de akoestiek van de tunnel getest door er als een stel pubers lekker te schreeuwen. Zij hebben ook nog bij de Nederlandse molen roggenbrood gekocht, zodat Hans zijn dagelijkse roggenbroodje-met-kaas niet hoeft te missen. Het vrolijke viertal is in Marton geweest. Daar hebben zij een oud stagiaire van Jos & Ria bezocht. Hij werkt daar op een boerderij met 900 melkkoeien. Zij zijn daar heel leuk ontvangen en hebben een top dag gehad. Op de camping aangekomen schijnt het zonnetje lekker. Alleen de wind blaast een beetje hard en fris.

Zaterdag 14 februari

De dag begint redelijk vroeg en gelukkig zonnig. We hebben een stadstoer en om 9 uur vertrekken we dan ook naar de hoofdstad Wellington. Bij Mt. Victoria kunnen we genieten van het mooie uitzicht. Zoals gewoonlijk waai je hier zowat uit je broek. Vervolgens gingen we naar de Cable Car waar we voor een paar dollar ons in een scheve tram naar boven trekken. De bus staat boven weer op ons te wachten om ons naar de rozentuin van de botanische tuinen te brengen. We laten ons daar eerst verwennen met een kop koffie met wat lekkers erbij en genieten volop van de zon. Door de tuin teruglopend krijgt Betty de schrik van haar leven. Ze is haar portemonnee kwijt! Mogelijk ligt deze nog op een tafeltje. Direct nadat ze realiseert dat haar portemonnee weg is, komt er een serveerster er mee aangerend. Oef! Omdat het zulk mooi weer is heeft niemand veel zin om weer de bus in te gaan. Maar goed, willen we nog meer zien, dan zullen we wel moeten. De volgende stop is de Beehive. Hier zetelt de regering. Als we weer op het punt staan om naar de bus te lopen komt er een enorme limousine aan. Er worden druk foto’s gemaakt van de auto. We hebben geen flauw idee wie en hoeveel mensen erin zitten. Iemand vermoedt dat er wel meer dan 20 in zitten. Er blijkt dus een trouwgezelschap in te zitten. Zij gaan foto’s maken bij de Beehive. Diverse vrouwen van de groep en een enkele man lopen mee om de bruid te kunnen zien. Als het hele gezelschap is uitgestapt wordt er al gauw gespeculeerd of het niet 2 vrouwen zijn die het huwelijksbootje in stappen. De eindstand was dat het 2 vrouwen zijn. Er wordt druk gefotografeerd en ietwat verlaat stappen we de bus weer in om naar Old St. Pauls te rijden. Daar moeten we even wachten of we wel naar binnen kunnen. Ze zitten op een bruidspaar te wachten en de buschauffeur informeert even. Hij meldt al snel, dat we een half uurtje de tijd hebben. Na dit mooie indrukwekkende kerkje worden we afgezet bij Te Papa. Hier hebben we 2 uur de tijd om dit museum te bekijken of (wie dat wil) kan ook nog de stad in. Prompt om 3 uur vertrekken we weer naar de camping alwaar we nog even kunnen genieten van de zon voor we gaan eten en voordat de meeting om 8 uur start waarna we aansluitend de verjaardag van Leo vieren.

Zondag 15 februari

Early to bed. Early to rise makes a man healthy and wise. Vandaag rijden we in colonne (jawel de enige keer tijdens de reis) om half 7 van de camping. Een uur voor vertrek moeten we ons melden bij de ferry. Het colonne rijden verloopt perfect, niemand laat een gat vallen en de laatsten kunnen het ook goed bijhouden. We zijn het er allemaal over eens dat dit leuk is voor één keer, maar om een reis zo te moeten doen: nee dank je! We hebben mooi strak water en de bootreis verloopt voorspoedig. The Queen Charlotte Drive is weer schitterend. Wel goed opletten met al die bochten. Bij de camping aangekomen zit bijna iedereen al op zijn of haar luie gat te lezen en te niksen in de zon. Wat kan een mens nog meer wensen.

Maandag 16 februari

Vandaag gaan we met zijn allen wandelen. De lucht is niet blauw, maar gelukkig is het wel droog en waait het nauwelijks. De groep zal zich na de watertaxi splitsen in een korte wandeling (10 personen) en een wat langere wandeling (14 personen). Eerst kijken we bij Split-Apple, een stapel rotsen die eruit zien als jawel een gespleten appel. Natuurlijk gaan we ook langs een groepje zeehonden. Ze laten zich maar moeilijk zien met hun schutkleur, maar af en toe beweegt er één zich en dan snel foto’ s maken. Vervolgens varen we naar Bark Bay hier stappen uit: Hans & Betty, Gerard & Marian, Willem & Anja. Leo & Thea, Paul & Zwany, Henny & Diny en Jack & Marjan. Dat houdt dus in dat Adri & Tiny, Leo & Hennie, Jan & Gea, Jos & Ria en Bart & Annie nog een eindje doorvaren naar Torrent Bay om daar te starten met de korte wandeling. We zullen elkaar weer treffen bij Arowa Lodge om daar gezamenlijk te lunchen. Als wij onze wandeling willen beginnen, moet er eerst natuurlijk een wc bezocht worden door een aantal dames. Als dit gedaan is kunnen we echt op pad. Al snel doemt de eerste barricade zich op we moeten door het water. Het staat net boven de enkels, maar geen van ons doet de schoenen uit. Met een paar behendige sprongen (zie ook de foto’s) zijn we aan de overkant. De volgende barricade is wat zwaarder. We moeten tot onze knieën door het water. Dus de schoenen en sokken kunnen nu zeker uit. De grond is donker en een beetje glibberig en met vieze voeten die slecht af te spoelen zijn kunnen we weer de schoenen in. Al snel kunnen we doorlopen. We gaan omhoog en omhoog en omhoog met af en toe een grote stap om op een rots te stappen. Onderweg hebben we mooie doorkijkjes en maken we tijd om foto’s te maken. Twee dames met korte beentjes hebben wat moeite om de grote stappen te maken. Gelukkig zijn er bergstokken en hebben ze een trekezel (vent) die ze net dat ene zetje geven. Als we uiteindelijk kwart over 1 aankomen zitten de 10 met veel hilariteit op ons te wachten. Na een heerlijke lunch staat om kwart voor 4 de watertaxi weer klaar. We stoppen onderweg een paar keer om wat mensen op te pikken en weer af te zetten, krijgen de zeehonden nog een keer te zien en als bonus zwemt er 1 dolfijn met ons mee.

Dinsdag 17 februari

Vandaag een pittige dag. Veel kilometers en veel te doen doen onderweg. Bij een wegopbreking rijden een paar mensen fout. Dat is op zich al vervelend maar zeker bij zoveel kilometers. Paul heeft een heldendaad verricht. Hij is met zijn hoogtevrees over een lange swingbridge gelopen. Als wij er langskomen zien we Adri & Tiny, Henny & Diny en Leo & Hennie. Bij de zeehonden zien we ook nog Willem & Anja en Gerard & Marian. Degene die daar ijs hebben gegeten zijn het er over eens, het ijs is er heerlijk. Het vrolijke viertal mist het ijs en eigenlijk hebben zij het juist verdiend door vanaf Westport het hele stuk (heen en terug 1,5 uur) te lopen. Bij de Pancakes Rocks hebben we mazel voor wat de vloed betreft. Maar helaas is het weer te lieflijk. De blowholes doen het niet optimaal, dan heb je een stevige westenwind nodig. Op een gegeven moment horen we Marian roepen dat er een dolfijn zit. Gerard gelooft haar niet echt en denkt dat het zeehonden zijn. Wij hebben de telelens bij ons en het lukt om één van de vrolijke vriendjes in een mooie pose te vangen. Op de camping in Greymouth was nog even flinke consternatie. Er was bij de camper van Leo & Thea bij het gasfornuis een gaslek en een kleine ontploffing. Leo heeft nu gladde benen en met een heleboel schrik in diezelfde benen houdt hij het hoofd koel en sluit direct de gaskraan. Degene van onze groep die het zagen zijn zich rot geschrokken. Gelukkig komen zulke dingen maar heel zelden voor. Omdat het kantoor van de camperverhuurder al dicht is, is het in eerste instantie even lastig om ze te bereiken. Jack licht hen in. Hij dringt er op aan dat er zeker een nieuwe camper moet komen want het keukenblok is wat ontzet. De man die hij aan de lijn heeft kan hier helaas geen uitsluitsel over geven en zal morgenochtend terugbellen wat de volgende stap zal zijn.

Woensdag 18 februari

Om prompt half 9 worden we gebeld door Jolies. Zij heeft ons in Auckland de campers overhandigd. Zij stelt voor dat Leo & Thea kunnen kiezen uit een 4-persoons of een automaat het type wat ze hebben is niet voorradig. De keuze is niet zo moeilijk, het wordt een automaat. Omdat de camper verder prima rijdt wordt afgesproken dat deze in Frans Josef wordt vervangen. Vandaag dus naar de gletsjers. Vanaf het strand in Greymouth kun je in de verte al de bergen met sneeuw zien. Een heel mooi gezicht: strand, zee en bergen met sneeuw. We gaan twee keer een brug over waar de trein en de auto’s de weg moeten delen en het is ook nog eens een éénbaans weg. Helaas heeft niemand de trein zien passeren en het lijkt erop dat er binnen afzienbare tijd één brug wordt vervangen. In Hokitika is het altijd de moeite waard om even bij de glasstudio te kijken. De glasblazers zijn vaak bezig de meest mooie dingen te maken. Hokitika staat bekent om zijn Jade. Er zijn dan ook wel een stuk of 4 winkels waar je sierraden van Jade kunt kopen. Hoewel de dag vandaag zonnig begon, begint het wat te betrekken. Er zijn al heel wat wolken het land ingedreven. In Frans Josef zijn de bergen nauwelijks te zien, maar op de camping schijnt volop de zon. Leo & Thea en Gerard & Marian hebben (afzonderlijk van elkaar) een helikoptervlucht gemaakt. En zijn helemaal onder de indruk.